Η ευρωπαϊκή παρακαταθήκη της Μέρκελ

Από τις ελάχιστες φορές που η Ανγκελα Μέρκελ παρασυρόταν από το θυμικό της και άφηνε να φανεί η δυσφορία της ήταν όταν άκουγε την κατηγορία ότι δεν απαντά στα φιλόδοξα σχέδια του Εμανουέλ Μακρόν για την Ευρώπη. Γιατί δυσφορούσε το έδειξε με το ασυνήθιστο για την ίδια πάθος που υπερασπίστηκε προχθές την ευρωπαϊκή ιδέα και την ανάγκη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης για την αντιμετώπιση της κορωνοκρίσης. Η πρόταση του Αναπτυξιακού Ταμείου που παρουσίασε με τον γάλλο πρόεδρο δεν είναι μόνο η απάντηση της Μέρκελ στο Μακρόν δυόμισι χρόνια μετά την ομιλία του στη Σορβόνη. Είναι ταυτόχρονα αλλαγή παραδείγματος για τη Γερμανία.

Στην ευρωκρίση διασφάλισε τη σιωπηρή αποδοχή της γραμμής του Ντράγκι για τη στήριξη του ευρώ και την αγορά κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ στη δευτερογενή αγορά, που ήταν ταμπού στη Γερμανία. Τώρα, με τη γαλλο-γερμανική πρόταση λίγες μόλις ημέρες μετά τη μετωπική σύγκρουση του Γερμανικού Συνταγματικού Δικαστηρίου με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για το πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» της ΕΚΤ, η καγκελάριος περνάει και την κόκκινη γραμμή αμοιβαιοποίησης του χρέους στην ΕΕ. Οταν θα ασχοληθεί με αυτό το Συνταγματικό Δικαστήριο, η Μέρκελ δεν θα είναι πλέον καγκελάριος.

Η επιχειρηματολογία του συρμού ότι η Ευρώπη δεν έχει ηγέτες, ότι η ηγεσία της υπολείπεται των περιστάσεων, είναι αβάσιμη και χρησιμοποιείται κυρίως από εκείνους που έχουν άλλα στο μυαλό τους, όχι την Ευρώπη. Στην επιτυχή αντιμετώπιση των κρίσεων που πέρασε η ΕΕ τις τελευταίες δύο δεκαετίες η Μέρκελ έχει το μεγαλύτερο μερίδιο συνεισφοράς. Σε αυτήν οφείλει η Ελλάδα την παραμονή της στο ευρώ όταν ο Βαρουφάκης την έπαιζε στα ζάρια. Η Γερμανία της Μέρκελ κινήθηκε στις προηγούμενες κρίσεις με ευρωπαϊκή πυξίδα. Το ίδιο θέλει και στην κορωνοκρίση. Και αν το Ταμείο σκοντάψει σε κάποιον από τους 27 της ΕΕ, η Μέρκελ στο τέλος της μακρόχρονης καριέρας της θα έχει αφήσει την ευρωπαϊκή της παρακαταθήκη.