Ο Πολάκης για μια σκευωρία

Ο Παύλος Πολάκης είναι ένας ιδιότυπος πολιτικός. Πολλές φορές δεν μιλάει κανονικά σαν πολιτικός, προτιμά να βρίζει. Είναι το ιδίωμά του, κάποιος που θα ήθελε να τον υπερασπίσει θα έλεγε ότι είναι ένα είδος προσωπικού «λανγκάζ». Ετσι έμαθε να μιλάει, έτσι συνεχίζει. Εν τη ρύμη του λόγου, δηλαδή, λέει μερικές κουβέντες παραπάνω, διανθίζει τη ρητορική του με μερικά αθώα μπινελίκια. Απολύτως αθώα. Κατά τα άλλα, είναι ένας πολιτικός με την ιδιαιτερότητά του – και ο τρόπος με τον οποίο μιλάει δεν επηρεάζει την πολιτική του στάση, τη δράση του.

Προσωπικώς δεν έχω πρόβλημα να δεχτώ αυτή την εκδοχή. Δεν έχω πρόβλημα να δεχτώ ότι ο Πολάκης, ο «αψύς» Σφακιανός κατά την έκφραση του Αλέξη Τσίπρα, είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος με καρδιά ευαίσθητη σαν την καρδιά ενός μαρουλιού. Αυτός ο πολύ καλός άνθρωπος, όμως, είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Ηταν και κυβερνητικό στέλεχος τα χρόνια της διακυβέρνησης από το κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Και κάποια στιγμή, τον Οκτώβριο του 2018, μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, είχε πει τη μαγική φράση: «Θα κερδίσουμε τις εκλογές αν βάλουμε κάποιους φυλακή».

Ηταν λίγους μήνες μετά την 21η Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς, την τρομερή ημέρα που σύρθηκαν στο βήμα της Βουλής δέκα κορυφαία πρόσωπα της δημόσιας ζωής (πρώην πρωθυπουργοί, μερικοί κορυφαίοι πολιτικοί και ο κεντρικός τραπεζίτης Γιάννης Στουρνάρας), να τοποθετηθούν ουσιαστικά απολογούμενοι επί της πρότασης για τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης με αντικείμενο πιθανή ποινική ευθύνη τους σε ό,τι είχε αποκληθεί σκάνδαλο Novartis. Ο Τύπος βοούσε. Και η αντίληψη που είχε καλλιεργηθεί ήταν ότι οι συγκεκριμένοι πολιτικοί «τα είχαν πάρει». Ο αδιάφθορος τιμωρός των κακών, Αλέξης Τσίπρας, με τη ρομφαία, θα καθάριζε μεμιάς την πολιτική διαφθορά.

Αυτό το κλίμα ενέπνευσε τη συγκεκριμένη δήλωση Πολάκη. Ηταν άραγε «αθώα», αποτέλεσμα της δικής του εντύπωσης για τα πράγματα; Μετέφερε στην Κεντρική Επιτροπή μια γενική αίσθηση; Ή ήταν η γραμμή; Ο Πολάκης οφείλει σήμερα μια εξήγηση – από τη στιγμή, μάλιστα, που το περιβόητο «σκάνδαλο Novartis» εξελίχθηκε σε φιάσκο Novartis για να καταλήξει σε δικαστική διερεύνηση μιας πιθανής πολιτικής σκευωρίας Novartis.

Ας θυμηθούμε λίγο τι ήταν αυτή η σκευωρία Novartis. Χτίστηκε πάνω σε ένα υπαρκτό διεθνές σκάνδαλο αθέμιτων πρακτικών, επιρροής και χειραγώγησης των αγορών φαρμάκου, ένα σκάνδαλο η ελληνική διάσταση του οποίου ουσιαστικά δεν διερευνήθηκε ποτέ. Ηταν όμως μια ωραία αφορμή για να ενοχοποιηθούν οι πολιτικοί αντίπαλοι. Παρήγαγε ηθικολογία, στηριγμένη πάνω στις συριζαϊκές δοξασίες περί «διεφθαρμένου παλιού» που εκμεταλλευόταν τις συγκυρίες, ή τις δημιουργούσε, για προσωπικό όφελος του προσωπικού του. Μέσα του 2017, ο τέως πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας έκανε για πρώτη φορά λόγο από το βήμα της Βουλής για αποκαλύψεις που θα ενέπλεκαν πολιτικούς του αντιπάλους στην υπόθεση Novartis. Από τότε, σιγά σιγά φτιάχτηκε μια ωραία ιστορία που δεν έγινε δυνατή η δημόσια υποστήριξή της.

Και φτάσαμε σήμερα η προανακριτική επιτροπή της Βουλής να διερευνά αν πολιτικά κέντρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, με έδρα το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Δικαιοσύνης, σχεδίασαν και συναποφάσισαν το στήσιμο ενός μηχανισμού σπίλωσης και ηθικής εξόντωσης πολιτικών αντιπάλων, με στόχο, όπως έλεγε ο Πολάκης, να «στείλουν κάποιους φυλακή για να κερδίσουν τις εκλογές». Εχει σημασία λοιπόν να μάθουμε σήμερα αν ο Πολάκης μετέφερε στην Κεντρική Επιτροπή όσα καταλάβαινε ο ίδιος από ό,τι επιδίωκε ο διερευνώμενος Παπαγγελόπουλος ή αν όσα έλεγε ήταν σε γνώση περισσότερων. Αν ήταν το κομματικό σχέδιο – μια κομματική σκευωρία.