Εν μέσω κρίσης, οι μάτσο ηγέτες είναι αδυναμία

Το σύνολο της πρώτης θητείας του Ρόναλντ Ρέιγκαν, παρά τις συντριπτικές αποδείξεις ότι το AIDS ήταν μια κρίση της δημόσιας υγείας, ο αμερικανός πρόεδρος αρνιόταν τη σοβαρότητα της νόσου, λέγοντας «θα υποχωρήσει». Εως το 1987, το AIDS είχε σκοτώσει περισσότερους από 29.000 Αμερικανούς. Την ίδια εκείνη χρονιά, ο Ντον Φράνσις, ένας αξιωματούχος των Κέντρων για τον Ελεγχο και την Πρόληψη των Ασθενειών, κατέθεσε ενώπιον του Κογκρέσου ότι η κυβέρνηση Ρέιγκαν είχε προκαλέσει «ανείπωτη ταλαιπωρία, δυστυχία και έξοδα στον αμερικανικό λαό» προβάλλοντας εμπόδια, αντιστάσεις και παρεμβολές στην πολιτική και τα προγράμματα που είχαν ως στόχο την αποτροπή της επιδημίας του AIDS στις ΗΠΑ.

Είναι προφανές πως, αντίθετα με την επιδημία του AIDS, ο Covid-19 δεν σχετίζεται με την γκέι κοινότητα. Παρ’ όλα αυτά, η αντίδραση του Ντόναλντ Τραμπ θυμίζει την αντίδραση του Ρέιγκαν. Τον περασμένο μήνα, μόλις λίγες ημέρες αφότου είχε κηρύξει η Καλιφόρνια κατάσταση έκτακτης ανάγκης και είχαν αρχίσει να κλείνουν τα σχολεία στο Σιάτλ, ο Τραμπ διαβεβαίωσε πως ο Covid-19 απλώς «θα υποχωρήσει». Λίγο νωρίτερα, είχε πει πως «θα εξαφανιστεί… σαν από θαύμα». Παρέα σε αυτή την παρέλαση άρνησης του έκαναν και άλλοι ακροδεξιοί λαϊκιστές πολιτικοί, ιδιαίτερα ο βραζιλιάνος πρόεδρος, Ζαΐρ Μπολσονάρου.

Τι ωθεί άνδρες όπως ο Τραμπ και ο Μπολσονάρου να αρνούνται, να παραποιούν και να απορρίπτουν τα στοιχεία γύρω από μία κρίση δημόσιας υγείας; Οι δύο αυτοί ηγέτες έχουν ξεκάθαρα ένα κοινό χαρακτηριστικό: την τοξική αρρενωπότητα. Οπως σημειώνει ο δρ Ρότζερ Κίρμπι, οι τοξικές μορφές αρρενωπότητας, που οδηγούν σε «κυρίαρχες, επιθετικές και παρακινδυνευμένες συμπεριφορές», κάνουν τους άνδρες να βλέπουν τις αρρώστιες ή άλλα προβλήματα υγείας ως θηλυπρεπή και αδύναμα, τείνουν λοιπόν να επιλέγουν τον κίνδυνο – βάζοντας ταυτόχρονα σε κίνδυνο όλους όσοι τους περιβάλλουν.

Η Ρόμπιν Ντέμπροφ είναι βοηθός καθηγήτρια Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ