Με τον Γλέζο στο Βελιγράδι

Περίμενα υπομονετικά για αρκετή ώρα όρθιος σε μια γωνιά του σαλονιού του ξενοδοχείου της Βουδαπέστης μέχρι να βρω την κατάλληλη στιγμή να τον πλησιάσω και να πιάσω κουβέντα μαζί του.

«Τι κάνετε εσείς εδώ;». Τι θράσος Θεέ μου. Η πρώτη μου ερώτηση προς τον Μανώλη Γλέζο ήταν μια έμμεση αμφισβήτηση των προθέσεών του.

Γέλασε. Του συστήθηκα με το μικρό μου όνομα. Ούτε επίσημες χαιρετούρες ούτε ιδιότητα με την οποία ταξίδευα.

Κάθισα δίπλα του κοιτώντας τα μόνιμα βουρκωμένα μεγάλα μάτια του.

Μάλλον με είχε περάσει για οπαδό της ΑΕΚ που συνόδευε την ομάδα για το ιστορικό παιχνίδι-διαμαρτυρία με την Παρτίζαν στο βομβαρδισμένο Βελιγράδι.

Μιλήσαμε αρκετά. Για την πρωτοβουλία του Δικέφαλου να συμπαρασταθεί στον δοκιμαζόμενο λαό της Σερβίας, τους Αμερικανούς, το ΝΑΤΟ.

«Εσείς τι ομάδα είσαστε;», τον διέκοψα. «Πάντως όχι αυτό που νομίζεις», μου απάντησε και γέλασαν τα μουστάκια του. Δεν τον ξαναρώτησα και έμεινα με την απορία.

Ενας άνθρωπος απλός, καθημερινός, προσιτός, ευγενικός.

Αν ήταν στο χέρι μου δεν θα έκανα ποτέ εκείνο το ταξίδι στο Βελιγράδι, έχοντας μάλιστα στο χέρι διαβατήριο και βίζα συναδέλφου που δήλωσε κώλυμα την τελευταία στιγμή. Κι εκείνος, στη δύση της όγδοης δεκαετίας της ζωής του, έμοιαζε να απολαμβάνει την πορεία της ειρήνης προς τη Λευκή Πόλη.

Το έκανε με την καρδιά του, χωρίς ίχνος υστεροβουλίας όπως πολλοί απ’ όσους συνόδευσαν την αποστολή της ΑΕΚ για να εξαργυρώσουν αργότερα με πολιτικά οφίτσια και τηλεοπτικές εκπομπές την ψευδοεπαναστατικότητά τους.

Ο Γλέζος δεν είχε να αποδείξει άλλωστε τίποτε και σε κανέναν. Τη φλόγα του επαναστάτη τη διέκρινες σε κάθε του κίνηση, σε κάθε του λέξη. Δεν είμαι ο κατάλληλος να μιλήσω για τον άνθρωπο και την ιστορία του Μανώλη Γλέζου. Θα πω όμως τούτο: πέντε λεπτά κοντά του ήταν αρκετά για να αλλάξεις τη γωνία από την οποία βλέπεις

τον κόσμο.