Χαμένοι στην ποίηση

Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόταν κάτι περισσότερο από το να συνωμοτήσει το Διαδίκτυο για να καταπιούμε εκείνα τα «πετροράδικα» που ανήκαν δήθεν στον Ελύτη. Τα αποκαλυπτήρια δεν άργησαν, όχι επειδή ξύπνησε ο ποιητής μέσα στον δημοσιογράφο, ούτε επειδή το ρίξαμε στην έρευνα. Αλλά επειδή από πέρυσι τα ellinikahoaxes.gr είχαν κάνει τη βρώμικη δουλειά αποδίδοντας το στιχούργημα περί «απλότητας» εκεί που πρέπει: δηλαδή στο blog «Bιολιστής στη στέγη», όπου πρωτοδημοσιεύτηκε το 2009.

Παράδοξη, ωστόσο, μοιάζει η δεύτερη καριέρα που ξεκίνησαν οι στίχοι ακόμη και μετά την ανακάλυψη της πηγής (έως και αγγλική μετάφραση βρέθηκε κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη). Το πώς αναπαράχθηκαν, δηλαδή, σαν να ήταν η επιτομή του συμβολισμού και της πάλης με τη γλώσσα, σχεδόν ισάξια με εκείνη του ποιητή. «Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές». Θα μπορούσαμε ποτέ να χρεώσουμε έναν τέτοιο στίχο στον Ελύτη, μόνο και μόνο επειδή προβάλλουμε επάνω του μια λεξιπλαστική ελευθεριότητα γυμνασιακού λευκώματος; Και το «ρήμα το σκοτεινό»; Εκείνο που λάμπει μέσα του, ενώ το αγνοεί, μα ωστόσο λάμπει; Κι ύστερα: αρκετοί αυτοθαυμάστηκαν στα social media σαν ερευνητές περιωπής που ανακάλυψαν το lapsus με σηκωμένο δάχτυλο. Χρειάζεται κάτι περισσότερο για να ακυρώσεις την ποίηση της προσφοράς απ’ τον έπαινο της δικής σου ανεπάρκειας.