Η παγίδα της γραφικότητας

Πριν από τρεις μέρες, δύο φίλες τσακώνονταν στη μέση του δρόμου. Η μια ήθελε να πάει στην πλατεία Βαρνάβα, η άλλη αναρωτιόταν αν ξέρει τι της γίνεται. Τότε η φωνή της πρώτης άλλαξε, άρχισε να θυμίζει νιαούρισμα: «μα θα είναι όλοι εκεί!», γκρίνιαξε. «Δεν αντέχω άλλο, να δούμε και λίγο κόσμο». Η φίλη της κράτησε χαρακτήρα. Το ύφος της απάντησής της ήταν χειρότερο από αυτό του Χρήστου Λούλη. Σίγουρα θα κοβόταν από το ΕΣΡ, μπορεί μάλιστα να έτρωγε και πρόστιμο.
Αλίμονο αν θίχτηκε ο φεμινισμός μας γιατί η Πολιτική Προστασία αποφάσισε να ανακυκλώσει έναν στερεοτυπικό καβγά στο σποτ για τον συνωστισμό – παρόμοιους διαλόγους, με πρωταγωνιστές φίλους και συντρόφους ανεξαρτήτως φύλου, έχουμε κάνει όλοι τον τελευταίο μήνα. Οι γυναίκες κινδυνεύουν περισσότερο από τον καθημερινό σεξισμό που έμαθαν να υιοθετούν: όταν ένας άνδρας περιγράφει «τη χαζογκόμενα που έριξε» κάνουμε πλακίτσα με το χρώμα των μαλλιών της. Οταν ένας σκηνοθέτης καταστρέφει τους γυναικείους χαρακτήρες εμβληματικών έργων χωρίς λόγο, βάζοντας τις ηθοποιούς να ουρλιάζουν υστερικά και ακατάπαυστα, δεν βγάζουμε άχνα, υποκλινόμαστε στην οπτική και την έμπνευση. Οταν παρακαλάμε έναν αρχηγό – πατερούλη να μας σώσει από την οικονομία ή τον κορωνοϊό και βρίσκουμε όλες τις γυναίκες στριφνές, ανέραστες ή «κομμώτριες», είμαστε απλά ρεαλίστριες. Και όταν οι γυναίκες της κυβέρνησης μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού (οι μισές εκ των οποίων έχουν να ακουστούν από τη μέρα που ορίστηκαν) η δικαιολογία από πρωθυπουργικά χείλη είναι πως είμαστε «πιο διστακτικές από τους άνδρες» και δυσκολότερα αναλαμβάνουμε θέσεις ευθύνης. Δεν είναι καθημερινός σεξισμός το σποτ με τον Λούλη, είναι η πραγματικότητα των ημερών. Αλλες φορές ο χειραφετημένος, ο υπεύθυνος της υπόθεσης είναι γένους θηλυκού, άλλες γένους αρσενικού. Η Πολιτική Προστασία φρόντισε να φτιάξει και τη μια και την άλλη βερσιόν. Το πρόβλημα με τις προσπάθειες της κυβέρνησης είναι πως όλες παραπέμπουν σε δάσκαλο που μαλώνει σχολιαρόπαιδα, δύσκολα επομένως θα πετύχουν τον στόχο τους.
Οντως, σε θέματα φύλου η ΝΔ μόλις περνάει τη βάση – κι αυτό λόγω της Κατερίνας Σακελλαροπούλου. Ισως γι’ αυτό έσπευσε να πάρει πίσω το σποτ μόλις μία μέρα μετά. Υπάρχουν, όμως, πολλοί άλλοι χειρισμοί που ενοχλούν. Και τότε έχει πραγματική σημασία η κριτική. Κάθε φορά που ο φεμινισμός πέφτει στην παγίδα της γραφικότητας, χάνει μια ακόμα μάχη – και δεν είναι πως έχει περιθώριο για ήττες.













