Κάθε μέρα και μία κούπα

Για τον Παναθηναϊκό αυτή η εβδομάδα δεν είναι σαν όλες τις άλλες, τις προηγούμενες ή τις επόμενες…

Αυτή στ’ αλήθεια είναι καταχωρισμένη στη συλλογική μνήμη ως μια καθ’ όλα πράσινη εβδομάδα: όχι της… οικολογίας, αλλά της μπασκετικής ευτυχίας, που του ήρθε μαζεμένη και σε τέσσερις διαφορετικές δόσεις, μέσα σε εννέα χρόνια!

Από χθες μέχρι και την Παρασκευή οι Πράσινοι γιορτάζουν, εν μέσω καραντίνας μάλιστα, την επέτειο της κατάκτησης των τεσσάρων από τα έξι τρόπαιά τους. Μια εβδομάδα που κυλάει στους ρυθμούς της… Αννας Βίσση, εάν μάλιστα ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς κατοικοέδρευε ακόμη στην Αθήνα και δεν βρισκόταν έγκλειστος στο Βελιγράδι, σίγουρα το βράδυ της Πρωτομαγιάς θα ήταν στημένος στην τηλεόρασή του, θα παρακολουθούσε ασκαρδαμυκτί την εμφάνισή της στο Mega και θα ανυπομονούσε να ακούσει το αγαπημένο του τραγούδι…

«Σχιζοφρένεια»

Ποιο είναι αυτό; Η «σχιζοφρένεια»!

Του Ζοτς του αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι που πρωτοβγήκε τον Νοέμβριο του 2000, έναν χρόνο μετά την έλευσή του στην Ελλάδα και μάλιστα το ανήγαγε και το καθιέρωσε σε σύνθημά του σε όλες τις επιχειρήσεις του Παναθηναϊκού στα φάιναλ φορ!

Τουτέστιν ζούσε και απολάμβανε τη δική του σχιζοφρένεια τέτοιες μέρες το 2002 στην Μπολόνια, το 2007 στην Αθήνα, το 2009 στο Βερολίνο και το 2011 στη Βαρκελώνη, ωστόσο σε αντίθεση με τους στίχους του Αντώνη Παππά, τέτοιες μαγιάτικες μέρες ο σέρβος προπονητής γέλαγε και δεν έκλαιγε…

Οσο για τις ασφάλειες, ούτε κουβέντα: αυτές δεν τις έκαιγε αλλά τις έκανε παρανάλωμα του πυρός!

Βερολίνο

Σαν χθες λοιπόν, 3 Μαΐου του 2009, στην O2 Arena του Βερολίνου, ο Παναθηναϊκός νικούσε την ΤΣΣΚΑ με 73-71 και ανέβαινε για πέμπτη φορά στο Εβερεστ. «Προερχόμασταν από τον συγκλονιστικό ημιτελικό με τον Ολυμπιακό και ένιωθα να τρέμουν τα γόνατά μου από το άγχος και την πίεση, αλλά ο Ομπράντοβιτς είχε τον τρόπο να μας αποφορτίζει» περιγράφει το σκηνικό ο Στράτος Περπέρογλου. «Η αυτοπεποίθηση μας βοήθησε να επιζήσουμε των δύο θρίλερ, άλλωστε εκείνη ομάδα ήταν μια αληθινή dream team» σχολιάζει ο τρις πρωταθλητής Ευρώπης, από τη μνήμη του οποίου δεν φεύγουν ποτέ τα διατρέξαντα στο τελευταίο τάιμ άουτ. «Ο Ομπράντοβιτς και ο Ιτούδης μάς άφησαν να περιμένουμε και μιλούσαν μεταξύ τους για είκοσι με τριάντα δευτερόλεπτα. Υστερα ο κόουτς μάς ρώτησε τι θέλουμε να κάνουμε: Φάουλ ή άμυνα; Ολοι προτείναμε να παίξουμε άμυνα με switches. Εγώ κανονικά μάρκαρα τον Σισκάουσκας και στις αλλαγές πήγα στον Σμόντις. Ο Νίκολας χώθηκε ανάμεσα στα σκέλια του Σισκάουσκας και τον πίεσε, αλλά μέχρι να αστοχήσει και να ακουστεί η κόρνα της λήξης ένιωσα ότι πέρασε ένας αιώνας»!

Μπολόνια

Αύριο συμπληρώνονται 18 χρόνια από τη νίκη επί της οικοδέσποινας Κίντερ με 89-83 και το περιβόητο «έπος της Μπολόνια» όπως κωδικοποιήθηκε ο τρίτος θρίαμβος του Παναθηναϊκού. «Αυτή η κούπα ήταν γεμάτη από μαγκιά και μένει αξέχαστη» τονίζει στα ελληνικά ο ήρωάς του, ο Ντέγιαν Μποντίρογκα, που σκόραρε 47 πόντους στους δύο αγώνες. «Νικήσαμε τη Μακάμπι και την Κίντερ, που ήταν ομαδάρες και πρωταθλήτριες της προηγούμενης χρονιάς, ενώ στον τελικό γυρίσαμε από το -14. Δείξαμε χαρακτήρα, παίξαμε σαν… λιοντάρια, έβαλε ένα μεγάλο τρίποντο ο Κουτλουάι και γιορτάσαμε ένα υπέροχο Πάσχα» σχολιάζει ο σέρβος all around παίκτης, ο οποίος έμοιαζε με… Λερναία Υδρα. «Στα πρώτα 10” της επίθεσης έπαιζα πόιντ γκαρντ, στη συνέχεια μεταμορφωνόμουν σε πάουερ φόργουορντ και μ’ αυτό τον τρόπο τούς μπερδέψαμε»!

Αθήνα

Στις 6 Μαΐου του 2007 σε έναν φαντασμαγορικό και συγκλονιστικό τελικό, οι Πράσινοι έριξαν στο κανναβάτσο του ΟΑΚΑ την ΤΣΣΚΑ Μόσχας με 93-91. «Τι δεν θα ξεχάσω; Τίποτε! Η μονομαχία του κολλητού μου του Διαμαντίδη με τον Παπαλουκά, με τον οποίο πήγαμε μαζί στη Μόσχα και ήμασταν συμπαίκτες στην ΤΣΣΚΑ, τα δύο τρίποντα του Λάνγκντον, οι λυτρωτικές βολές του Σισκάουσκας» ανακαλεί τις εικόνες ο Νίκος Χατζηβρέττας, που έπαιξε καταλυτικό ρόλο με τους 10 πόντους του. «Παίζαμε στην έδρα μας και μετράγαμε μέχρι και τα δευτερόλεπτα για τον τελικό, αλλά έχει μεγάλη σημασία όλο το ταξίδι εκείνης της σεζόν και το πώς οι παλιοί κράτησαν την ομάδα όρθια μέχρι να δέσουμε με τους καινούργιους».

Βαρκελώνη

Την Παρασκευή, 8 Μαΐου ο Παναθηναϊκός θα γιορτάσει την ένατη επέτειο του δικού του «τελευταίου χορού»: ένα τέτοιο βράδυ το 2011 στο Sant Jordi επιβλήθηκε της Μακάμπι με 78-70 και έραψε το έκτο αστέρι στην πλουμιστή στολή του. «Εκείνη τη σεζόν παντρέψαμε δύο γενιές και δεν ήμασταν φαβορί, όπως το 2007 και το 2009, αλλά ατσαλωθήκαμε από την πρόκριση επί της Μπαρτσελόνα με μειονέκτημα έδρας και επιστρέψαμε στη Βαρκελώνη με άλλον αέρα» επισημαίνει ο Κώστας Τσαρτσαρής, που κρατά ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη του μια εξόχως συγκινητική σκηνή. «Στην απονομή ο Διαμαντίδης που ήταν αρχηγός κάλεσε εμένα και τον Μπατίστ για να σηκώσουμε μαζί το τρόπαιο. Το 2009 είχε κάνει το ίδιο με τον Αλβέρτη και αυτή είναι μια στιγμή που ακόμη και τώρα, μετά από εννέα χρόνια, όποτε τη φέρνω στο μυαλό μου, με κάνει να ανατριχιάζω».