Ζητείται φαντασία

Είναι αλήθεια πως όταν εξακολουθούν να συσσωρεύονται οι νεκροί, λιγότεροι ευτυχώς εδώ, περισσότεροι στον υπόλοιπο κόσμο, αποτελεί πολυτέλεια να τσακωνόμαστε για ένα σποτ. Είναι επίσης αλήθεια πως οι γυναίκες έχουν σοβαρότερα προβλήματα από το ύφος ενός άντρα σε ένα βίντεο: στις μισθολογικές ανισότητες και τη «γυάλινη οροφή», o κορωνοϊός προσθέτει την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας και την περαιτέρω όξυνση των ανισοτήτων.

Να, όμως: θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη φαντασία από τους διαφημιστές που ανέλαβαν να φτιάξουν ένα σποτ που να «μιλάει» στους νέους. Δεν είχαν βέβαια χρόνο, αυτές οι καθημερινές συναθροίσεις πρέπει επειγόντως να περιοριστούν για να μη μετατραπούν σε υπερεστίες εξάπλωσης του ιού. Είχαν όμως ένα πιασάρικο θέμα. Κι έναν ταλαντούχο ηθοποιό. Αντί λοιπόν να αναπαραγάγουν κλισέ από αυτά που βλέπουμε σε κάτι παλιά σίριαλ, μπορούσαν να κάνουν κάτι σπιντάτο, έξυπνο, μοντέρνο, αιρετικό, αυτοσαρκαστικό.

Οι «-ισμοί» δεν μου λένε πια πολλά πράγματα. Ο σοσιαλισμός έχει δυσφημιστεί, ο φεμινισμός έχει συνδεθεί με υπερβολές και ο σεξισμός σημαίνει για τον καθένα κάτι διαφορετικό. Οταν πρωτοείδα το επίμαχο σποτ της Πολιτικής Προστασίας, δεν προσβλήθηκα ούτε θύμωσα, όπως μου συμβαίνει με κάτι διαφημίσεις στο ραδιόφωνο. Μελαγχόλησα: πάλι τα ίδια; Νιος ήμουν και γέρασα, ένας ιός απειλεί το ανθρώπινο είδος, και εξακολουθούμε να μην μπορούμε να ξεπεράσουμε το στερεότυπο της απληροφόρητης χαζούλας και του περπατημένου προστάτη της;

Με άλλα λόγια, δεν βρήκα το σποτ τόσο σεξιστικό όσο εύκολο – παραλίγο να πω ανόητο. Και το τι πιστεύω εγώ ελάχιστη σημασία έχει. Μπορεί να είμαι κολλημένος ή να πάσχω από αυτή την ασθένεια που σπεύδουν να κολλήσουν σε όποιον επιμένει να εκφράζει κάποιες ευαισθησίες: κορεκτίλα. Αν τελικά αυτό το σποτάκι θα μπορούσε να κάνει τη δουλειά του, να πείσει δηλαδή όλες τις χαζούλες της χώρας να αποφύγουν τον συνωστισμό, χαλάλι. Φαίνεται όμως ότι από το μυαλό των υπευθύνων πέρασε μια σατανική σκέψη: κι αν η κοινωνική αυτή κατηγορία είναι μικρότερη του αναμενομένου και δεν είναι εκείνη που θα κρίνει το παιχνίδι; Αν δηλαδή δίπλα στις χαζές υπάρχουν πολύ περισσότεροι μάγκες, συνωμοσιολόγοι, αντιεξουσιαστές, φανατικοί, τρελαμένοι και, ναι, χαζοί;

Δεν εννοώ ότι θα ήθελα στη θέση του Λούλη να είναι μια γυναίκα και να νουθετεί έναν άντρα, όχι, κάθε άλλο. Απλώς μέσα σε όλον αυτόν τον ζόφο έχω ανάγκη να γελάσω. Πιστεύω δηλαδή ότι, περισσότερο κι από το τεταμένο δάχτυλο, ανδρικό ή γυναικείο, το ισχυρότερο όπλο και το αποτελεσματικότερο φάρμακο είναι πάντα το χιούμορ. Ολόκληρες δικτατορίες νίκησε, και θα του αντισταθεί ένας ιός;