Το παράπονο του Ορμπαν{CR}

Αρχές της εβδομάδας, ο Βίκτορ Ορμπαν έφτασε στο μη παρέκει. Εστειλε λοιπόν μία επιστολή σε όλους τους ηγέτες των κομμάτων που αποτελούν το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα καταγγέλλοντας την «πρωτοφανή», «βάρβαρη» επίθεση και εκστρατεία παραπληροφόρησης που μαίνεται τις τελευταίες εβδομάδες εις βάρος της χώρας του. «Είναι η πλέον κυνική που έχω βιώσει ποτέ διότι παραβλέπει εσκεμμένα το γεγονός ότι η κυβέρνηση αγωνίζεται να σώσει ανθρώπινες ζωές», σημείωσε. Και καλά τις επιθέσεις από «επίσημους πολιτικούς αντιπάλους», αυτές ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας τις δέχεται. Τις επιθέσεις από «κάποιους πολιτικούς του ΕΛΚ», όμως, «οι οποίοι έχουν εμπλακεί ενεργά στη διασπορά fake news», πόσο να τις αντέξει; Ο Ορμπαν αναφερόταν προφανώς στους 13 ηγέτες κομμάτων του ΕΛΚ, ανάμεσά τους και ο έλληνας Πρωθυπουργός, που κάλεσαν στις αρχές Απριλίου τον Ντόναλντ Τουσκ, τον επικεφαλής της ευρωπαϊκής τους οικογένειας, να αποβάλει οριστικά από αυτή το Fidesz, το κόμμα του. Και γιατί; Ποιος ο λόγος; Επειδή επέβαλε στις 30 Μαρτίου, εν μέσω πανδημίας, μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης που του επιτρέπει να νομοθετεί με διατάγματα χωρίς χρονικό περιορισμό; Πόσες φορές πρέπει δηλαδή να εξηγήσει ο ούγγρος πρωθυπουργός πως έχει μόνο το καλό της χώρας στον νου του και πως το κοινοβούλιο μπορεί μόλις περάσει η κρίση να του αφαιρέσει τις υπερεξουσίες;

Αυτό το κοινοβούλιο, λοιπόν, που ελέγχεται κατά τα δύο τρίτα από το Fidesz θέλησε την ίδια μέρα που πήρε το παράπονο τον Ορμπαν λίγο να τον ανακουφίσει: απέρριψε την επικύρωση της σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας ενστερνιζόμενο την κυβερνητική άποψη ότι προωθεί «καταστροφικές ιδεολογίες φύλου» καθώς και την «παράνομη μετανάστευση». Η επονομαζόμενη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης είναι το πρώτο νομικά δεσμευτικό διεθνές κείμενο που θέτει κριτήρια για την πρόληψη της έμφυλης βίας. Υπογράφηκε το 2014 από την πλειοψηφία των ευρωπαϊκών κρατών – μελών, συμπεριλαμβανομένης της Ουγγαρίας. Επειτα από εξάχρονη χρονοτριβή, ωστόσο, η κυβέρνησή της έκρινε ότι ναι μεν συμφωνεί με την ουσία της, αλλά από την άλλη ο ουγγρικός νόμος περιλαμβάνει ήδη όλες τις εγγυήσεις για την προστασία των γυναικών και η «ιδεολογική προσέγγιση» της διεθνούς σύμβασης, όλη αυτή η εμμονή με το «φύλο», τη βρίσκει εντελώς αντίθετη. Οσο για την υποχρέωση αποδοχής προσφύγων που διώκονται λόγω φύλου (πάλι αυτό το κοινωνικό κατασκεύασμα, Θεέ μου…) ή σεξουαλικού προσανατολισμού, λυπάται, αλλά δεν συνάδουν με το νομικό περιβάλλον της Ουγγαρίας, «που επιδιώκει την αποφασιστική δράση εναντίον της παράνομης μετανάστευσης».

Για να είμαστε δίκαιοι, κάποιες από τις ελάχιστες γυναίκες του ουγγρικού κοινοβουλίου διαμαρτυρήθηκαν. Επεσήμαναν τη θλιβερή συγκυρία του πράγματος, το να καταψηφίζεται μία τέτοια διεθνής σύμβαση εν μέσω πανδημίας, με το μερικό lockdown της Ουγγαρίας να οξύνει τις ενδοοικογενειακές εντάσεις. Εκτός Βουλής, επίσης, κάποιες από τις ελάχιστες ελεύθερες φωνές που έχουν απομείνει στα ουγγρικά Μέσα ορθώθηκαν προκειμένου να παραθέσουν μια σειρά από πρόσφατες, τραγικές περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας – απόδειξη ότι το παρόν νομικό πλαίσιο προστασίας είναι ανεπαρκές. Οι υπέρμαχοι της κυβέρνησης ωστόσο έσπευσαν να αναπαραγάγουν τα κυβερνητικά επιχειρήματα – στο κάτω κάτω, υπάρχουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες που δεν έχουν ακόμα επικυρώσει τη σύμβαση, η Πολωνία, η Λιθουανία, η Λετονία, η Βρετανία… ενώ και η Σλοβακία, μία χώρα όπου ένα 40% των πολιτών θεωρεί τον βιασμό δικαιολογημένο σε κάποιες περιπτώσεις, αποφάσισε πέρυσι να μην την επικυρώσει.

Λίγο να σοβαρευτούμε. Η Ουγγαρία έχει γίνει πλέον και με τη βούλα «η πρώτη δικτατορία στην ΕΕ» – οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές το είπαν ξεκάθαρα. Η Ουγγαρία δεν είναι πλέον δημοκρατία, έχει μετατραπεί σε ένα «μεταβατικό / υβριδικό καθεστώς», η κυβέρνηση Ορμπαν «δεν προσποιείται καν πλέον ότι σέβεται τους δημοκρατικούς θεσμούς» αποφάνθηκε πρόσφατα το αμερικανικό παρατηρητήριο Freedom House – αμέσως ήρθε από τη Βουδαπέστη η γνωστή απάντηση, ότι το πληρώνει να τα λέει αυτά ο Σόρος. Αλλά ο Ορμπαν δεν έκρυψε ποτέ την προτίμησή του για μία «ανελεύθερη δημοκρατία», δεν συγκάλυψε ποτέ τον θαυμασμό του για τα μοντέλα της Ρωσίας, της Τουρκίας, της Κίνας, ανοιχτά και ενώπιον όλων μας συγκέντρωσε στα χέρια του όλες τις εξουσίες, φιμώνοντας τον Τύπο, ακυρώνοντας την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, παρενοχλώντας συστηματικά το υγιές, δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας των πολιτών, συνθλίβοντας το σύστημα ελέγχων και ισορροπιών – οι υπερεξουσίες που συγκέντρωσε στο πλαίσιο της κατάστασης έκτακτης ανάγκης ήταν απλώς η λογική εξέλιξη, το κερασάκι στην τούρτα. Η Ευρώπη, όμως, τι κάνει για όλα αυτά; Η πανδημία δεν μπορεί να είναι άλλοθι για παθητικότητα σε όλους τους υπόλοιπους τομείς.

Το μόνο που μπορεί να κάνει η Ευρώπη, πρακτικά, είναι να αξιοποιήσει τον επόμενο προϋπολογισμό της ώστε να στερήσει από την Ουγγαρία του Ορμπαν, με ειδική πλειοψηφία, τα ευρωπαϊκά κονδύλια. Αλλά και αυτό ακόμα, για να γίνει, αν γίνει, χρειάζεται χρόνο. Στο μεταξύ, ωραία δεν θα ήταν να τιμήσει το ΕΛΚ την Ημέρα της Ευρώπης, το Σάββατο, πετώντας μια και καλή έξω το Fidesz;