Το «Τρίτο στεφάνι» από τον Κ. Μαρκουλάκη

Είναι από τις παραστάσεις για τις οποίες γνωρίζαμε, καθώς έχει προαναγγελθεί. Μία από τις πολυαναμενόμενες στο σύνολο της θεατρικής παραγωγής, καθώς βασίζεται στο μυθιστόρημα-τοιχογραφία του Κώστα Ταχτσή για μια Ελλάδα που ορισμένοι έζησαν, άλλοι θυμούνται και πολλοί δεν γνωρίζουν. Είναι ενθαρρυντική αυτή η φωτογραφία με τις σημειώσεις του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, όπως και το σημείωμά του για τα «Πρόσωπα». Προσδοκούμε ακόμη, λοιπόν.       ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΑΡΙΝΟΥ

«Το απόλυτο καταφύγιο απ’ την πραγματικότητα είναι η δημιουργία. Πέρασαν δύο μήνες από τότε που, όπως όλα τα θέατρα, έκλεισε και το Θέατρο Αθηνών. Το άδοξο τέλος των παραστάσεων ήταν και για μένα, όπως για όλους μας, ένα μεγάλο σοκ. Αυτούς τους δύο μήνες που πέρασαν, αυτό που με κράτησε ήταν το “Τρίτο στεφάνι”. Το εμβληματικό μυθιστόρημα του Κώστα Ταχτσή, που ετοιμάζουμε σε καινούργια διασκευή, με αρχικό προγραμματισμό να ανέβει στο θέατρο Παλλάς τον Οκτώβριο, έχοντας στους δύο κεντρικούς ρόλους τη Μαρία Καβογιάννη και τη Μαρία Κίτσου.

Κανείς μας φυσικά δεν ξέρει τι θα γίνει το φθινόπωρο, πότε και πώς θα ανοίξουν τα θέατρα, όμως εμείς συνεχίζουμε να δουλεύουμε. Δουλειά καθημερινή, δύσκολη, απ’ το πρωί ως το βράδυ. Δεν ένιωσα τον περιορισμό, σχεδόν τον επιθυμούσα. Το αριστούργημα του Ταχτσή ήταν το καταφύγιό μου.

Οταν ο άνθρωπος αποφασίζει, ο Θεός γελά, λέει η παροιμία. Ναι, ισχύει, η ζωή έχει σχεδόν πάντα άλλα σχέδια από τα δικά μας. Ομως, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε απ’ το να προχωρήσουμε μπροστά, όπως μπορεί ο καθένας; Δουλεύοντας το “Τρίτο στεφάνι” ένιωσα το πολύτιμο νόημα που έχει αυτό το κείμενο για μένα σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία: είναι μια απόλυτη κατάφαση στη ζωή – με τα προβλήματά της, μεγάλα και μικρά.

Εκείνες οι τρομερές γενιές, των γιαγιάδων και των παππούδων μας, έζησαν ανυπέρβλητες δυσκολίες, πολέμους, φτώχεια, αρρώστιες. Τα κατάφεραν και προχώρησαν μπροστά, με το κεφάλι ψηλά, ξεπερνώντας κάθε αντιξοότητα, με αγάπη για τη ζωή – όπως έρχεται. Σαν να γνώριζαν ενστικτωδώς την αλήθεια του τίτλου του βιβλίου του Πόπερ: η ζωή είναι επίλυση προβλημάτων.

Τώρα, που η καραντίνα τέλειωσε, αλλά ακόμη δεν τελειώσαμε, ας προσέξουμε όλοι λίγο παραπάνω, ας κάνουμε ό,τι πρέπει κι ας ευχηθούμε σύντομα να βρεθούμε ξανά στα θέατρα, υγιείς και χαρούμενοι, θεατές και δημιουργοί».