Splatter

Δεν θα υποκριθώ λέγοντας ότι ανήκω στους vegans ή στους vegetarians αυτού του κόσμου διότι υπάρχουν φορές που τρώω κρέας· λίγο, αλλά είναι κρέας. Μπορώ όμως να πω ότι από κάποια στιγμή των μετεφηβικών μου χρόνων και μετά δεν τρώω ποτέ κρέας τις ημέρες του Πάσχα και ο λόγος είναι μια πολύ δυσάρεστη εμπειρία που είχα σε μια τέτοια ακριβώς περίοδο.

Το σκεφτόμουν τις προάλλες όταν άρχισε να πέφτει στην αντίληψή μου ένα θέμα που απασχολούσε πολύ κόσμο κατά τη διάρκεια των τελευταίων εορτασμών του Πάσχα, αυτούς τους εορτασμούς που για κάποιους άλλους λόγους δεν πρόκειται να ξεχάσουμε σε όλο το υπόλοιπο της ζωής μας (όνομα και μη χωριό, γιατί με έχει κουράσει πλέον ακόμα και η σκέψη λέξεων όπως κορωνοϊός και πανδημία). Ε λοιπόν, μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό που ζούμε, αυτό που φάνηκε να απασχολεί κάποιους ήταν πού στο καλό θα ψήσουν, πού θα σουβλίσουν και γενικώς πού θα γιορτάσουν το φαγοπότι της περίφημης Κυριακής του Πάσχα.

Για να επανέλθω όμως στη γενέθλια σκέψη αυτού του κειμένου, όλως περιέργως το Πάσχα που έρχεται πάντα πρώτο στις αναμνήσεις μου είναι αυτό το δυσάρεστο στο οποίο αναφέρομαι στην αρχή του κειμένου. Οχι βέβαια ότι δεν έχω περάσει και όμορφες πασχαλινές ημέρες, γαλήνιες, αγαπησιάρικες και με ξεχωριστούς, ανοιξιάτικους χυμούς. Ομως πολλές φορές όταν αναπολούμε το παρελθόν, το δυσάρεστο είναι εκείνο που συχνά κυριαρχεί, ενώ αντιθέτως το μέλλον «πρέπει» να είναι πάντα θετικό. Το Πάσχα λοιπόν στο οποίο αναφέρομαι ήταν κάπου εκεί στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980, στη Συκιά Λακωνίας, τον τόπο καταγωγής του παππού μου. Με στοίχειωσε για πάντα και μπορώ να πω ότι διαμόρφωσε τον χαρακτήρα μου σε κάποια πράγματα, ένα εκ των οποίων είναι και το φαγητό.

Βλέπετε, θα μου έδειχναν πώς γίνεται. Θα μου έδειχναν πώς σφάζουν το αρνί. Θυμάμαι ότι αναφέρονταν στο ζωντανό σαν να μην είχε ψυχή, σαν να ήταν ένα πράγμα. Θυμάμαι τα ουρλιαχτά του ζώου. Θυμάμαι το γόνατο του σφάχτη στην πλάτη του ενώ εκείνο σφάδαζε αντιλαμβανόμενο από ένστικτο ότι η ζωή του επρόκειτο να φύγει. Θυμάμαι εκείνα τα μεγάλα αρνίσια μάτια που ήταν έτοιμα να βγουν από το πρόσωπο. Θυμάμαι τη βοήθεια από τους άλλους γύρω από τον σφάχτη, την ψυχραιμία, τα χλευαστικά σχόλια, την απάθεια στα ανθρώπινα πρόσωπα. Ολα αυτά δεν κράτησαν περισσότερο από δυο-τρία λεπτά, γιατί βέβαια δεν άντεξα να μείνω άλλο εκεί και έφυγα τρέχοντας από το χωράφι, όπως εξάλλου και ο πατέρας μου.

Δεν νομίζω να έφαγα ξανά στη ζωή μου κρέας αυτή την περίοδο, εννοείται ότι δεν συμμετείχα ποτέ σε σουβλίσματα και όλα τα συναφή. Και μπορώ να πω ότι εφέτος χάρηκα που η σφαγή των ζωντανών θα μειωνόταν λόγω της κατάστασης που όλοι ζούμε. Δεν ξέρω αν αυτό έγινε τελικά, πάντως, πείτε με αφελή ή ό,τι άλλο θέλετε, προς στιγμήν ένιωσα ανακούφιση για τα ζώα που τελικά θα ζούσαν.

Δεν θέλω να προκαλέσω κανενός είδους ενοχή σε κανέναν, λέω απλώς μια ιστορία της ζωής μου. Για μένα, όπως υποθέτω (ή θέλω να ελπίζω) και για κάποιους ακόμα ανθρώπους, η Κυριακή του Πάσχα είναι μία ακόμα Κυριακή του ημερολογιακού έτους, η οποία πέρα από τη θρησκευτικότητα που υποτίθεται ότι τη χαρακτηρίζει (την οποία ξεπερνάμε με ένα τυπικό «χρόνια πολλά»), δεν έχει να σου πει ή να σου προσφέρει κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό το έθιμο της σφαγής και του φαγοποτιού ποτέ δεν το ακολούθησα πραγματικά με την ψυχή μου γιατί ποτέ δεν κατάλαβα το νόημά του και, κακά τα ψέματα, ποτέ δεν μου άρεσε. Βάζω στην άκρη δε ότι δεν έριξα ποτέ στη ζωή μου στρακαστρούκα, άλλο μπανάλ έθιμο και τούτο που αδυνατώ να καταλάβω, ίσως γιατί είμαι άνθρωπος που ανέκαθεν του άρεσαν η ησυχία και η ηρεμία.