O ασθενέστερος κρίκος{CR}

Πριν από δύο μέρες, η Σιγκαπούρη γνώρισε μια δυσάρεστη έκπληξη: τα κρούσματα της ημέρας ήταν περισσότερα από εκείνα του Φεβρουαρίου και του Μαρτίου μαζί. Τι συνέβη; Τηρουμένων των αναλογιών, κάτι αντίστοιχο με τα 156 κρούσματα που ανακοίνωσε την ίδια μέρα ο Σωτήρης Τσιόδρας, ενώ όλο το προηγούμενο διάστημα ο ημερήσιος απολογισμός περιοριζόταν σε μερικές δεκάδες: ο ιός πέτυχε τους μετανάστες.

Οι δύο χώρες είναι βέβαια τελείως διαφορετικές. Στη Σιγκαπούρη οι ξένοι εργάτες αποτελούν το ένα τρίτο της εργατικής δύναμης και χτίζουν αεροδρόμια, λιμάνια και θέρετρα, ενώ στην Ελλάδα οι πρόσφυγες και μετανάστες βρίσκονται κυρίως περιορισμένοι στα νησιά με απώτερο στόχο την αναχώρηση από τη χώρα. Οι κίνδυνοι λοιπόν δεν είναι συγκρίσιμοι. Οι προκλήσεις όμως είναι.

Υπάρχει το άμεσο ζητούμενο: πώς διαχειρίζεσαι έναν ξενώνα με δεκάδες κρούσματα. Στη Σιγκαπούρη, αλλά και στη Λισαβόνα σε μια πρόσφατη περίπτωση, χωρίζουν τους μη θετικούς από τους υπόλοιπους. Εδώ δεν ακούστηκε κάτι τέτοιο. Πέρα από τις 20.000 προστατευτικές μάσκες που παρέλαβε χθες ο αναπληρωτής υπουργός Μετανάστευσης Γιώργος Κουμουτσάκος από την κινέζα πρέσβη, το ένα τέταρτο των οποίων θα σταλεί στο Κρανίδι, δεν έχει αναφερθεί κάποιο άλλο μέτρο. Οπως μου έλεγε όμως χθες ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης, που ασχολείται χρόνια με το θέμα και σήμερα εργάζεται στη ΜΚΟ Solidarity Now, το να συνεχίζεις να στεγάζεις στον ίδιο χώρο υγιείς και ασθενείς είναι σαν να δοκιμάζεις στην πράξη τη λογική της ανοσίας της αγέλης.

Το καλό σενάριο είναι να μη σημειωθούν πολλοί  θάνατοι, με δεδομένο ότι οι περισσότεροι μετανάστες είναι νέοι, άρα λιγότερο ευάλωτοι. Μπορεί βέβαια να μεταδώσουν τον ιό στους διπλανούς τους, αλλά το πρόβλημα θα παραμείνει χωροταξικά περιορισμένο. Το κακό σενάριο είναι η κατάσταση να ξεφύγει. Ή να σημειωθεί μια αντίστοιχη κρίση στη Μόρια, όπου ο πληθυσμός είναι πολύ μεγαλύτερος και ο έλεγχος λιγότερο εύκολος. Κι εδώ η κυβέρνηση φαίνεται να επαφίεται στο άστρο που οδηγεί ως τώρα την Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τον χρυσό κανόνα της κοινωνικής απόστασης, που εδώ δεν είναι όμως ρεαλιστικός, πολλές επιλογές δεν έχει. Η αποσυμφόρηση που δεν έχει γίνει τόσο καιρό εξαιτίας της αντίδρασης των τοπικών κοινωνιών δύσκολα μπορεί να ξεκινήσει εν μέσω πανδημίας. Και η απόφαση που έλαβε η κυβέρνηση της Πορτογαλίας να χορηγήσει για όσο κρατά η κρίση ακόμη και στους μετανάστες χωρίς χαρτιά τα ίδια δικαιώματα που έχουν οι γηγενείς θεωρείται προφανώς πολύ σοσιαλιστική για εμάς.

Δεν είναι σοσιαλιστής πάντως ο πρώην υπουργός Υγείας της Βρετανίας Τζέρεμι Χαντ, σύμφωνα με τον οποίο ένα από τα μαθήματα της κρίσης είναι πως όταν πρόκειται για τα υγειονομικά συστήματα είμαστε το ίδιο ισχυροί με τον ασθενέστερο κρίκο της αλυσίδας. Και το ίδιο ανίσχυροι, φυσικά.