Η Εκκλησία και το σεξ

Η σεξουαλικότητα ήταν και παραμένει σκοτεινός και αδιερεύνητος χώρος για την Εκκλησία. Παρά τα κατά καιρούς σκάνδαλα λόγω της ιδιαιτερότητας του δόγματος στην αντιμετώπιση ζητημάτων περί το σεξ, η Εκκλησία επιμένει να διατηρεί τύπους που η κοινωνία τούς έχει ξεπεράσει. Η αγαμία ορισμένων κληρικών, η αδυναμία κάποιου ιερέα να ξαναπαντρευτεί, ο αποκλεισμός των γυναικών από την ιεροσύνη είναι εξαιρέσεις από τα κοινωνικώς ισχύοντα. Η δογματική εξήγησή τους συχνά βρίσκεται στον αντίποδα των κοινωνικών αντιλήψεων. Κάποιοι θεολόγοι ή λειτουργοί της Εκκλησίας, κατά καιρούς, αμφισβητούν μέρη του εκκλησιαστικού τυπικού, έτσι κι αλλιώς όμως οι αλλαγές σε οργανισμούς μακραίωνους που αναπαράγονται μέσω της τελετουργίας και των τύπων τους είναι ευνόητα αργές. Εν τέλει, και σεβαστές.

Δεν γίνεται συχνά το αντίθετο. Ιδίως στις πόλεις, μαζί με τις επιστημονικές κατακτήσεις και την αλλαγή των ηθών, η εκκοσμίκευση αλλάζει την υποτακτική σχέση των πιστών με τους τύπους κάθε δόγματος. Οι κοινωνίες δεν παρακολουθούν τους παραδοσιοκρατικούς θεσμούς, αποστασιοποιούνται απ’ αυτούς. Η Εκκλησία επιμένει, όμως, να μην κατανοεί τις αλλαγές του κόσμου. Και όταν μπορεί, προσπαθεί να επηρεάσει εναντίον τους είτε τους θεσμούς στους οποίους έχει πρόσβαση είτε την κοινωνία.

Καπως έτσι η Διαρκής Ιερά Σύνοδος εκφράζει επιφύλαξη, αγωνία, προβληματισμό για την εισαγωγή του μαθήματος σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία. Φοβάται, λέει, «την επωφελή και ισορροπημένη αγωγή των παιδιών μας». Αδίκως φοβάται τη γνώση περί τη σεξουαλικότητα η Εκκλησία. Στο φως της γνώσης οι φοβίες δεν έχουν πέραση. Οι φοβίες καλλιεργούνται στο σκοτάδι.