Εκεί όπου απέτυχε ο Κόρμπιν

Είναι ο μοναδικός αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τουλάχιστον στη νεότερη ιστορία της Βρετανίας, η εκλογή του οποίου πέρασε στα ψιλά της ειδησεογραφίας. Πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά σε μια περίοδο όπου η επικαιρότητα αλλά και οι ζωές μας ολόκληρες μονοπωλούνται και καθορίζονται από τον κορωνοϊό;

Η πανδημία δεν επέτρεψε στον σερ Κιρ Στάρμερ να χαρεί τη νίκη του. Το αποτέλεσμα της εσωκομματικής αναμέτρησης ανακοινώθηκε μέσω Διαδικτύου. Στο άκουσμά του, οι οπαδοί του δεν ξέσπασαν σε ζητωκραυγές, ούτε άρχισαν να φωνάζουν ρυθμικά το όνομά του. Ακόμη και ο επινίκιος λόγος του ήταν προσαρμοσμένος στη νέα, αποστειρωμένη πραγματικότητα: ο νέος αρχηγός του Εργατικού Κόμματος εμφανίστηκε σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα με φόντο τα λευκά παντζούρια του σπιτιού του. Αλλωστε, όπως και οι περισσότεροι από εμάς, είναι καταδικασμένος για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα να ασκεί τα καθήκοντά του σε κατ’ οίκον περιορισμό.

Ο 57χρονος δικηγόρος που μπήκε στην πολιτική μόλις πριν από πέντε χρόνια υποσχέθηκε «να ξαναχτίσει τη χαμένη εμπιστοσύνη του λαού στο Εργατικό Κόμμα» και να το οδηγήσει σε μια «νέα εποχή αυτοπεποίθησης και ελπίδας», καθιστώντας το «δύναμη του καλού και δύναμη αλλαγής». Ευτυχώς ή δυστυχώς, το «πείραμα Κόρμπιν» απέτυχε. Η επικράτηση του Στάρμερ σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής για τους Εργατικούς: της εποχής ενός αριστερού ριζοσπαστισμού του οποίου, όπως φάνηκε, οι Βρετανοί δεν είχαν διάθεση να γίνουν κοινωνοί. Οι κορμπινικοί υποστήριξαν την άνευρη Ρεμπέκα Λονγκ-Μπέιλι, η οποία συγκέντρωσε μόλις το 27,6% των ψήφων. Ο Στάρμερ θριάμβευσε με 56,2%. Τα μέλη του κόμματος ήταν αποφασισμένα να αλλάξουν πορεία έπειτα από την εκλογική συντριβή του περασμένου Δεκεμβρίου – για την οποία, πάντως, ορισμένοι επιρρίπτουν ευθύνες και στον ίδιο τον Στάρμερ, παθιασμένο υποστηρικτή της παραμονής στην Ευρωπαϊκή Ενωση, θέση που αποξένωσε χιλιάδες ψηφοφόρους των Εργατικών σε περιφέρειες που είχαν στηρίξει το Brexit.

Ο νέος ηγέτης του κόμματος αυτοπροσδιορίζεται ως «ηθικός σοσιαλιστής». Κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας προέβαλλε συχνά τις αριστερές του θέσεις με στόχο να αντλήσει ψήφους από τη μεγάλη δεξαμενή των ομοϊδεατών του Τζέρεμι Κόρμπιν, δεσμευόμενος να διατηρήσει κομβικές πολιτικές του προκατόχου του, όπως την κρατικοποίηση των σιδηροδρόμων και των ταχυδρομείων. Ωστόσο, αυτή την εβδομάδα δήλωσε ότι «όπου χρειαστεί να επανεξετάσουμε τις θέσεις μας, θα το κάνουμε». Κι ενώ σε καμία περίπτωση δεν τοποθετείται στους μπλερικούς, όλοι προεξοφλούν ότι θα στρίψει το κόμμα προς το Kέντρο, σε μια προσπάθεια να το ξαναφέρει στην εξουσία για πρώτη φορά μετά το 2010. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στα «ΝΕΑ» πέντε εβδομάδες πριν από την εκλογή του, είχε καταστήσει σαφή την επιδίωξή του: «να επικεντρωθούμε απολύτως στο να κερδίσουμε τις επόμενες εκλογές».

Ο Στάρμερ έδωσε το σύνθημα της «αλλαγής» από την πρώτη κιόλας ημέρα: ζήτησε συγγνώμη για την «κηλίδα» του αντισημιτισμού που έχει εμφιλοχωρήσει στο κόμμα τα τελευταία χρόνια, έδιωξε στελέχη που είχαν τοποθετηθεί σε θέσεις – κλειδιά από τον Κόρμπιν και διόρισε στο σκιώδες υπουργικό συμβούλιο μια νέα γενιά πολιτικών. Η μεγαλύτερη έκπληξη, όμως, ήταν η επανεμφάνιση ενός φίλου από τα παλιά: του Εντ Μίλιμπαντ, αρχηγού των Εργατικών μεταξύ 2010 και 2015 και άλλοτε υποψήφιου πρωθυπουργού, ο οποίος διορίστηκε σκιώδης υπουργός Επιχειρήσεων.

Γιος ενός κατασκευαστή εργαλείων και μιας νοσοκόμας, ο Στάρμερ γεννήθηκε στο Σάδερκ του Κεντρικού Λονδίνου, αλλά μεγάλωσε, μαζί με τα τρία αδέρφια του, στο Οξτεντ του Σάρεϊ. Οι γονείς του ήταν φανατικοί αριστεροί: τόσο ώστε επέλεξαν το όνομά του ως φόρο τιμής στον ιδρυτή του Εργατικού Κόμματος Κιρ Χάρντι. Η μητέρα του προσβλήθηκε από τη νόσο Στιλ, μια σπάνια αυτοάνοση διαταραχή που την άφησε παράλυτη. Σπούδασε Nομικά στα Πανεπιστήμια του Λιντς και της Οξφόρδης και μπήκε στη δικηγορία το 1987. Γρήγορα εξελίχθηκε σε αυθεντία σε ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και έγινε γνωστός ως υπερασπιστής – συχνά αφιλοκερδώς – ακτιβιστών. Το 2008 διορίστηκε επικεφαλής της Γενικής Εισαγγελίας στην Αγγλία και την Ουαλία, θέση που διατήρησε για πέντε χρόνια. Το 2014 χρίστηκε ιππότης και έναν χρόνο αργότερα εξελέγη βουλευτής σε περιφέρεια του Κεντρικού Λονδίνου. Στις εσωκομματικές εκλογές του 2015 δεν στήριξε τον Κόρμπιν, παρ’ όλα αυτά ο τελευταίος τον διόρισε σκιώδη υπουργό Εσωτερικών. Το 2016 πρωτοστάτησε σε ομαδική «ανταρσία» πρωτοκλασάτων στελεχών με στόχο την καθαίρεση του αρχηγού του κόμματος. Ωστόσο, όταν ο Κόρμπιν επανεξελέγη, αντί να τον τιμωρήσει, τον έχρισε σκιώδη υπουργό Brexit. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Στάρμερ φέρεται να έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο να πειστεί ο ηγέτης του κόμματος να υποστηρίξει το δεύτερο δημοψήφισμα για το Brexit. Είναι παντρεμένος με την επίσης δικηγόρο Βικτόρια Αλεξάντερ. Μαζί με τα δύο παιδιά τους ζουν σε ένα σπίτι αξίας 1,75 εκατ. στερλινών στο Βόρειο Λονδίνο.

Οι προκλήσεις που έχει απέναντί του είναι τεράστιες: θα χειριστεί αποτελεσματικά την κρίση του κορωνοϊού, κάνοντας υπεύθυνη αντιπολίτευση χωρίς να φανεί ότι παίζει κομματικά παιχνίδια στις πλάτες των νεκρών; Θα καταφέρει να ξανακάνει τους Εργατικούς κόμμα εξουσίας, ανοικοδομώντας το λεγόμενο «κόκκινο τείχος» των ψηφοφόρων της εργατικής τάξης στις περιφέρειες που στις τελευταίες εκλογές πέρασαν στα χέρια των Συντηρητικών; Μόνον ο χρόνος θα δείξει εάν ο Στάρμερ γίνει – με όρους εκλογικής επιτυχίας – ο νέος Μπλερ ή ο νέος Κόρμπιν των Εργατικών.