Στροφή σε βιβλία που δεν κοροϊδεύουν

Οπως διαπιστώνεται, το αύριο του βιβλίου βρίσκεται σε μια καμπή. Ο μεγάλος αριθμός των τίτλων έχει κάνει περισσότερο ανταγωνιστική την αγορά, χωρίς να είναι σίγουρο ότι θα αντέξουν όλοι. Ενα από τα σημαντικά στοιχεία της περιόδου που διανύουμε, όπως εκφράστηκε και μέσα στην καραντίνα, είναι πως μεγάλη μερίδα του κοινού αισθάνεται ότι συμπιέζεται από ένα fake περιβάλλον. Ο καταναλωτής αναζητεί λοιπόν ένα βιβλίο που δεν θα τον κοροϊδέψει. Το αποτύπωμά του να είναι γνήσιο. Από την άλλη μεριά, η πληροφορία τείνει να αντικαταστήσει τη γνώση και το «σκρόλινγκ» του ποντικιού στον υπολογιστή, το διάβασμα.

Διακρίνεται, όπως μαθαίνουμε από τα «Public», μια μικρή τάση προς το βιβλίο που έχει αξία ή κρύβει μια λογοτεχνική αρτιότητα. Δεν είναι πλειοψηφικό ρεύμα, αλλά υπάρχει. Βιβλία που όπως λένε πελάτες, «διαβάζοντας τα, μας επιστρέφουν κάτι». Για να παγιωθεί ως τάση χρειάζεται μεγαλύτερη κριτική στο περιεχόμενο των βιβλίων. Κριτική που μπορεί να ανοίξει συζητήσεις εκτεταμένες, πέρα από την παρουσίαση στα κοινωνικά δίκτυα.

Το σίγουρο είναι πως υπάρχει ένα πυρηνικό κοινό γύρω από τα απαιτητικά βιβλία. Ομως και αυτό χάνει χρόνο με τον χρόνο τη δυναμική του. Ισως εδώ οι εκδοτικοί να διυλίζουν περισσότερο τους τίτλους τους. Να τους «παιδεύουν» περισσότερο. Οσον αφορά τους νεότερους και ειδικότερα τις μικρές ηλικίες, σκέφτονται πλέον με γνώμονα την εικόνα.

Οσον αφορά τον εκδοτικό χάρτη απ’ την «Πολιτεία» αναφέρουν πως στη φουρτούνα λογικό είναι τα μεγάλα καράβια να τα πηγαίνουν καλύτερα, όμως και οι μικρότεροι έχουν όλα τα φόντα να σωθούν, δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στους τίτλους τους. Οσον αφορά το «ενημερωμένο» αναγνωστικό κοινό, τους απαιτητικούς και επίμονους αναγνώστες, εκείνοι δεν συγχρωτίζονται με τους υπολοίπους. Ομως όσο περνούν τα χρόνια, το κοινό αυτό αδυνατίζει. Δεν φαίνεται μέχρι στιγμής να υπάρχουν ικανές και μεγάλες δεξαμενές από νεότερους.