Η χίπισσα Μέριλιν και ο Σαντάνα

Η νεαρή που καθόταν μόνη στο καφενείο του Stanford ήταν καστανόξανθη και λυγερή, νόστιμη. Φορούσε μακρύ λουλουδάτο φόρεμα και ήταν ξυπόλητη. Εσπευσα να της πιάσω κουβέντα. «Ποιος ξέρει;» σκέφτηκα. Ομως, γρήγορα προσγειώθηκα. Το πρόβλημά της ήταν ότι ήταν ερωτευμένη με έναν Αγγλο, ήθελε να πάει στην Αγγλία, όμως δεν είχε λεφτά για το εισιτήριο από το Σαν Φρανσίσκο για Λονδίνο. Ηταν κόρη υψηλόβαθμου στελέχους μεγάλης εταιρείας αλλά, λόγω του μορμόνου πατέρα της, είχε φύγει για πάντα από το οικογενειακό σπίτι. Εψαχνε γκαράζ να βάλει διάφορα πράγματα που είχε για να κάνει το λεγόμενο «garage sale», να τα πουλήσει για να μαζέψει χρήματα για το ταξίδι.

Είδα με ιδιαίτερη συμπάθεια την προσπάθειά της και της πρότεινα να χρησιμοποιήσει το γκαράζ μας και να κοιμάται, όσες μέρες χρειαστεί, στον καναπέ του σαλονιού. Σίγουρα οι συγκάτοικοί μου, ο Μιχάλης και η Λιάνα, δεν θα είχαν αντίρρηση.

Σε λίγο πήγαμε με το αυτοκίνητό μου και μαζέψαμε τα πράγματά της. Εβαλε γραπτά σημειώματα σε διάφορα σημεία και περίμενε… πελάτες. Πέρασε κοντά ένας μήνας και η Μέριλιν δεν κατάφερε να πουλήσει τίποτα. Ετσι, ένα μεσημέρι με παρακάλεσε να την πάω στο αεροδρόμιο. Της λέω «χωρίς λεφτά για εισιτήριο πού πας;». «Πιστεύω στην καλοσύνη των ανθρώπων» μου απάντησε ως γνήσια χίπισσα. «Οποτε κουραστείς, ό,τι ώρα να ‘ναι, τηλεφώνα μου να ‘ρθω να σε φέρω πίσω» της είπα και την πήγα στο αεροδρόμιο.

ΣΤΗ ΖΟΥΛΑ. Μου τηλεφώνησε τρεις μέρες αργότερα από τη Νέα Υόρκη. Απόρησα. «Πώς τα κατάφερες;» τη ρώτησα. «Δεν σου ‘πα ότι πιστεύω στην καλοσύνη των ανθρώπων; Μια αεροσυνοδός με λυπήθηκε και με έβαλε στο αεροπλάνο στη ζούλα» μου απάντησε (εκείνη την εποχή, το 1971, δεν υπήρχαν τα ειδικά μέτρα ασφαλείας…). «Εστω» της λέω. «Ομως τα πράγματα είναι πιο δύσκολα από Νέα Υόρκη για Λονδίνο γιατί περνάς και σύνορα. Τι θα κάνεις;».

Πέντε μέρες αργότερα μου τηλεφώνησε από το Λονδίνο, ευτυχής με τον αγαπημένο της. «Πώς τα κατάφερες;» τη ρώτησα. Μου είπε ότι περπατώντας άσκοπα στους δρόμους της Νέας Υόρκης έπεσε πάνω στον Santana. Τον Santana τον ήξερε καλά, είχε υπάρξει μάλιστα και «γκρούπι» του συγκροτήματός του για κανένα χρόνο. Μάλιστα αυτή ως φανατική αναγνώστρια του Hermann Hesse (ιδιαίτερα δημοφιλούς συγγραφέα στους χίπικους κύκλους τότε) και έχοντας μόλις τελειώσει το διάβασμα του «Demian» τού πρότεινε για το δεύτερο άλμπουμ του να του δώσει το όνομα Abraxas, δηλαδή του Θεού του καλού και του κακού στο βιβλίο του Hesse. Πράγματι ο Santana έδωσε αυτό το όνομα στον δίσκο του. Ο δίσκος πήγε πολύ καλά, ο Santana ήταν πολύ ευχαριστημένος με το όνομα. Ετσι, όταν είδε τη Μέριλιν και αυτή του διηγήθηκε το πρόβλημά της, αυτός, χωρίς δεύτερη σκέψη, έβγαλε από την τσέπη του ένα μάτσο δολάρια και της τα έδωσε για να αγοράσει το εισιτήριο για το Λονδίνο.

Αυτή είναι η μικρή ιστορία για το όνομα του δεύτερου δίσκου του Santana, που κυκλοφόρησε πριν από μισό αιώνα, το 1970. Ονοματοδότρια η χίπισσα Μέριλιν.

Ο Σπύρος Καβουνίδης είναι δρ πολιτικός μηχανικός.