Ο όρος ήρθε για να μείνει…

Απέχει κανείς από μια ψηφοφορία. Αλλά γιατί απέχει; Για να καταγγείλει τη διαδικασία ή μήπως για να κρατήσει αποστάσεις ασφαλείας; Για να μη νομιμοποιήσει την «εκδικητική πολιτική δίωξη» ή για να αποφύγει το εσωκομματικό ατύχημα – εκείνες τις κομματικές ψήφους για τις οποίες υπήρχε ο κίνδυνος να μην είναι αρνητικές; Ο ΣΥΡΙΖΑ θα ισχυρίζεται πάντα το πρώτο. Θα λέει πως απείχε από την ψηφοφορία για να καταγγείλει τη διεύρυνση του κατηγορητηρίου κατά του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου. Αλλά θα αφήνει πάντα χώρο στην υποψία πως στην πραγματικότητα ισχύει το δεύτερο. Πως, παρά την «υιοθεσία» του Παπαγγελόπουλου από τον Αλέξη Τσίπρα, αυτή είναι η αρχή, αν όχι η συνέχεια, μιας κάποιας απόστασης, η μοίρα της οποίας είναι να μεγαλώνει συνεχώς.

Αν είναι έτσι, τότε η «κοινωνική αποστασιοποίηση» δεν είναι μόνο ένας όρος που κατασκευάστηκε για περιγράψει μια υγειονομική ζώνη στον καιρό την πανδημίας. Είναι και ένας όρος που ήρθε για να μείνει, και πάλι υγειονομικά, στην πολιτική. Η κοινωνική αποστασιοποίηση προστατεύει όχι μόνο από κάποιον ο οποίος θα ελεγχθεί με ένα βαρύ κατηγορητήριο για «πρόκληση και προσφορά για την τέλεση κακουργήματος, εκβίαση, δωροληψία πολιτικού αξιωματούχου, δωροληψία υπαλλήλου, ηθική αυτουργία σε κατάχρηση εξουσίας, ηθική αυτουργία σε παράβαση καθήκοντος και παράβαση καθήκοντος, εγκληματική οργάνωση περίπτωση συμμορίας». Είναι και απέναντι σε κάποιον του οποίου η υπερασπιστική γραμμή – τα «μου είπε», «του είπα», «ξέρω αλλά δεν λέω» – μαρτυρά πως δεν είναι υπερασπίσιμο είδος. Με λίγα λόγια, η υπερασπιστική γραμμή του Παπαγγελόπουλου δεν είναι παρά ένα παραεξουσιαστικό κουτσομπολιό. Ο Παπαγγελόπουλος λέει πως δεν ανήκει σε κανένα κύκλωμα. Αλλά το λέει μιλώντας με τη σλανγκ του κυκλώματος. Είναι σαν να τον προδίδει το ίδιο του το ιδίωμα.

Εντάξει, κανένα ιδίωμα δεν είναι τεκμήριο ενοχής. Είναι όμως ικανός λόγος για να μπει κανείς στη λογική της κοινωνικής αποστασιοποίησης ακόμη κι όταν λέει πως «το πρόβλημα του κ. Μητσοτάκη δεν είναι ο Παπαγγελόπουλος. Είναι προφανώς η στάση του ΣΥΡΙΖΑ και τότε και τώρα, το μέτωπο απέναντι στη διαφθορά, αλλά βεβαίως και εγώ προσωπικά». Η «ταύτιση» δεν είναι παρά η πολιτική ανάγνωση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ σε μια υπόθεση πολλές πτυχές της οποίας μοιάζουν να έχουν πούρο ποινικό χαρακτήρα. Αν αυτή όμως είναι από πολλές απόψεις μια υπόθεση του κοινού ποινικού δικαίου, τότε η πολιτική ανάγνωση έδειξε στη Βουλή τα όριά της. Εδειξε τα όριά της η «ταύτιση». Εδειξε ως πού μπορεί να φτάσει η «υιοθεσία» Παπαγγελόπουλου.

Τα υπόλοιπα θα φανούν από την πορεία της έρευνας. Το μέτρο της κοινωνικής αποστασιοποίησης θα δώσουν οι σκελετοί στην ντουλάπα, υπό την προϋπόθεση πως η ντουλάπα δεν θα μείνει κλειστή αλλά θα ανοίξει. Αν βρεθούν σκελετοί, τότε η υγειονομική ζώνη θα μεγαλώσει περισσότερο και από εκείνη της πανδημίας. Social distancing; Κάτι μεγαλύτερο από αυτό. Πώς το είπε ο Δημήτρης Παπαγγελόπουλος στη Βουλή ανάμεσα στα «μου είπε και του είπα»; «Αχ, αυτό το ηθικό πλεονέκτημα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ενοχλεί αφάνταστα. Το ηθικό πλεονέκτημα θα σας φάει». Μόνο που μπορεί ο ίδιος να έχει κάψει και το τελευταίο άλλοθι του ηθικού πλεονεκτήματος. Και, αλίμονο, όχι μόνο πολιτικά.