Τα λόγια και τα έργα (τα χαμένα)

Τα λόγια και τα έργα
(τα χαμένα)

Από την αρχή της πανδημίας, το ελληνικό καλλιτεχνικό σύμπαν «έπαιξε» στην πρώτη σειρά της ειδησεογραφίας. Δικαίως καθώς το lockdown επέβαλε αναστολή όλων των καλλιτεχνικών εκδηλώσεων και καταδίκασε τον κλάδο στην ανεργία. Το ίδιο συνέβη και σε άλλους κλάδους αλλά οι καλλιτέχνες έχουν το πλεονέκτημα της, έστω και στοιχειώδους, αναγνωρισιμότητας που μεγεθύνει το επικοινωνιακό εκτόπισμα.

Εως εδώ όλα καλά. Οι παρεκτροπές και οι εκτροχιασμοί ξεκινούν όταν οι αγαπημένοι μας, ούτως ή άλλως, καλλιτέχνες, συνηθισμένοι να σολάρουν, θέλουν να «πρωταγωνιστήσουν» σε έργα που δεν είναι του ρεπερτορίου τους. Και τότε είναι που το τραγούδι μπορεί να γίνει παρατράγουδο. Χωρίς, ωστόσο, ούτε αυτό να συνεπάγεται απαγορευτικό. Οιοσδήποτε, αναγνωρίσιμος ή μη, πολίτης έχει δικαίωμα να εκφέρει τη γνώμη του για το οιοδήποτε. Και, αν είναι δημόσιο πρόσωπο, να δεχθεί κριτική. Ναι αλλά οι καλλιτέχνες κρίνονται από το έργο τους. Σωστό κι αυτό.

Ποιος δικαιούται
(διά) να ομιλεί

Σωστό κι αυτό; Για να το δούμε σε συνθήκες πραγματικότητας. Την περασμένη εβδομάδα ο Πρωθυπουργός επισκέφτηκε το Εθνικό Θέατρο στην ανάγνωση των «Περσών» που, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, θα παρουσιασθεί στην Επίδαυρο. Ε ρε τι άκουσαν – και ο Μητσοτάκης και ο Λιγνάδης. Και τι και πώς και αφού και γιατί δεν ενημέρωσαν το ΣΕΗ και έγινε μόνο για λόγους επικοινωνίας και έτσι και γιουβέτσι και κοτέτσι. Ανάμεσα στους πρωτοστατούντες στις διαμαρτυρίες και καλλιτέχνες που έχουν γράψει χιλιόμετρα σε θεάματα βαριάς υποκουλτούρας. Ή ελάχιστα μόνο μέτρα εδώ και πολλά πολλά χρόνια.

Προχθές η υπουργός Πολιτισμού παρουσίασε το πρόγραμμα «Ολη η Ελλάδα ένας πολιτισμός» με πάνω από 250 δράσεις σε περισσότερους από 110 αρχαιολογικούς χώρους και με τη συμμετοχή τουλάχιστον 750 καλλιτεχνών. Αστραψαν και βρόντηξαν πάλι τα από ειρωνικά έως υβριστικά σχόλια. Ξιφούλκησαν «κοντάρια» παρακμιακών μουσικών σχημάτων, συγγραφείς (ή αντιγραφείς) περιθωριακών θεατρικών έργων, παρατρεχάμενοι και παρατρεχάμενες τηλεαστέρων.

Αυτούς από τι θα τους κρίνουμε, σύμφωνα με την περιρρέουσα πολιτική ορθότητα; Από τα μηδαμινό έως ανύπαρκτο έργο τους; Από τα λεγόμενά τους που κάποια μπορεί να είναι και σωστά – αν και συνδικαλιστική στέγη σε κόμματα που κάνουν μεγάλη φασαρία, βρίσκουν συνήθως καλλιτέχνες περιορισμένων ευσήμων (και ενσήμων). Συμπέρασμα, τουλάχιστον δικό μου; Καλλιτέχνες και μη κρίνονται και για το έργο τους και για τα λόγια τους. Και, πιο σωστά, δεν κρίνονται καθόλου. Αν τους αντέξει η σκηνή θα φανεί μόνο στο «χειροκρότημα». Για ό,τι από τα δύο.

Στο Ζάππειο μια μέρα

Μπερδεύω την Εβδομάδα Μόδας που γινόταν στο Ζάππειο με τις εκεί εκδηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Μάλλον δε τις μπερδεύουν και στην Κουμουνδούρου. Πριν από δύο χρόνια, στη φιέστα
των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, πρωταγωνίστησαν οι χαριεντισμοί περί γραβάτας μεταξύ Αλέξη Τσίπρα και Πάνου Καμμένου. Προχθές, το υπερβολικό μίνι της Εφης Αχτσιόγλου
(που μου θύμισε τη Ζωή Λάσκαρη, τη γυναίκα που «εισήγαγε» το
μίνι στην Ελλάδα αλλά δεν το φόρεσε ποτέ με ψηλά τακούνια εις επικύρωση κομψότητας).

Πάντως δεν το βλέπω και πολύ γουρλίδικο το Ζαππείο. Για να θυμηθούμε Βενιζέλο, Σαμαρά, Τσίπρα – ακόμη και την εβδομάδα μόδας. Ισως να παίρνει εκδίκηση το πνεύμα του Ευαγγέλη Ζάππα. Ενός οραματιστή οπλαρχηγού που αρνήθηκε την πολεμική αποζημίωση, πήγε με τρύπια τσαρούχια στη Ρουμανία όπου απέκτησε τεράστια περιουσία, επέστρεψε στην Ελλάδα, έχτισε το Ζάππειο, αναστήλωσε το Παναθηναϊκό Στάδιο, πρώτος επιχείρησε την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων και πέθανε με σαλεμένο μυαλό.