Η επιστροφή των drive in

Μια οθόνη στημένη σε μια αλάνα και παρκαρισμένα αυτοκίνητα με ζευγαράκια, τα οποία δεν απασχολεί και τόσο η υπόθεση της ταινίας που προβάλλεται, είναι συνηθισμένη σκηνή που όλοι έχουμε δει σε παλιά αμερικάνικα φιλμ. Αυτός ο δημοφιλής τρόπος διασκέδασης στις ΗΠΑ ,από τη δεκαετία του 1930 μέχρι και πριν από μερικά χρόνια, είχε εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες και με το πέρασμα των χρόνων ξεθώριασε. Αυτή λοιπόν η μόδα του παρελθόντος, το drive in  – να πηγαίνεις  δηλαδή σε έναν ανοιχτό χώρο και να παρακολουθείς μια ταινία  από  το αυτοκίνητό σου – επανέρχεται αφού αποτελεί ασφαλή λύση σε αυτές τις ακραίες συνθήκες που βιώνουμε. Η ελεύθερη συνάθροιση σε πολιτιστικά γεγονότα είναι ακόμη μακριά οπότε η λύση αυτή εξαπλώνεται στον τομέα των συναυλιών – και ας ελπίσουμε προσωρινά.

Η μια χώρα μετά την άλλη προχωρούν στην αναβίωση αυτής της τάσης. Στη Γερμανία, στο Porz της Κολωνίας, για παράδειγμα, ήδη έχουν αρχίσει να λειτουργούν 50 τέτοιοι χώροι θεάματος. Στη Δανία επίσης πριν από λίγες μέρες ο δημοφιλής μουσικός Μαντς Λάνγκερ, στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το Ααρχους, ανέβηκε στη σκηνή που έφτιαξε σε ένα πάρκινγκ, η οποία περιβαλλόταν από τεράστιες οθόνες και έπαιξε για τους φαν του, οι οποίοι είχαν φτάσει με τα αυτοκίνητά τους για να τον απολαύσουν. Ο τραγουδιστής δήλωσε ότι «είναι ωραίο να συνδέεσαι με το κοινό σου ακόμη και αν αυτό σε παρακολουθεί από το αυτοκίνητο». Με την ανακοίνωση του λάιβ, οι 500 θέσεις που ήταν διαθέσιμες έγιναν ανάρπαστες. Αυτή η πρωτότυπη απόπειρα για τους μουσικόφιλους και τους διοργανωτές στέφθηκε με επιτυχία αφού όπως ανέφεραν οι δανέζικες Αρχές «ήταν μια απόλυτα ελεγχόμενη συναυλία στην οποία τηρήθηκαν όλα τα απαραίτητα μέτρα και το κοινό αποχώρησε μισή ώρα μετά το τέλος της μουσικής παράστασης». Στην Κοπεγχάγη, εκτός από τους λάτρεις της μουσικής και πιστοί ευαγγελικοί χρησιμοποίησαν τη μόδα του drive in για να παρακολουθήσουν τη θεία λειτουργία. Οποτε ήθελαν να αλληλεπιδράσουν με τον ιερέα πατούσαν τις κόρνες ή κουνούσαν του υαλοκαθαριστήρες.

Τα παραδείγματα της Γερμανίας και της Δανίας αρχίζουν να εφαρμόζουν και άλλες χώρες. Στη Νότια Κορέα μάλιστα για να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες ακρόασης, εκτός από τις γιγαντοοθόνες που πρόβαλλαν τις συναυλίες, γινόταν αναμετάδοση και μέσω των fm. Αντί για χειροκροτήματα το κοινό θα  εκδήλωσε τον ενθουσιασμό του παίζοντας τα φανάρια των οχημάτων. «Είναι απίστευτο τι μπορεί να κάνουν οι θεατές για να δηλώσουν τα συναισθήματά τους όταν δεν μπορούν να φωνάξουν και να χτυπήσουν παλαμάκια».

ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΟΥ ΒΙΛΝΙΟΥΣ. Οι πιο εντυπωσιακές εικόνες όμως έρχονται από το αεροδρόμιο του Βίλνιους – πρωτεύουσα της Λιθουανίας. Το αεροδρόμιο της πόλης έχει μετατραπεί σε μια απέραντη κινηματογραφική αίθουσα  αξιοποιώντας έτσι δημιουργικά τον αδρανή χώρο αφού οι πτήσεις λόγω της παγκόσμιας πανδημίας έχουν απαγορευτεί. Η πρώτη ταινία που προβλήθηκε ήταν η πολυβραβευμένη νοτιοκορεάτικη «Τα παράσιτα». Τα 150 αυτοκίνητα που έσπευσαν για την προβολή είχαν απόσταση μεταξύ τους δύο μέτρα και ο επιτρεπόμενος αριθμός επιβατών ήταν δύο άτομα ανά αυτοκίνητο. Το κινηματογραφικό πρόγραμμα του νέου εναλλακτικού χώρου διασκέδασης έχει προγραμματίσει να προβάλλει κάθε εβδομάδα μια ταινία από διαφορετικές ηπείρους. Ενα διαφορετικό δηλαδή ταξίδι μέσα από τη μαγεία της μεγάλης οθόνης.