Η σταθερότητα του νερού

Πανηγυρισμοί παικτών με αγκαλιές, τέλος. Αποχρέμψεις, τέλος. Ανταλλαγή φανελών, χειραψιών, τέλος.

Οι ποδοσφαιριστές που θα αγωνιστούν εν μέσω της πανδημίας του SARS-Cov-2 θα γίνουν και αυτοί πρωταγωνιστές μιας πολύ σημαντικής σελίδας στην ιστορία του 21ου αιώνα.

Το ποδόσφαιρο ετοιμάζεται να επιστρέψει, αλλά όσοι πιστεύουν πως θα έχει σχέση με ό,τι γνωρίζαμε μέχρι τώρα ας αναθεωρήσουν.

Από το τέλος της επόμενης εβδομάδας θα βλέπουμε τον Λεβαντόφσκι να σκοράρει και τον Μίλερ να του στέλνει τα συγχαρητήριά του από την άλλη άκρη του γηπέδου αφήνοντας στη μοναξιά του τον Πολωνό. Στους πάγκους, οι συμπαίκτες θα μοιάζουν μαλωμένοι μεταξύ τους. «Καλύτερα», θα σκεφτούν κάποιοι, που δεν θέλουν να έχουν και πολλά πολλά με τους συναδέλφους τους.

Σίγουρα θα υπάρχουν ποδοσφαιριστές που θα μπουν στον αγωνιστικό χώρο με μισή καρδιά, φοβούμενοι μήπως κολλήσουν τον νέο κορωνοϊό από τα μαρκαρίσματα και τον ιδρώτα των αντιπάλων τους. Θα γίνουν αμέσως αντιληπτοί από τους προπονητές τους και τους τηλεφιλάθλους λόγω της κακής απόδοσής τους.

Αλλοι πάλι θα φοβούνται να κάνουν κεφαλιές γιατί θα σκέφτονται πως η μπάλα μπορεί να φέρει τον κορωνοϊό από τα γάντια του τερματοφύλακα.

Το ποδόσφαιρο θα ξεφύγει από τα συνηθισμένα. Κάποιοι το θεωρούν κακή εξέλιξη. Μα, ας κοιτάξουν γύρω τους. Μήπως εμείς όλοι δεν έχουμε αλλάξει την καθημερινότητά μας; Το λαμπάκι της έκτακτης ανάγκης είναι αναμμένο για κάθε λεπτομέρεια της ζωής μας. Γιατί το ποδόσφαιρο να διαφέρει, όπως κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν προτάσσοντάς το ως επιχείρημα για να μείνουν κλειδωμένα τα γήπεδα;

Ενα αρχαίο ρητό προτρέπει να κανονίζουμε τη ζωή μας με βάση τις τρέχουσες ανάγκες. Το «δεδομένο» έχει τη σταθερότητα του νερού που όταν λιμνάζει μας κάνει να ξεχνούμε την προσωρινότητα της στιγμής και πιστεύουμε πως θα κρατήσει αιώνια.

Ας προσαρμοστούμε λοιπόν και ας απολαύσουμε τη διαφορετικότητα που μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης για έναν καλύτερο κόσμο.