Αβατο

Oι συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ την Πρωτομαγιά δεν είναι αξιομνημόνευτες μόνο για τον «στρατιωτικό σχηματισμό» των συγκεντρωμένων, που σε πολλούς θύμισε Σοβιετική Ενωση ή Βόρεια Κορέα. Από τη στιγμή άλλωστε που αποφασίστηκε να γίνουν οι συγκεντρώσεις, παρά τις «ισχυρές συστάσεις», είναι ευτύχημα ότι ακολουθήθηκαν οι κανόνες της φυσικής απόστασης. Το ΚΚΕ γνώριζε ότι σε αντίθετη περίπτωση, η Aστυνομία θα αναγκαζόταν να παρέμβει ό,τι κι αν λέει το Σύνταγμα. Κι αυτό, όπως αποδείχθηκε, δεν το ήθελε καμιά από τις δύο πλευρές.

Το ενδιαφέρον αυτής της εκδήλωσης απείθειας είναι ότι ανέδειξε μια σύγκρουση των προσωρινών νόμων του εγκλεισμού με τον θεμελιώδη, και διαρκή, νόμο του κράτους: το Σύνταγμα. Eνα ανάλογο επιχείρημα είχαν χρησιμοποιήσει κάποιοι δικηγόροι και στην περίπτωση της αναστολής ορισμένων ελευθεριών λόγω της καραντίνας. Εκεί η απάντηση ήταν εύκολη. Oπως είχε επισημάνει και ο Νίκος Αλιβιζάτος, το Σύνταγμα επιτρέπει ρητά τη λήψη των αναγκαίων περιορισμών στο δικαίωμα κίνησης για την προστασία της δημόσιας υγείας.

Γιατί λοιπόν επιτράπηκαν οι πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις μολονότι αποτελούσαν ασφαλώς «συναθροίσεις άνω των δέκα ατόμων», άρα τυπικά απαγορεύονταν; Στην προχθεσινή ενημέρωση, ο Νίκος Χαρδαλιάς εξέφρασε μεν τη λύπη του, πρόσθεσε όμως ότι το δικαίωμα της πολιτικής συγκέντρωσης είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο. Κι έτσι επιστρέφουμε στην αρχική συζήτηση.

Μια άλλη γκρίζα ζώνη φάνηκε και στην περίπτωση του δικαιώματος της άσκησης: η φόρμα του gov.gr ανέφερε ως όρο την κοντινή απόσταση από το σπίτι, ενώ το μήνυμα 6 δεν περιλάμβανε τέτοια προϋπόθεση.

Οι έκτακτες καταστάσεις που ζούμε δικαιολογούν χωρίς αμφιβολία τέτοιες αστοχίες – αν και ένα δικαστήριο θα προβληματιζόταν στην περίπτωση που καλούνταν να εξετάσει ένσταση μιας ενδεκαμελούς παρέας για πρόστιμο που της επεβλήθη στο Γκάζι, ας πούμε, την ίδια ώρα με τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ. Ευτυχώς όλα αυτά αποτελούν παρελθόν. Η φάση 2 έχει άλλα διλήμματα. Τελικά γιατί ανοίγουν τα σχολεία; Και γιατί δεν ανοίγουν ακόμη τα πάρκα;

Αν για τα πρώτα έχει φουντώσει η συζήτηση, με τα κακόμοιρα τα πάρκα ελάχιστοι ασχολούνται. Κι όμως η πονεμένη αυτή συζήτηση έχει ξεκινήσει διεθνώς από την αρχή κιόλας της καραντίνας, με πολλούς ειδικούς να επισημαίνουν ότι τα πάρκα θα έπρεπε να παραμείνουν ανοιχτά, με τήρηση των κανόνων φυσικά, καθώς ο καθαρός αέρας και ο ήλιος ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα και βοηθούν την ψυχολογία των εγκλείστων. Σε τελευταία ανάλυση, τι νόημα έχει να παραμένει κλειστό το Αλσος της Νέας Σμύρνης όταν λίγο παρακάτω, στον Φλοίσβο ή γύρω από το Iδρυμα Σταύρος Νιάρχος, δεν μπορείς καλά καλά να περπατήσεις από τα ποδήλατα και την πολυκοσμία;

Ισως το κλειδί να το κρατάει και πάλι το ΚΚΕ. Σύντροφε Κουτσούμπα, μήπως οργανώσεις την επόμενη συγκέντρωση στο Πεδίον του Αρεως – δηλαδή μέσα στο Πεδίον του Αρεως – για να σπάσει «στην πράξη», κατά την κομμουνιστική αργκό, το άβατο των πάρκων;