Σπουδή

Ολοι γνωρίζαμε ότι στην Ευρωπαϊκή Ενωση εξελίσσεται μια σύνθετη και περίπλοκη διαπραγμάτευση για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

Εννέα ηγέτες (μεταξύ των οποίων και ο Μητσοτάκης) είχαν κρούσει δημοσίως τον κώδωνα του κινδύνου. Η Λαγκάρντ είχε βάλει τις φωνές.

Η Μέρκελ και ο Μακρόν ανέλαβαν μια κοινή πρωτοβουλία για το Ταμείο Ανάκαμψης. Ο Σόιμπλε τους υποστήριξε. Οι Αυστριακοί και οι Ολλανδοί αντιδρούσαν.

Η Κομισιόν είχε αναλάβει να διατυπώσει μια πρόταση.

Ηταν προφανές ότι κάτι γινόταν. Κάτι έπαιζε. Και ότι όλα αυτά κάπου θα κατέληγαν, κάποιο αποτέλεσμα θα είχαν.

Καλό ή κακό, θα το βλέπαμε στο τέλος.

Ομολογώ λοιπόν ότι δεν καταλαβαίνω για ποιον λόγο η αντιπολίτευση έσπευσε να τοποθετηθεί πριν καν διαμορφωθούν τα δεδομένα του προβλήματος.

Γιατί αισθάνθηκε την ανάγκη να επιστρατεύσει πρόωρα προγράμματα, συνεντεύξεις και δηλώσεις πριν ολοκληρωθεί η εικόνα και πριν αποσαφηνιστεί τι είναι διατεθειμένη να κάνει η Ευρωπαϊκή Ενωση.

Δεν αναρωτήθηκαν άραγε γιατί δεν έκαναν το ίδιο τόσα αντιπολιτευόμενα κόμματα σε τόσες ευρωπαϊκές χώρες;

Για ποιον λόγο, ας πούμε, ο Τσίπρας έσπευσε να παρουσιάσει στο Ζάππειο ένα πρόγραμμα «Μένουμε Ορθιοι 2» χωρίς να ακούσει πρώτα τα ευρωπαϊκά σχέδια και φυσικά την ελληνική κυβέρνηση πριν τοποθετηθεί; Πώς προεξόφλησε ότι δεν τον ενδιαφέρουν;

Τι θα πάθαινε το πρόγραμμα ή το Ζάππειο αν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έκανε τις ανακοινώσεις του την επόμενη Δευτέρα, όταν θα είχαν γίνει πλέον γνωστές οι προτάσεις και οι διαθέσεις της Κομισιόν;

Ομολογώ πως δυσκολεύομαι να βρω απάντηση.

Ισως επειδή δεν μπορώ να εξηγήσω την ακατανόητη σπουδή πολλών κομμάτων να πουν κάτι όταν είναι προφανές ότι δεν είχαν κάτι ιδιαίτερο να πουν. Ή όταν κινδυνεύουν όσα πουν να βγουν οφσάιντ σε δύο, τρία εικοσιτετράωρα.

Είμαι βέβαιος πως και ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ΚΙΝΑΛ θα είχαν διατυπώσει διαφορετικά τις προτάσεις τους και την κριτική τους αν είχαν αφήσει πρώτα να μιλήσουν οι άλλοι.

Αν είχαν δηλαδή μια καλύτερη και σαφέστερη εικόνα του ευρωπαϊκού τοπίου. Κι αν ήξεραν πώς είχε διαμορφωθεί η κατάσταση για την Ελλάδα.

Υποψιάζομαι όμως ότι πίσω από την ανεξήγητη σπουδή κρύβεται ένα ακατανόητο άγχος. Λες και τα κόμματα ή οι αρχηγοί τους κρίνονται από την ταχύτητα της αντίδρασης και όχι από τη σοβαρότητα ή την πειστικότητά της.

Στην προκειμένη περίπτωση βεβαίως ήλθαν έτσι τα πράγματα που η σπουδή αποδείχθηκε κακός σύμβουλος.

Αλλά ακόμα κι ένας κακός σύμβουλος μπορεί κάποια στιγμή να δώσει ένα καλό μάθημα.

Αρκεί να το καταλάβουν οι μαθητές.