Η ιδεολογική ευλυγισία {LF}ενός Πρωθυπουργού

Με τη φουρτούνα της πανδημίας, και παρά τη θαλασσοταραχή, το σκάφος μπήκε στο λιμάνι. Αυτό είναι αναμφισβήτητα ένα επίτευγμα που το πιστώνεται ολόκληρο το πλήρωμα και προφανώς ο Κυβερνήτης του.

Με το σκάφος στο λιμάνι της νηνεμίας – επιτυχίας, ο καπετάνιος μπορεί να κάνει όσες μανούβρες θέλει, δεν του κοστίζουν. Μπορεί για παράδειγμα να σχεδιάσει εκλογές, έχει λόγους. Νέα κατάσταση, μεγάλη ύφεση, νέο πρόγραμμα και, κυρίως, υψηλή δημοσκοπική αποδοχή. Δεν έχει και τόση σημασία η διακηρυγμένη προσήλωσή του στην ολοκλήρωση του εκλογικού κύκλου. Ποιος θυμάται εξάλλου σ’ αυτή τη χώρα; Ακόμη και οι ορθοτομούντες «τον λόγο της αληθείας» εκσυγχρονιστές και διαπρύσιοι κήρυκες της «κανονικότητας» νομιμοποιούν το εγχείρημα αν δεν τον προτρέπουν ευθέως να «στήσει κάλπες».

Μπορεί ακόμη με το σκάφος στο λιμάνι να έχει την πολυτέλεια της ιδεολογικής ευλυγισίας. Φανατικός ανέκαθεν οπαδός της ιδιωτικής οικονομίας, της ελεύθερης αγοράς και του μικρότερου δυνατού κράτους, ο Πρωθυπουργός της χώρας εμφανίζεται σήμερα θιασώτης της ενίσχυσης της κρατικής παρέμβασης, περίπου ως ένας αυθεντικός κρατιστής. Πριν τον Covid-19 θα ιδιωτικοποιούσε πανεπιστημιακές μονάδες του ΕΣΥ, τώρα ορκίζεται να υπηρετήσει την περαιτέρω ανάπτυξη της δημόσιας υγείας. Ακόμη μπορεί ως Υπουργός να νομοθετούσε τις αναγκαστικές απολύσεις, σήμερα με την ίδια ευκολία παρουσιάζει ως προτεραιότητά του την προστασία του κόσμου της εργασίας σε μια έξαρση «κεϊνσιανισμού».

Πώς προστατεύεται η εργασία με τα ανεπαρκή μέτρα, με την ύφεση διψήφια και την ανεργία να ξεπερνά το 22%; Πώς ενισχύεται η επιχειρηματικότητα όταν δεν παρεμβαίνεις στις τράπεζες που συνεχίζουν αμετακίνητες τις πρακτικές τους; Πώς ορκίζεσαι στο κοινωνικό κράτος όταν μένουν στο απυρόβλητο και ενισχύονται με χαριστικές πράξεις όσοι κερδοσκόπησαν και πλούτισαν μέσα στην πανδημία; Γιατί το κοινωνικό κράτος εδράζεται σε έναν παρεμβατισμό που διασφαλίζει σήμερα τη δίκαιη και αναλογική κατανομή των βαρών και αύριο του παραγόμενου πλούτου.

Αν αυτά μέχρι σήμερα μπορούν να κρυφτούν κάτω από το χαλί της νηνεμίας – επιτυχίας, αύριο ο Κυβερνήτης είναι αναγκασμένος να βγάλει το σκάφος ξανά στην ανοιχτή θάλασσα εν μέσω μιας πραγματικής καταιγίδας προβλημάτων. Και το ερώτημα είναι ποια είναι η κατεύθυνση της πυξίδας που θα επιλέξει, τότε έρχονται στο προσκήνιο η πολιτική και οι πραγματικές επιλογές. Τότε που η έντονη παρουσία και η επικοινωνιακή ικανότητα του καπετάνιου δεν θα μπορεί να κρύψει τα διαφαινόμενα ήδη χάσματα στη διακυβέρνησή του. Τότε που θα βγουν στον αφρό οι δομές, οι αντιστάσεις και οι αμετανόητες πρακτικές της παράταξής του, που ήδη καταγράφονται στην κάκιστη νομοθέτηση. Οχι μόνο αυτής αλλά και όλου του πολιτικού συστήματος και του κάθε κόμματος ξεχωριστά.

Τότε θα επανέλθουν οι πραγματικές διαφορές ανάμεσα στα κόμματα και τις προτάσεις τους. Θα φανεί ποιος είναι ο κληρονόμος του πολιτικού φιλελευθερισμού και του κοινωνικού κράτους. Ποιες είναι οι πραγματικές ταυτότητες των πολιτικών δυνάμεων. Μέσα στο λιμάνι όλοι γίναμε σοσιαλδημοκράτες. Και οι νεο-φιλελεύθεροι και οι λαϊκιστές και οι συντηρητικοί και οι ριζοσπάστες και οι συστημικοί και οι αντισυστημικοί. Ολοι όσοι σήμερα συνωθούνται και διεκδικούν το περιπόθητο «Κέντρο». Στη φουρτούνα πέφτουν οι μάσκες. Το έργο θα παιχθεί από την αρχή σε τοπίο ρευστό και εποχή εντελώς καινούργια. Το πραγματικό στοίχημα είναι κυρίως στο ποιος θα κερδίσει και θα φέρει στο προσκήνιο της ιστορίας τη νέα γενιά.

Ο Κώστας Σκανδαλίδης είναι βουλευτής Α’ Αθήνας με το ΚΙΝΑΛ, πρώην υπουργός