Γιώργης Γερόλυμπος

Τα όνειρα προσφέρουν ανακούφιση. Κυρίως, όταν ξυπνάς και καταλαβαίνεις ότι η πραγματικότητα είναι απείρως καλύτερη από το τι κουβαλάει μέσα του το κουρασμένο, ταλαιπωρημένο, φοβισμένο μυαλό σου. Οπως οι περισσότεροι από μας, εδώ και χρόνια τα όνειρά μου είναι δυσάρεστα. Προτιμώ να μην τα ονομάζω «εφιάλτες» από σεβασμό στον όρο, σίγουρα όμως τα όνειρα που βλέπω είναι κάτι από το οποίο χαίρομαι πολύ όταν ξυπνάω. Γιατί εν πάση ειλικρινεία, εδώ και καιρό η πραγματικότητα έχει καταντήσει αφόρητη.

Εδώ και χρόνια, ο θυμός εναλλάσσεται με τη θλίψη, η ντροπή με τον φόβο, η καταστροφή με το κενό. Στην αρχή, οι συζητήσεις περιστρέφονταν γύρω από νούμερα και ποσοστά, ακρωνύμια σε ξένες γλώσσες, ασφάλειες και επισφάλειες, βιώσιμες ή μη συνθήκες, συμφωνίες, και, και, και… Μετά, ο πόνος άρχισε να έρχεται από την ανατολή, εικόνες και ιστορίες χιλιάδων κατατρεγμένων ανθρώπων που έρχονται σε κατάσταση απελπισίας σε μια χώρα που ελπίζουν ότι θα τους βοηθήσει αλλά που αποδεικνύεται πολύ μικρή, πολύ φτωχή, πολύ διαλυμένη να τους προσφέρει το παραμικρό. Και εσχάτως, ο κίνδυνος της πανδημίας. Παγκοσμίως, η λογική σε υποχώρηση, ο κυνισμός σε υπερπλεόνασμα. Αποτέλεσμα: φόβος, συνεχής και υποδόριος. Ακόμα και στο τι θα πεις, στο τι θα γράψεις ή αντιθέτως ακριβώς στο τι θα κατηγορηθείς ότι δεν είπες ή δεν έγραψες.

Φοβάμαι πολλά πράγματα, όπως τα ύψη, παλαιότερα, αλλά βρήκα έναν τρόπο να το αντιμετωπίσω. Ή το να μιλήσω δημόσια σε κοινό, αλλά και σε αυτό είχα την ευκαιρία να το μετριάσω. Την αποτυχία και την ατίμωση, εκεί αναζητώ ακόμα τον τρόπο. Ενα πράγμα δεν φοβάμαι: τον θάνατο (τον δικό μου, όχι των αγαπημένων μου) και αυτό το οφείλω σε ένα όνειρο που με ανακούφισε.

Πάνε πολλά-πολλά χρόνια όταν έχασα έναν δικό μου. Ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ περισσότερα από ένας συγγενής, ήταν μια πόλη ολόκληρη, το σύνολο, σχεδόν, των παιδικών μου αναμνήσεων. Κάθε Πάσχα, κάθε καλοκαίρι, περνούσα τις διακοπές μαζί της, σταλμένος με λεωφορείο ή με ταξί στη μικρή πόλη που ζούσε και από όπου έλκουμε την καταγωγή μας. Ηταν η ίδια, στο μυαλό μου, ένα ξεχωριστό σύμπαν, ασφαλές και υπέροχο. Οι ώρες που κάναμε να διανύσουμε τα λίγα μέτρα από το σπίτι της ως το παιχνιδάδικο γιατί όλοι έβγαιναν να τη χαιρετίσουν και την τραβούσα από το χέρι να φύγουμε, η απίστευτη μαγειρική της, η προσοχή και η αγάπη που με περιέβαλλε, ήταν τα πάντα και τη λάτρευα, δεν έβλεπα την ώρα να μπω στο ΚΤΕΛ και να τη δω από το παράθυρο να με περιμένει στον σταθμό. Μεγάλωσα μαζί της.

Και έπειτα έφυγε. Τη στιγμή που τελείωνε η παιδική μου ηλικία και έγινα ενήλικος. Τότε την είδα στο όνειρό μου για πρώτη και τελευταία φορά, κυριολεκτικά. Ηταν όμορφη, χαμογελαστή, με όλους μας δίπλα της, φορούσε το διακριτικό της σκούρο φόρεμα και το κολιέ με τις πέρλες της και μας σερβίριζε το νόστιμο φαγητό που είχε, και πάλι, η ίδια μαγειρέψει. Ολα ήταν καλά, και όλοι φαίνονταν ευτυχείς. Εκτός από εμένα. Και με κατάλαβε.

«Τι συμβαίνει;» με ρώτησε.

«Γιαγιά, σε βλέπω καλά, να γελάς, να μας φροντίζεις, να κάνεις όλα όσα έκανες όσο ήσουν μαζί μας».

«Ναι, και τι σε προβληματίζει;».

«Μόνο αυτό: Πώς θα ζήσω το υπόλοιπο της ζωής μη έχοντας αυτό τον φόβο; Πώς θα ζήσω γνωρίζοντας ότι μετά τον θάνατο όλα είναι καλά;».

«Πολύ καλή ερώτηση, αγόρι μου. Θα βρούμε έναν τρόπο να μην είσαι καθόλου σίγουρος για αυτό που βλέπεις».

Και τότε ξύπνησα.