Ο νέος Ροβεσπιέρος{CR}

Στις 1.086 ημέρες που είναι ένοικος στο Προεδρικό Μέγαρο της Γαλλίας ο Εμανουέλ Μακρόν έχει απαθανατιστεί χιλιάδες φορές. Με ομολόγους του, με την Μπριζίτ στο πλευρό του, εξοργισμένος, χαμογελαστός, δίπλα στον λαό, μακριά από τον λαό. Η φωτογραφία του Μακρόν που έχει γίνει διάσημη δεν έχει σχέση, ωστόσο, ούτε με την πολιτική, ούτε με τη σύντροφό του, ούτε με τις συνόδους κορυφής, αλλά με το ποδόσφαιρο.

Ορθιος, με υψωμένα τα χέρια και σφιγμένες τις γροθιές, σαν το άγαλμα του Ρόκι Μπαλμπόα, ο Μακρόν πανηγύριζε την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου της χώρας του στα επίσημα του σταδίου Λουζνικί της Μόσχας στις 15 Ιουλίου 2018. Είναι μια φωτογραφία που, κατά τους αναλυτές, συμβολίζει τον δυναμισμό και τη νέα πνοή στην πολιτική της Γαλλίας, όπως αυτή διαχέεται μέσω του δημοφιλέστερου αθλήματος.

Ο Μακρόν γιόρτασε τη σπουδαία νίκη υποδεχόμενος τους πρωταγωνιστές της σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση. Τραγούδησε μαζί τους τη «Μασσαλιώτιδα», έκανε αστεία με τον Πογκμπά, αντάλλαξε μυστικά με τον Ντεσάν και αργότερα παρέθεσε γκάρντεν πάρτι με 3.000 προσκεκλημένους.

Υστερα από τέτοιες διάσημες νίκες τα ποσοστά δημοφιλίας των προέδρων της Γαλλίας συνηθίζεται να εκτοξεύονται. Στην περίπτωση του Μακρόν βελτιώθηκαν μόνο κατά δύο μονάδες. Καθόλου άσχημα για έναν πολιτικό που προσπαθούσε να περάσει μεταρρυθμίσεις που έβρισκαν αντίθετο τον λαό.

Στην επανάσταση του κορωνοϊού ο Μακρόν επιφύλαξε στο ποδόσφαιρο συμπεριφορά ανάλογη της βασιλικής θέσης του.

Ως νέος Ροβεσπιέρος έκανε στροφή 180 μοιρών στις απόψεις του και οδήγησε το ποδόσφαιρο στην γκιλοτίνα. Πριν δώσει εντολή να απελευθερωθεί η βαριά λοξή λεπίδα για τον «ανώδυνο θάνατο» φέρεται ότι είπε: «Το ποδόσφαιρο πρέπει να πεθάνει για να σωθεί η χώρα».

Οι επόμενες εκλογές στη Γαλλία είναι προγραμματισμένες σε δύο χρόνια. Αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους αδικημένους από τον «ανώδυνο θάνατο», όπως η Λυών και οι θυμηδικοί οπαδοί της, συνθέτουν συνθήματα για την επανάληψη του πραξικοπήματος της 9ης Θερμιδόρ γιατί ελπίζουν πως και ο νέος Ροβεσπιέρος θα έχει το τέλος του αυθεντικού.