Σκάνδαλο

Μιλάμε για σκάνδαλο. Το λιγότερο. Και θα περίμενε κανείς από τα κόμματα και ειδικά αυτά που χαϊδεύουν αφτιά (μεγάλα ή μικρά αδιάφορο) να πάρουν θέση και να το καταγγείλουν το γεγονός, ως γεγονός! Αλλά τα κόμματα, και ειδικά τα αριστερά κόμματα, έχουν μάθει όχι μόνο να χαϊδεύουν αφτιά, αλλά και να κανακεύουν στην αγκαλιά τους, τους φέροντες τα… αφτιά. Διότι θεωρούν πως ο καθένας εξ αυτών, αποτελεί κάτι παραπάνω από έναν απλό ψηφοφόρο. Οτι είναι κάτι σημαντικό, κάτι ιδιαίτερο, κάτι ξεχωριστό και όχι σαν όλους εμάς τους υπόλοιπους εργαζομένους.

Θα έχετε ασφαλώς ακούσει για τα μέτρα που ανακοίνωσε χθες η κυβέρνηση υπέρ των δημιουργών στον χώρο του πολιτισμού. Θα έχετε ακούσει επίσης ότι για να πάρει κάποιος το βοήθημα-επίδομα, όχι μόνο στον συγκεκριμένο χώρο, αλλά και ευρύτερα στον ιδιωτικό τομέα, θα πρέπει να διαθέτει μερικές, ελάχιστες, προϋποθέσεις – αλλιώς, πώς; Θα είναι σαν να φυτεύει η κυβέρνηση στον δρόμο… λεφτόδενδρα και να πηγαίνει ο καθένας να κόβει τους καρπούς τους.

Στον χώρο του πολιτισμού λοιπόν δεν ισχύουν οι ορισμένες προϋποθέσεις για να πάρει κανείς χρήματα από τον κρατικό κορβανά στον οποίο συνεισφέρουμε όλοι. Δεν ισχύουν σε κάποιες περιπτώσεις. Υπάρχει λ.χ. μια κατηγορία εργαζομένων, εντός ή εκτός εισαγωγικών (εγώ θέλω να πιστεύω ότι όλοι είναι εργαζόμενοι, ήτοι εκτός εισαγωγικών), οι οποίοι απαιτούσαν όλον αυτό τον καιρό το επίδομα, αλλά χωρίς προϋποθέσεις. Διότι ανήκουν λέει στην εξής, εξαιρετική κατά τα λοιπά, κατηγορία: της… αδήλωτης εργασίας!!!

Δηλαδή πληρώνονται γι’ αυτό που κάνουν, αλλά σε συμφωνία, προφανώς με τον εργοδότη τους, ούτε αυτός τους δηλώνει ως εργαζομένους ούτε αυτοί απαιτούν να δηλώνονται, διότι αν δηλωθούν θα πρέπει και να φορολογηθούν για τα όσα εισπράττουν. Πόσοι είναι αυτοί; Υπολογίζονται γύρω στις 12.000!!!

Καλό; Υπέροχο, θα το χαρακτηρίσω. Γιατί αποδεικνύει ότι στην Ελλαδάρα μας, στην Ελλαδάρα των Μνημονίων και της δεκαετούς κρίσης, μερικοί, που υπηρετούν υποτίθεται τον πολιτισμό, και άρα θα περίμενε κανείς μια αυξημένη ευαισθησία έναντι του κράτους, αποδεικνύονται πιο έξυπνοι έναντι όλων ημών των υπολοίπων, και κορόιδων. Εύγε, είναι το μόνο που έχω να πω…

Ανοχή ή αδιαφορία;

Ευκαιρίας δοθείσης τι νόημα είχε η χθεσινή πρωινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα δημιουργών ή αυτοαποκληθέντων δημιουργών, χωρίς μάσκες οι περισσότεροι, σε παρέες, για χαλαρή κουβεντούλα, με το καφεδάκι ανά χείρας, τσιγαράκι στο άλλο, και ανεμελιά; Αφού λίγο μετά η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, την οποία σημειωτέον καθυβρίζουν, θα ανακοίνωνε τα μέτρα για την παροχή και σε αυτούς του 800άρικου.

Και κάτι άλλο: εντάξει, να καταλάβουμε την «ευαισθησία» της κυβέρνησης έναντι του ΠΑΜΕ όταν διαδηλώνει και καταστρατηγεί κάθε μέτρο για την αποφυγή της διάχυσης του κορωνοϊού – αυτό δηλαδή που παρακολουθήσαμε όλοι να συμβαίνει την Πρωτομαγιά… Είναι όμως δυνατόν να επιδεικνύεται η ίδια ανοχή, που φτάνει στα όρια της αδιαφορίας και για περιπτώσεις συγκεντρώσεων όπως η χθεσινή;

Αν συμβαίνει αυτό, τότε τι νόημα έχει η ισχύς των μέτρων για την αποφυγή της πανδημίας, τα οποία υφίσταται η ελληνική κοινωνία εδώ και περίπου δυο μήνες; Να καταργηθούν όλα – εισηγούμαι! Εκτός πια και αν όλους αυτούς τους τύπους που βολτάριζαν ανενόχλητοι στην Πλατεία Συντάγματος, μπροστά στο μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη, τους έχει διαβεβαιώσει κάποιος ότι είναι άτρωτοι, ως καλλιτέχνες-δημιουργοί, έναντι του κορωνοϊού, οπότε δικαίως και με την άδεια της Αστυνομίας που λέει ο λόγος έκοβαν βόλτες παρεούλες-παρεούλες στο κέντρο της πόλης…

Στον κόσμο τους

Θα μας τρελάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Για την ακρίβεια, επιχειρεί να μας τρελάνει στοχεύοντας στην πολιτική αφασία που διακρίνει σε πολλές των περιπτώσεων την κουρασμένη από την κρίση ελληνική κοινωνία. Που λέτε στου ΣΥΡΙΖΑ το κεφάλι έχει καρφωθεί εδώ και καιρό η ιδέα ότι τον αποκλείουν τα μέσα ενημέρωσης και γι’ αυτό δεν πάει καλά το κόμμα. Είναι η λογική του «με τον ήλιο τα μπάζω, με τον ήλιο τα βγάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;». «Βρήκα τι φταίει, ο τσομπάνος». Λοιπόν, άρχισε εδώ και ένα διάστημα το παραμύθι ότι στην περίοδο του κορωνοϊού αποκλείστηκε επικοινωνιακά το κόμμα. Το βλακώδες του επιχειρήματος δεν απαιτεί απάντηση, αλλά μια και μόνη παρότρυνση: να ρίξουν μια ματιά τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Οταν ο πλανήτης ολόκληρος έχει τρομοκρατηθεί με την πανδημία, και όταν όλοι οι πολίτες, μηδενός εξαιρουμένου, παρακολουθούν «κρεμασμένοι» στα ΜΜΕ τις εξελίξεις περί τον κορωνοϊό, υπάρχει μια χώρα στον κόσμο, η Ελλάδα, όπου ένα κόμμα επιμένει πως αυτό πρέπει να αλλάξει. Να σταματήσουμε να ασχολούμαστε, οι δημοσιογράφοι, τα μέσα ενημέρωσης, με τον κορωνοϊό, και να ασχολούμαστε μαζί του. Τι λέει ή τι κάνει ο Τσίπρας και τι υποστηρίζουν τα στελέχη του κόμματος. Τρελό; Μπορεί. Αλλά υποστηρίζεται ανοιχτά πλέον…

Μαθήματα

Χθες λοιπόν έγινε στην Επιτροπή Διαφάνειας της Βουλής συζήτηση επί του τρομερού θέματος «κόβουν τον ΣΥΡΙΖΑ από τα ΜΜΕ», με πρωτοβουλία φυσικά των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Αρμόδιος τομεάρχης του κόμματος, ονόματι Κάτσης, ο οποίος προφανώς παρεπιδημούσε κατά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σε άλλη χώρα ή άλλη ήπειρο (ακόμη και όταν βρισκόταν ωσεί παρών μεταξύ μας…), ισχυρίστηκε το ανήκουστο ότι πρώτη φορά έχει δει «τόσο σφιχτό εναγκαλισμό δηλαδή της κυβερνητικής εξουσίας με την Τέταρτη Εξουσία»! Λογικό το βρίσκω, αφού κανείς δεν είχε φροντίσει έως τώρα να τον ενημερώσει για τα έργα και τις ημέρες του Νίκου του Παππά του κοσμοναύτη, φίλου μου, ή του Τζανακόπουλου, του παλικαριού με την κοντή σκέψη και τη μεγάλη γλώσσα, στον συγκεκριμένο χώρο. Είχε και απορίες ο άνθρωπος, και άλλες. Του τύπου «είναι δυνατόν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Αλέξης Τσίπρας και οι τομεάρχες να παρουσιάζουν το πρόγραμμα “Μένουμε Ορθιοι” και στα ιδιωτικά κανάλια να μην έχει παίξει πουθενά (μεγάλο ψέμα είναι αυτό, έπαιξε, αλλά όχι όσο θα ήθελαν – όπως τότε που κυβερνούσαν, που έκοβαν τις εκπομπές στη μέση για να παρακολουθήσουμε τον Τσίπρα να κάνει δηλώσεις επί παντός του επιστητού); Και στην ΕΡΤ να κόβονται οι τομεάρχες κατά την παρουσίαση (τρομερό – έπαιξαν μεν τον Τσίπρα, έκοψαν τους τομεάρχες, και έτσι δεν απήλαυσε ο ελληνικός λαός τις απιθανότητες για τα 26 δισ. του προγράμματος)»; Και συμπλήρωσε επιγραμματικά ο «καλώς τονε κι ας άργησε» περί ου ο λόγος τομεάρχης, Κάτσης: «Είναι δυνατόν να προβάλλονται αποσπασματικά οι ανακοινώσεις ενός κόμματος»; Αντε ντε, λέω κι εγώ. Δεν κάνει καμιά βόλτα από την ΕΡΤ να του δείξουν τίποτε αρχεία από τα δελτία του ’16, του ’17, του ’18; Και μετά αν έχει το κουράγιο ας έρθει να (μας) κάνει μαθήματα δημοκρατίας και δημοσιογραφίας…