Ανοιξη κλειστή

Δεν την ήξερα καλά τη Ματούλα. Την έβλεπα καμιά φορά πίσω απ’ την μπάρα, αλλά συνήθως έλειπε όταν πήγαινα εγώ. Εκείνη δούλευε πρωινά, εγώ πήγαινα για καφέ αργά το απόγευμα, κατά τις 5.30-6, τότε τέλειωνε το μάθημα του σχεδίου στο Πολυτεχνείο. Μια φορά που πήγα τη συνηθισμένη μου ώρα, η Ματούλα ήταν εκεί. Σέρβιρε τους καφέδες, τα τοστ, τους χυμούς με μια απίστευτη βαρεμάρα. Ο Μήτσος, ο κολλητός μου, το έλεγε νάζι, αλλά για μένα δεν ήτανε παρά μια εκδήλωση, γαϊδουρινή εκδήλωση θα έλεγα, απαράδεκτης βαρεμάρας. Τίποτα δεν την έκανε τη Ματούλα να βιαστεί. Με το πάσο της όλα. Καλύτερα που δεν σέρβιρε όταν πήγαινα εγώ για καφέ.

Αλλά εκείνη τη μέρα ήταν εκεί, απόγευμα, στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, στο περίφημο μπαρ που δυο χρόνια τώρα έκανε χρυσές δουλειές, τόσο που είχε μπει και στη λίστα με τα πιο ανερχόμενα στέκια της Ευρώπης στο περιοδικό «Time Out» του Λονδίνου – μιλάμε για παγκόσμια απήχηση και ακτινοβολία πλέον. Αυτό ήταν πια το στέκι μου, το καφέ-μπαρ Alphabet (έτσι, με λατινικούς χαρακτήρες), και εκεί βασίλισσα της μπάρας ήτανε, μεταξύ διαφόρων άλλων σερβιτοροπαρατρεχάμενων, η Ματούλα – or should I say Matoula? Η νωχελική, αινιγματική, ναζιάρικη Ματούλα, που όμως εμένα σταθερά μου την έδινε.

Το ίδιο ξενέρωτη μου φάνηκε κι εκείνο το απόγευμα που συμπέσαμε. Της παράγγειλα τον γνωστό διπλό, ή doppio (ή και ντόπιο) cappuccino, με έξτρα κανέλα και δυο ζάχαρες, όπως τον είχα μάθει τα χρόνια της Αρχιτεκτονικής – μεγάλο σχολείο καφεδογνωσίας η Αρχιτεκτονική του Μετσοβίου – κι όπως της τον παράγγειλα ετοιμάστηκα ψυχικά για τα χειρότερα.

Πράγματι, η Ματούλα δεν ξαναφάνηκε για κάνα εικοσάλεπτο. Την έβλεπα να βγαίνει βέβαια, να πηγαίνει σε άλλα τραπέζια, να σερβίρει (με τεράστιες καθυστερήσεις, ήμουνα σίγουρος, και αυτούς), μέχρι που την είδα και χωρίς την ποδιά της να τρέχει να πάρει τσιγάρα από την ΕΒΓΑ στην Επτανήσου. Είχα πια απελπιστεί, ή μάλλον το είχα φιλοσοφήσει και σχεδόν τον είχα ξεχάσει τον καφέ, κοίταζα αμέριμνος (σχεδόν) τα πολύ επιθετικά περιστέρια της πλατείας του Αγίου Γεωργίου, όταν ένιωσα στο πίσω μέρος του κεφαλιού και στον αυχένα μου κάτι να με ζεματάει.

Η Ματούλα είχε κάνει το θαύμα της – αυτή τη φορά δεν υπήρχε σωσμός. Είχε καταφέρει να σκοντάψει πάνω στο πεζοδρόμιο της πλατείας (πάντα εκεί είναι, ρε χριστιανή μου, δεν το βλέπεις;) και να σουτάρει τον doppio cappuccino κατευθείαν στην κεφάλα μου. Εκτός ότι πόνεσα από τον ζεστό, ευτυχώς όχι καυτό, καφέ (να κι ένα καλό που τον είχε αργήσει τόση ώρα κι ο καφές είχε κάπως κρυώσει!), έγινα και χάλια, πουκάμισο καινούργιο και πουλοβεράκι πολύ cool (urban chic) είχανε γίνει άσ’ τα να πάνε, και τώρα ρε Ματούλα τι κάνουμε;

Φωνές, συγγνώμες (και γέλια, ομολογώ, από διπλανά τραπέζια), ξανά φωνές, γαμοσταυρίδια, νέες συγγνώμες, πήγαινέ με τώρα στον υπεύθυνό σου, αμάν πια ρε Ματούλα, και ούτω καθεξής.

….

Την πλατεία την έκοψα μετά από λίγο. Οχι, δεν έφταιγε η Ματούλα. Ούτε έφταιγε ο καιρός, ούτε ο νέος δήμαρχος, ούτε τα ερωτικά μου που πηγαίνανε σκατά.

Την πλατεία την έκοψα γιατί, παρότι είχε μπει για τα καλά η άνοιξη, είχε μπει μαζί με την άνοιξη στις ζωές μας και η «επιδημία». Πρώτα με πρίζωσε η μάνα μου, απ’ το τηλέφωνο στη Χαλκίδα, παιδάκι μου, να προσέχεις, ο Τσιόδρας είπε το και το. Τώρα ποιος ήταν ο Τσιόδρας, ποιος ο Χαρδαλιάς και ποιος ο (πώς τον λένε τον υπουργό Υγείας, τον μπασκετμπολίστα;) δεν τα ήξερα ακόμα καλά, τα έμαθα λίγο αργότερα και σταδιακά. Τη μάνα μου δεν την είχα σε καραντίνα λόγω επιδημίας, την είχα σε καραντίνα λόγω ηλικίας, λόγω ασυμβατότητας των ηλικιακών μας προσεγγίσεων προς τη ζωή, δηλαδή γιατί ό,τι και να έλεγε, λίγο-πολύ, εγώ έλεγα μέσα μου (και έξω μου, αν ήμουνα, σπανίως, μπροστά της) το αντίθετο.

Τέλος πάντων, να προσέχεις παιδάκι μου, τα γνωστά, πότε θα ‘ρθεις να μας δεις, ο πατέρας σου, κ.λπ., κ.λπ., τώρα ειδικά πώς να ‘ρθω ρε μάνα, πρέπει να σας προστατεύουμε τώρα μάνα με το να μη σας βλέπουμε, από μακριά κι αγαπημένοι, αυτό δεν είναι τώρα το μοντέλο οικογενειακής ευτυχίας; Οσο πιο μακριά τα παιδιά από τους γονείς, τόσο το καλύτερο, μη μπας κι αρρωστήσουν κι οι κακόμοιροι οι γονείς και τρέχουμε στα νοσοκομεία και στις κηδείες (Θεός φυλάξοι, μάνα), χωρίς παπά, ούτε ψάλτη, ούτε καντηλανάφτη, μόνο τα παιδιά στην κηδεία, μην κολλήσει κανένας, και στην κάσα η…  (παραφερόμουνα ήδη νοερώς, οπότε της είπα ένα «υπομονή, ρε μάνα» και έκλεισα το τηλέφωνο στα γρήγορα).

Την πλατεία την έκοψα λόγω κορωνοϊού. Μαζευόμασταν δυο-τρεις απ’ το μάθημα και πίναμε κάνα καφέ στα σκαλιά του Αγίου Γεωργίου, αλλά, παρά τον ήλιο, ήτανε όλα κάπως μαγκούφικα, και σαν μαγκωμένα. Η Μαιρούλα με το εστιατόριο έκανε χρυσές δουλειές με το ντελίβερι, έπαιρνα κι από κει κάνα πακέτο, πήγαινα σπίτι άκεφος. Είχα μάθει και τον Τσιόδρα και τον Χαρδαλιά και τον Κικίλια, αλλά η ζωή ένιωθα να φεύγει σαν αγγαρεία – πότε θα τελειώσει το μαρτύριο.

Το Alphabet έμενε κλειστό, αγνώριστο, μια βιτρίνα και απέξω δεμένα τα τραπέζια (το καλό καφέ δεν είναι οι τοίχοι και τα τραπέζια του, είναι το vibe του, βλέπεις τώρα;), οπότε παράγγελνα κι εγώ καφέ τηλεφωνικώς, να μην αναγκάζομαι να πηγαίνω τη γνωστή ώρα 5.30-6 ως εκεί και να πιάνεται η καρδιά μου με τη νέκρα της πλατείας.

Την πρώτη βδομάδα του Μαΐου ο καφές μου ήρθε με το ντελίβερι τόσο γρήγορα που σχεδόν τσαντίστηκα. Κατούραγα ακόμα στο μπάνιο, πριν από τρία λεπτά είχα παραγγείλει, όταν χτύπησε το κουδούνι. Καλά, ρε παιδιά, το μυαλό μου διαβάζετε, τον έχετε τον καφέ έτοιμο από πριν; – χρυσές δουλειές κάνουνε οι μαλάκες, πρέπει να ‘χουνε έναν ντελιβερά ανά τετράγωνο… Ετρεξα ν’ ανοίξω, ήξερα ότι τον καφέ στον αφήνει ο ντελιβεράς έξω απ’ την πόρτα και φεύγει, να μην έρθει σε επαφή με τον πελάτη, αυτές ήταν οι οδηγίες, αλλά εν τω μεταξύ το κουδούνι επέμενε. Τσαντίστηκα περισσότερο, άνοιξα με το «γαμώ το» στο στόμα, κουρντισμένος, έτοιμος ήμουνα να τον ξεχέσω τον μαλάκα… όταν…

Επρεπε να κοιτάξω λίγο πιο χαμηλά να δω ποιος ήτανε μπροστά μου. Ηταν μια γλυκιά, κοντή, κοκκινομάλλα, με μάτια κάστανο και μέλι μαζί, έτσι όπως ξεχωρίζανε πάνω απ’ τη μάσκα της. Αυθόρμητα σχεδόν, μαλάκωσα, χαμογέλασα. Αυτό ήταν παράτυπο, σίγουρα, σύμφωνα με τις οδηγίες του κ. Τσιόδρα και του κ. Χαρδαλιά (και του κ. υπουργού που όλο ξέχναγα πώς τον λένε), σίγουρα παράτυπο, όμως εγώ χαμογέλαγα κι ένιωθα μια γλυκιά ζέστα να μου ανεβαίνει στο πρόσωπο, ένιωθα ότι πίσω απ’ τη μάσκα της μου χαμογέλαγε κι εκείνη, κι ότι…

– Δε με αναγνώρισες; (η φωνή ήτανε όντως γνώριμη), βρε δεν με αναγνώρισες;

Το γλυκό κορίτσι έβγαλε τη μάσκα (πω ρε παρατυπία!) και μπροστά μου εμφανίστηκε η Ματούλα. Κι ήτανε σαν να την έβλεπα πρώτη φορά. Και σα να τρέχανε σιρόπια από παντού. Ενα γλυκό πλάσμα, ένα ποτάμι από κόκκινα μαλλιά, κάτι μελιά μάτια γεμάτα από… Ωπα, είπα, κούλαρε, η Ματούλα είναι, η ξενέρωτη, η απαράδεκτη Ματούλα.

Ομως τώρα πια η Ματούλα ήταν μια άλλη. Μια οπτασία.

Τι λες να ξανασυστηθούμε απ’ την αρχή, μου λέει. Εμένα με λένε Μάτα. Τα μάτια της τρεμοπαίξανε και σαν να έγινε λιγάκι πιο ωχρή (πράγμα που της πήγαινε ακόμα πιο πολύ), όταν μου είπε ότι έλειψε λίγο από την Αθήνα – έπρεπε να πάω Χαλκίδα (βρε κι η Ματούλα από τη Χαλκίδα;!), τι να σου λέω, έχασα τον πατέρα μου από τον ιό, άσε, βούρκωσε, την έπιασα απ’ το μπράτσο, έλα μέσα να σε κεράσω καφέ, αφού έτσι κι αλλιώς παραβιάσαμε όλα τα μέτρα – εγώ ζήτησα, μου λέει, να σου φέρω τον καφέ, να σε εντυπωσιάσω με την ταχύτητά μου, θυμάσαι τι σου έκανα πριν από τρεις μήνες (πριν από τρεις μήνες – σαν μια άλλη ζωή, α ρε Ματούλα!), ό,τι και να πεις σου χρωστάω, ε καιρός τώρα να σ’ το ξεπληρώσω, να σου δείξω ότι κι εγώ…

Κάθε μέρα μου έφερνε τον καφέ η Μάτα. Στο τέλος του Μαΐου, μαζί με την καραντίνα τέλειωσε κι η μπακουροκατάσταση – και μαζί με το Alphabet στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη, ξανάνοιξε κι η καρδιά μου.