Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει{CR}

Σήμερα θα μιλήσουμε για γλώσσα – αφενός επειδή είναι προσφιλές θέμα που το ξεχάσαμε λόγω των αλλεπάλληλων κρίσεων, αφετέρου διότι κάποια απ’ αυτές τις μέρες είναι (ή ήταν) η Παγκόσμια Ημέρα Γλώσσας και στο παρελθόν την τίμησαν διάφοροι έλληνες κοινοβουλευτικοί, που ακόμα πιστεύουν ότι η ελληνική γλώσσα είναι η σπουδαιότερη γλώσσα του κόσμου (κάτι που μας επιτρέπει να κάνουμε χοντρές πλάκες).

Διάβασα χθες στην πρώτη σελίδα των «ΝΕΩΝ» τη μέτρηση της διαΝΕΟσης, ή της διαΝΕΟσεως, που πάντα λαμβάνουμε υπόψη τις καίριες έρευνές της – αλλά τη διάβασα τυπομένη ανορθόγραφα, της διαΝΕΟσις. Με γιώτα. Ξέρω το επιχείρημα. Είναι brand, ως επινοημένη λέξη λοιπόν δεν γίνεται να υπακούει στους κανόνες της ορθογραφίας. Επιχείρημα απολύτως λάθος. Μια λέξη, ένα ουσιαστικό θηλυκού γένους, που κατασκευάζεται από συστατικά της ελληνικής γλώσσας (από την πρόθεση διά και το ΝΕΟ με μια κατάληξη καθαρευουσιάνικη), δεν γίνεται να μην υπακούει στους γλωσσικούς κανόνες – και ένας από τους κανόνες είναι η κλήση των ονομάτων. Αν γράψεις «της διαΝΕΟσις» γράφεις μια ελληνικούρα. Κρίμα δεν είναι, με τόσο ουσαστικές παρεμβάσεις;

Παλαιότερα, το ίδιο λάθος έκανε και ο Δήμος Αθηναίων, που αρνούνταν την κλίση της Τεχνόπολης – στην πορεία όμως το διόρθωσαν. Συστηματικά, το κάνει η ελληνική αγραμματοσύνη – τις προάλλες, τα ΜΜΕ μετέδιδαν κρούσματα κορωνοϊού στους Ταξιάρχαι του Περιστερίου. Επρεπε, προφανώς, να πουν και να γράψουν στους Ταξιάρχες, ή στους Ταξιάρχας, ή έστω στην κλινική Ταξιάρχαι.

Τέτοια σημειώματα, συνήθως, συνοδεύονται με τη φράση: «αλλά δεν πειράζει, η ευθανασία της χώρας μπορεί να αρχίσει από τη γλώσσα». Η φράση αυτή σήμερα δεν ταιριάζει, επειδή στην κρίση της πανδημίας η χώρα έδειξε ότι μπορεί, όταν θέλει, να είναι σοβαρή. Μαζί με τη χώρα, λοιπόν, ας σώσουμε και τη γλώσσα.