Εκλογές

Ενας ρούκι κυβερνητικός βουλευτής υποστήριξε σε τηλεπαράθυρο πως «αν τους επόμενους μήνες δούμε ότι δεν μπορεί να εφαρμοστεί το πρόγραμμα που υποσχεθήκαμε και υπάρχουν πολύ μεγάλες αλλαγές που χρειάζονται εκ νέου δημοκρατική εντολή, φυσικά ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να ζητήσει εκλογές». Και κάπως έτσι, η πιο αγαπημένη σεναριολογία εντός ελληνικού πλαισίου, η εκλογολογία, ξανάρχισε – παρότι ο κυβερνητικός πορτ παρόλ έσπευσε να τον διαψεύσει. Εύλογο, οι συνθήκες που προκαλούν την κουβέντα δεν έχουν εκλείψει. Αντίθετα περιπλέκονται. Ενας έμπειρος δημοσκόπος, π.χ., παραδέχεται σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις ότι θα συμβούλευε τον Μητσοτάκη να στήσει κάλπες το φθινόπωρο. Το σκεπτικό του είναι απλό. «Στις χώρες που αντιμετώπισαν αποτελεσματικότερα την κρίση του Covid-19 η ύφεση αναμένεται μεγαλύτερη. Η σύγκριση Νορβηγίας – Σουηδίας το επιβεβαιώνει. Επομένως, μιας και η δημοκρατία μας δεν φημίζεται για το συναινετικό της στυλ, ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να βασιστεί στη στήριξη του πολιτικού συστήματος. Χρειάζεται νωπή λαϊκή εντολή για να πάρει τα αναγκαία οικονομικά μέτρα». Αυτό είναι το πολιτικώς ορθό επιχείρημα.

Ρίσκα

Το ειλικρινές είναι πως «οι πρόωρες θα του αγοράσουν περισσότερο χρόνο στην εξουσία» – άρα περισσότερες πιθανότητες να αποδώσουν τα μέτρα πριν από τις μεθεπόμενες εκλογές. «Ο χρόνος είναι εξάλλου η μεγαλύτερη πολυτέλεια στην πολιτική» συμπληρώνει. Ωστόσο, μέχρι κι αυτός, που τάσσεται υπέρ της διεξαγωγής τους, αναγνωρίζει ότι πέρα από τα ρίσκα για την ελληνική οικονομία εκείνη ενέχει κι ένα σημαντικό πολιτικό ρίσκο για τον ίδιο τον Μητσοτάκη. Μεγαλύτερο από το συνηθισμένο σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. «Αν», λέει η ίδια πηγή, «προκαλέσει μια τουλάχιστον δίμηνη – λόγω απλής αναλογικής και διπλής κάλπης – αστάθεια και καταλήξει να κερδίσει με ποσοστό που μεταφράζεται σε 160 έδρες στο κοινοβούλιο, στη συνείδηση της κοινής γνώμης θα εγγραφεί σαν ένας τακτικιστής που έφερε όλη αυτή την αναστάτωση για δυο έδρες». Δηλαδή, ακόμη και στο καλό σενάριο, της νίκης, υπάρχει το ενδεχόμενο να αυτοαναιρεθεί. Να μουντζουρώσει την εικόνα του υπεύθυνου πολιτικού που τόσο μεθοδικά φιλοτεχνεί σε όλη του την καριέρα. Αξίζει; Η ερώτηση είναι παγίδα.