Εκείνοι που απολαμβάνουν απόλυτα την καραντίνα

Μπορεί να μην το παραδέχονται δημόσια οι περισσότεροι και κάποιοι ούτε στον εαυτό τους, αλλά ένα κομμάτι της κοινωνίας που βρίσκεται σε καραντίνα θα ήθελε να απολαύσει όσο γίνεται περισσότερο τις ήρεμες στιγμές και τις χαρές που μπορεί να προσφέρει, μακριά από τις ανησυχίες και τις δυσκολίες του εργασιακού χώρου.

Εδώ και δέκα ημέρες εμφανίσθηκε στα γαλλικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης το hashtag «Σταματήστε την καραντίνα». Μάλιστα εκείνοι που το διακινούν συχνά συγκρίνουν τον αριθμό των νεκρών από τον ιό Covid-19 με τα θύματα του κύματος καύσωνα το 2003 το οποίο, σύμφωνα με τη λογική τους, δεν έβαλε την οικονομία σε καραντίνα. Ομως η πρωτοβουλία αυτή δεν γνώρισε επιτυχία. Αντίθετα, η πλειονότητα των Γάλλων συμφωνεί με την καραντίνα για λόγους κοινωνικής αλληλεγγύης.

Κάποιοι έχουν περισσότερους λόγους και ελπίζουν ότι δεν θα λήξει σύντομα. Η ζωή τους σε σύγκριση με πριν, όπου έπρεπε να είναι καλοντυμένοι και προσεκτικοί συνεχώς, είναι πιο απλή και εύκολη. Γιατί να γυρίσουμε σε συσκέψεις στο γραφείο, αναρωτιούνται, να πρέπει να εργαζόμαστε με συναδέλφους που δεν συμπαθούμε και να επιστρέψουμε σε ένα αγχώδες ωράριο στο οποίο δεν προλαβαίνουμε καλά καλά να απολαύσουμε τα παιδιά μας; Η ζωή στην καραντίνα είναι πιο περιορισμένη, είναι όμως ταυτόχρονα πιο απλή, πιο αποδεκτή και λιγότερο αγχώδης.

Ανάλογα είναι τα συναισθήματα πολιτών σε διάφορες χώρες. Οπως η Γκρατιέλα ντε Τζιούντιτσε που έστειλε μια ενδιαφέρουσα επιστολή στους «Financial Times». «Είμαι 82 ετών», γράφει, «και ζω μόνη μου στο Τραστέβερε, στην καρδιά της Ρώμης, εκεί όπου υπό “νορμάλ” συνθήκες η κίνηση κάτω από τα παράθυρά μου είναι συνεχής και θορυβώδης όλο το 24ωρο. Κάνω ακόμα κάποιες μεταφράσεις από τα αγγλικά στα ιταλικά, όμως πρέπει να χρησιμοποιώ ωτοασπίδες όταν δουλεύω στο κομπιούτερ ή απλώς προσπαθώ να απολαύσω ένα βιβλίο. Ας μη μιλήσω για τις νύχτες που μένω άυπνη από τον θόρυβο. Η αστυνομία δεν κάνει τίποτα όταν παραπονιόμαστε κι έχω κάνει μήνυση στον δήμο της Ρώμης, χωρίς επιτυχία.

Γιατί είμαι τόσο χαρούμενη τώρα; Επειδή όλα αυτά που σας περιγράφω σταμάτησαν εντελώς λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού. Το διαμέρισμά μου έγινε μια όαση ηρεμίας και σιωπής, όπου μπορώ να εργασθώ και να κοιμηθώ. Τα πουλιά ξαναγύρισαν στη βεράντα μου και τα χελιδόνια ξαναέκαναν φωλιά. Οταν ανοίγω τα παράθυρά μου δεν μπαίνει πια μέσα καυσαέριο αλλά καθαρός αέρας. Το Τραστέβερε είναι πεντακάθαρο και ήρεμο, χωρίς ναρκωτικά, χωρίς ουρλιαχτά και φωνές μέχρι πρωίας και τα σιντριβάνια επανέκτησαν την αρχαία ομορφιά τους. Ελπίζω όταν τελειώσει αυτή η τραγική πανδημία, οι κάτοικοι αυτής της πόλης να μην ξεχάσουν τι σημαίνει πολιτισμός».