Μια ευάλωτη γενιά

Με τα λιγότερα κρούσματα και χαμηλότερα ποσοστά ευπαθών στην ηλικιακή ομάδα τους, θα έλεγε κανείς ότι οι νέοι είναι κάπως πιο τυχεροί μέσα στην πανδημία. Αν δούμε όμως πέρα από το άμεσο φυσικό αποτέλεσμα, οι νέοι Ελληνες μπορεί να είναι και πιο αδικημένοι από όλους. Σκεφτείτε το: υπάρχει εκεί έξω μια γενιά νέων ενηλίκων που δεν θυμάται καθόλου πώς ήταν να ζεις χωρίς τον πέλεκυ μιας κρίσης να κρέμεται απειλητικά πάνω από τον σβέρκο σου και πάνω από την κοινωνία – γιατί από τα κοινωνικά αποτελέσματα δεν μένουν ανέγγιχτοι ούτε οι πιο προνομιούχοι. Δεν θυμάται πως κάποτε, όχι και πολύ παλιά, ήταν πιο εύκολο να βρεις μια δουλειά με ένσημα και άδειες και υπερωρίες και πως τότε περισσότεροι άνθρωποι μπορούσαν να κάνουν μικρές ή μεγαλύτερες επενδύσεις και σχέδια για τη ζωή τους. Αυτά, δηλαδή, που ακούγονται βουνό σε έναν νέο που το μηνιάτικό του τελειώνει πριν μπει το επόμενο.

Η διαγενεακή αδικία είναι μετρήσιμη μετά τις απανωτές κρίσεις από το 2008, δεν είναι κάτι στυλιζαρισμένα αφηρημένο, τυπου «νεανική οργή» σε κακή πολιτική αφίσα.

Για τις διαφορές στο πώς βίωσε την οικονομική κρίση η χώρα έχουν γραφτεί ήδη πολλές αναλύσεις. Για την Ελλάδα, όσο κλισέ κι αν μοιάζει, έχει συνεκτιμηθεί ο παράγοντας της οικογένειας ως ένα δίχτυ στήριξης πολύ ευεργετικό για την επιβίωση, αλλά αρκετά προβληματικό για την προσωπική και κοινωνική ανάπτυξη ενός νέου ανθρώπου.

Πάνω σε όλα αυτά που έχουν ήδη καταγραφεί την περασμένη δεκαετία, έρχεται τώρα να κάτσει μια νέα ύφεση, αυτή που περιμένουμε, αυτή για την οποία πλέον έχουμε προειδοποιηθεί. Είναι βέβαιο ότι και αυτή τη φορά αυτά τα δίχτυα προστασίας, οι πυρήνες αλληλεγγύης μας, θα συγκρατήσουν μέρος των κραδασμών της ύφεσης. Ομως πρέπει, με όποιον εφικτό τρόπο βρουν οι οικονομικοί εγκέφαλοι της χώρας, να υπάρξουν πρόνοιες για τη γενιά της ανασφάλειας, ακόμη και προστατευτισμός, στον βαθμό που ωφελεί. Ειδάλλως θα τους προλάβει ο χρόνος, η αμείλικτη διαδοχή της μιας γενιάς από την επόμενη και τα αποτελέσματα που θα βρούμε μπροστά μας τότε θα είναι πολύ δύσκολα αναστρέψιμα, για λόγους πολύ πιο σύνθετους, που δεν θα μετριούνται με δημοσιονομικά αποτελέσματα και δείκτες της αγοράς.