Ενας υπουργός – και όχι μόνο

Τα γεγονότα γύρω από την υπόθεση Novartis είναι συνοπτικά τα εξής: το 2017, ο Τσίπρας προειδοποιούσε από τη Βουλή για μεγάλο σκάνδαλο που επέρχεται. Τον Φεβρουάριο 2018, συστάθηκε Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή με εντολή τη διερεύνηση δέκα κορυφαίων πολιτικών προσώπων για την πιθανή τέλεση από την πλευρά τους των αδικημάτων δωροληψίας και δωροδοκίας και της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα. Οι δέκα κλήθηκαν στη Βουλή σε μια θεαματική τελετουργία που από τους πολίτες θα μπορούσε να εκληφθεί ως τελετουργία απολογίας δυνάμει ενόχων. Η συνέχεια δεν επιβεβαίωσε ό,τι οι μεθοδεύσεις πιθανολογούσαν ως βεβαιότητα. Το αντίθετο. Καμία από τις κατηγορίες κατά προσώπων δεν επιβεβαιωνόταν και το θέμα συντηρούνταν από πρωτοσέλιδα που υπόσχονταν αποκαλύψεις για πολιτικούς στην Ελβετία, για λίστες του FBI και διάφορα άλλα τα οποία αποδείχτηκαν πυροτεχνήματα. Αντίθετα, οι δήθεν δεμένες καταθέσεις των προστατευόμενων μαρτύρων αποδείχτηκαν φήμες και πιθανότητες, ενώ ένας απ’ αυτούς συνελήφθη και μετατράπηκε σε κατηγορούμενο. Την ίδια στιγμή άρχισαν να μιλάνε και δικαστικοί που χειρίστηκαν την υπόθεση, στον αντίποδα του περιρρέοντος κλίματος.

Επειτα από τα παραπάνω, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία της ΝΔ που προέκυψε μετά τις εκλογές του περσινού Ιουλίου, μαζί με τους βουλευτές του ΚΙΝΑΛ, αποφάσισε τη σύσταση Ειδικής Προκαταρκτικής Επιτροπής για τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ Δημήτρη Παπαγγελόπουλο, προκειμένου να μάθουμε γιατί «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους» δεν οδήγησε κανέναν στη Δικαιοσύνη ή στη φυλακή, αλλά και γιατί η άλλοτε κοινοβουλευτική πλειοψηφία φρόντιζε να δίνεται η εντύπωση ότι ενέχονταν πολιτικές προσωπικότητες πρώτης γραμμής. Η προανακριτική επιτροπή διερεύνησε πιθανές ευθύνες του πρώην υπουργού για τέσσερα αδικήματα: παράβαση καθήκοντος, ηθική αυτουργία σε κατάχρηση εξουσίας, ηθική αυτουργία σε πρόκληση κακουργήματος, ηθική αυτουργία σε ψευδορκία μάρτυρος.

Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών της Προανακριτικής και έπειτα από μια περίοδο ύφεσης στο θέμα, λόγω της καραντίνας, η υπόθεση Novartis αναθερμαίνεται εξαιτίας και του αιτήματος βουλευτών της ΝΔ για διεύρυνση του κατηγορητηρίου κατά του Παπαγγελόπουλου. Το αίτημα αυτό είναι ιδιαιτέρως άβολο για τον ΣΥΡΙΖΑ διότι τον τοποθετεί σε θέση άμυνας. Αυτό διαφάνηκε και στη χθεσινή αγόρευση του τέως πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, παρά την επιθετική ρητορική του, βάσει της οποίας δεν αποδείχθηκε από την προανακριτική διαδικασία σκευωρία, άρα η επιλογή διεύρυνσης του κατηγορητηρίου είναι απόδειξη χρεοκοπίας της κυβερνητικής ρητορικής και μεθόδευση.

Η προανακριτική επιτροπή, που διερευνά την υπόθεση, για όποιον παρακολούθησε τα τεκταινόμενα, είναι προφανές ότι δεν επιβεβαιώνει τη γνώμη του Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός, έως σήμερα, έχει καλύψει τους εμπλεκόμενους συνεργάτες του και τον Παπαγγελόπουλο. Δεν μπορεί να αγνοεί όμως ότι πολλές από τις καταθέσεις στην Προανακριτική έκαναν λόγο για ένα παραδικαστικό κύκλωμα που απείλησε την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, στο οποίο ερευνάται ο ρόλος ενός υπουργού του – και όχι μόνο.

Προφανώς και προέχει, λοιπόν, να μάθουμε τα πάντα για την εμπλοκή του Παπαγγελόπουλου σε αυτή την υπόθεση. Αλλά δεν φτάνει. Πρέπει επίσης να μάθουμε αν δρούσε μόνος, αν όχι, ποιοι άλλοι ήταν μαζί του και αν σε αυτούς τους άλλους που απείλησαν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης εμπλέκοντάς τη σε πολιτικά παίγνια συγκαταλέγονται και πολιτικά πρόσωπα. Αν δηλαδή αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ αποκαλούσε σκάνδαλο Novartis ή αν αυτό που σήμερα λέγεται σκευωρία Novartis ήταν υπόθεση παρακράτους. Και ποιοι ήταν οι παρακρατικοί, τι σχέση είχαν με το κράτος.