«Εχω δει από κοσμήματα των Μυκηνών ως Πικάσο»

επικεφαλής συσκευασιών – τεχνικών εκθέσεων

Ολα ξεκίνησαν όταν ως φοιτητής έπιασα δουλειά για το καλοκαίρι σε μια εταιρεία μεταφοράς έργων τέχνης. Εκεί έμαθα να κάνω τα πάντα: από τη συσκευασία και τη μεταφορά έως το στήσιμο σε ένα μουσείο, σε μια γκαλερί ή ακόμη και στον ιδιωτικό χώρο ενός συλλέκτη. Δεν υπήρχαν εξειδικευμένες σπουδές, όλα τα αντιμετώπιζες την ώρα της δουλειάς. Διαπίστωσα γρήγορα ότι ο συγκεκριμένος τομέας είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και προσέφερε επαγγελματικές δυνατότητες, ώστε αποφάσισα να διακόψω τις σπουδές μου ως τεχνικός ηλεκτρονικών υπολογιστών κι από το 2005 εργάζομαι στη Move Art. Το γοητευτικό με αυτό το επάγγελμα είναι ότι δεν είναι μονότονο. Εργάζεσαι σε διαφορετικά μέρη και με ενδιαφέροντες ανθρώπους, όπως είναι οι καλλιτέχνες που έχουν ιδιαίτερο τρόπο σκέψης.

Μία από τις βασικές δυσκολίες της δουλειάς αυτής – με την οποία ξεκίνησα να ασχολούμαι το 1986 – είναι η μοναδικότητα των έργων τέχνης. Πρέπει να έχεις συνειδητοποιήσει ότι μεταφέρεις κάτι που δεν αντικαθίσταται, όπως μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε άλλη μεταφορά, κι αυτό σου δημιουργεί άγχος. Απαιτεί προσήλωση ώστε να χειριστείς το καθένα με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Το βέβαιο είναι ότι δεν πλήττεις ποτέ.

Ενα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα είναι ότι έχω δει σχεδόν τα πάντα: από χρυσά κοσμήματα των Μυκηνών έως πίνακες του Πικάσο. Εχω αγγίξει αρχαιότητες που κάποιοι ταξιδεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα για να τις δουν. Είναι ένας από τους λόγους που δεν θα άφηνα τη δουλειά μου. Κι ένας δεύτερος είναι ότι επειδή εργάζομαι σε μια μικρή χώρα όπου δεν υπάρχουν πολλά διαθέσιμα μέσα, πρέπει να εφευρίσκω τρόπους και πατέντες που να ανταποκρίνονται στις ανάγκες κάθε έργου ώστε να μεταφερθεί με ασφάλεια και να στηθεί σωστά.

Μια σοβαρή δυσκολία είναι να προβλέψεις τους κινδύνους που ενδέχεται να αντιμετωπίσεις κατά τη μετακίνηση και να τους μηδενίσεις, αν και αυτό ποτέ δεν συμβαίνει πραγματικά. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να αποκλείσεις μεγάλο ποσοστό παραγόντων. Μπορώ να πω ότι γενικά τα έχω καταφέρει. Μια φορά, μόνο, βρισκόμουν στο σπίτι ενός συλλέκτη, έχω προβλέψει κάθε πιθανότητα ώστε να μην πάει κάτι λάθος, το στήσιμο του έργου έχει σχεδόν τελειώσει και περνώντας από δίπλα κάνω μια κίνηση και πέφτει το έργο από τη βάση και καταστρέφεται… Μου στοίχισε πολύ. Ευτυχώς ο καλλιτέχνης ήταν εν ζωή και το αντικατέστησε, ενώ και ο συλλέκτης ήταν ψύχραιμος.

Το δικό μας το έργο δεν αναγνωρίζεται από τον επισκέπτη μιας έκθεσης. Δεν ξέρει ποιες ήταν οι συνθήκες μεταφοράς, το βάρος του έργου, οι δυσκολίες για να τοποθετηθεί κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να το θαυμάσει από κοντά. Αναγνωρίζεται ωστόσο από τους επιμελητές και τους καλλιτέχνες. Νιώθεις δικαιωμένος όταν ζητάνε να ξαναδουλέψουν μαζί σου. Αν αισθάνομαι ένα παράπονο, είναι ότι υπάρχουν φορές που δεν βλέπω τη δουλειά ολοκληρωμένη. Τη στιγμή που μπαίνουν οι πρώτοι επισκέπτες, εμείς φεύγουμε από την πίσω πόρτα και βλέπουμε την τελική εικόνα από φωτογραφίες.