Γιατί συνεχίζω {LF}να μένω στο σπίτι {LF}(και γιατί θα συνεχίσω {LF}για όσο χρειαστεί){CR}

Στα μέσα του περασμένου μήνα και καθώς είχε γίνει σαφές ότι ο καλύτερος (ή, αν προτιμάτε, ο μοναδικός διαθέσιμος στην ανθρωπότητα) τρόπος να αντιμετωπιστεί η επέλαση του ιού SARS-CoV-2 ήταν η κοινωνική απομόνωση, αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω ένα άρθρο το οποίο φάνηκε πως μίλησε στις καρδιές πολλών αναγνωστών. Το άρθρο αναφέρονταν στην επιλογή μου να μην υποβληθώ στην εξέταση για τον ιό καθώς θεωρούσα ότι ήταν μια διαδικασία περιττή: ο ιός είχε περάσει στην κοινότητα πράγμα που σήμαινε ότι η όποια αρνητική απάντηση μπορούσε να ανατραπεί την επόμενη  φορά που θα ερχόμουν σε επαφή με κάποιον φορέα του ιού. Επιπροσθέτως, θα στερούσε από το σύστημα ένα πολύτιμο τεστ, καθώς όταν γραφόταν το άρθρο είχε αρχίσει να διαφαίνεται η έλλειψη αντιδραστηρίων λόγω της ολοένα αυξανόμενης ζήτησης και της αδυναμίας των εταιρειών παραγωγής να ανταποκριθούν. Θεώρησα λοιπόν τότε ότι ο καλύτερος τρόπος να συμβάλλω στην αντιμετώπιση της κατάστασης θα ήταν να παραμείνω στο σπίτι, υπακούοντας τις συστάσεις του ΕΟΔΥ.

Ρωτήθηκα επανειλημμένως, αν συνεχίζω να πιστεύω αυτά που έγραψα πριν από σχεδόν τέσσερις εβδομάδες. Η απάντηση είναι κατηγορηματική: απολύτως! Δεν θα άλλαζα ούτε κόμμα σε εκείνο το κείμενο ακόμη και τώρα καθώς δεν θεωρώ ότι έχουν αλλάξει οι συνθήκες. Ας τo δούμε λεπτομερώς: η επιβεβλημένη από τον ΕΟΔΥ 14ήμερη καραντίνα μου έληξε στις 27 Μαρτίου, χωρίς ευτυχώς να εμφανίσω συμπτώματα. Από τότε οι φορές που έχω ξεμυτίσει από το σπίτι μετρώνται στα δάκτυλα του ενός χεριού (και περισσεύουν δάκτυλα!). Τόσο σε προσωπικό όσο και σε εθνικό επίπεδο, συνεχίζω να μη βλέπω γιατί να προβώ σε μια περιττή για μένα εξέταση την ώρα που σίγουρα άλλοι άνθρωποι τη χρειάζονται και μπορούν όντως να ωφεληθούν από αυτή.

Επιμένω δε, σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε, να μένω στο σπίτι καθώς ξέρω καλά ότι έτσι δεν γίνομαι γέφυρα για να περάσει ο ιός. Του κόβω τον δρόμο, όπως κάνουμε όλοι όσοι κρατάμε τις αποστάσεις μεταξύ μας.

Μου αρέσει ο εγκλεισμός; Καθόλου! Αγωνιώ για τη μητέρα μου που είναι απομονωμένη στο δικό της σπίτι; Συνεχώς! Θα ήθελα να πάω στη γενέτειρα για τις γιορτές του Πάσχα; Σαν τρελή! Θα πάω; Οχι! Πώς αντέχω; Εχω ένα μυστικό που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Οπως έγραψα την Κυριακή στη στήλη μου στο ΒΗΜΑScience (https://www.tovima.gr/printed_post/eimaste-se-kalo-dromo), παρακολουθώ με κρυφή χαρά τον ρυθμό αύξησης των κρουσμάτων στη χώρα μας να μειώνεται. Και συνειδητοποιώ ότι εμείς το καταφέρνουμε αυτό! Ολοι μαζί! Παραμένοντας στα σπίτια μας, χωριστά ο ένας από τον άλλο!