Ταυτισμένος με τη βαναυσότητα

Υπάρχει ζωή για έναν ριζοσπάστη ακροδεξιό μετά το τέλος της Χρυσής Αυγής; Το πιστεύουν διάφορα άλλοτε στελέχη του κόμματος που εστάλη από τους πολίτες στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, γι’ αυτό και ενόψει της δικαστικής απόφασης της μεγάλης δίκης διάφοροι ηγέτες και ηγετίσκοι αποστασιοποιούνται και ανακοινώνουν το εγχείρημά τους να συμπήξουν κόμμα.

Ανάμεσά τους και ο Κασιδιάρης. Με το μπααθικής εμπνεύσεως σύνθημα «Η Ελλάδα ανήκει στους Ελληνες» (με το οποίο έγραψε ιστορία το μεταπολεμικό ΠΑΣΟΚ) και με αντιμεταναστευτική ατζέντα στηριγμένη στη φοβία του Αλλου, επιδιώκει να μπει στο παιχνίδι διεκδικώντας ψηφοφόρους από τη δεξαμενή του ακροδεξιού εξτρεμισμού.

Δεν θα καταφέρει τίποτα επειδή ο ίδιος έχει ναρκοθετήσει οποιαδήποτε προσπάθεια. Η έως σήμερα δημόσια παρουσία του έχει συνυφανθεί με τον βίαιο και χυδαίο μπρουταλισμό. Η σβάστικα στο μπράτσο του, η επίθεση κατά της Λιάνας Κανέλλη «σε ζωντανή μετάδοση», η λατρεία της βίας και η εξύμνηση εκ μέρους του τού Χίτλερ, η δράση του ως εκπαιδευτή Ταγμάτων Εφόδου ήδη έχουν προδιαγράψει την αποτυχία. Η βαναυσότητα θα τον ακολουθεί και θα τον εκθέτει.

Και κάτι ακόμα. Οση προσπάθεια κι αν καταβάλει ο Κασιδιάρης να βγει από το κάδρο της δράσης της Χρυσής Αυγής, παραμένει υπόδικος σε μια δίκη το αποτέλεσμα της οποίας δεν μπορεί να μην τον συμπεριλαμβάνει.