Πάρε το μηδέν

Από τον αναγνώστη μας Παναγιώτη Ανδριώτη, από τον Βόλο, λάβαμε τη δική του «ανταπόκριση» από τις ημέρες της καραντίνας.

Ανοιξα την κούτα Νουνού. Χρόνος άφθονος στο σπίτι… Ηταν μεταξύ των άλλων στριμωγμένη στο πατάρι. Εκρηξη παιδικών αναμνήσεων. Η μυρωδιά και η σκόνη της δεκαετίας του ’80. Είδα το ημισυμπληρωμένο άλμπουμ του έτους 1986 με αυτοκόλλητα ποδοσφαιριστών! Σαραβάκος, Βαμβακούλας, Σαργκάνης, Αναστόπουλος, Βουτυρίτσας ήταν τα σπανιότερα. Σε ένα άλλο διάφανο πλαστικό βαζάκι τα κουϊνάκια. Μπίλιες που παίζαμε κάτω στον χωματόδρομο όλοι οι φίλοι της γύρω γειτονιάς. Μέχρι δηλαδή να μας φωνάξει η μαμά με τη διαπεραστική της φωνή, «Παναγιώτηηηηη», εκεί κατά το σούρουπο… Στην άλλη άκρη της κούτας να σου ένας πειρατής! Ακόμα φυλάει τον πολύτιμο θησαυρό στο αμπάρι του πλοίου. Ο παπαγάλος πιστός στον ώμο του καπετάνιου. Ακόμα δεν σαλπάρισε για νέους κόσμους. Ομως να, εκεί στη θέση του, κρατάει το πηδάλιο. Λιγάκι πιο πέρα «Περιπέτεια»! Εβδομαδιαίο εικονογραφημένο περιοδικό δραχμές 50. Ο λοχαγός Μαρκ ακόμα μάχεται στο όνομα της ελευθερίας τους αποικιοκράτες Εγγλέζους. Στη μάχη και ο Ινδιάνος Θλιμμένος Μπούφος, ο Μίστερ Μπλουφ αλλά και ο πιστός σκύλος Φλοκ! Κάτω από το περιοδικό, η μουσική κασέτα TDK με 60 λεπτά γεμάτα ελληνικές επιτυχίες! Το «Είπες πως» – 2002 GR ξεκινά τη μουσική περιπλάνηση, ακολουθούν: «Σα σταρ του σινεμά» – Νίκος Ζιώγαλας, «Μη γυρίσεις» – Πάνος και Χάρης Κατσιμίχας, «Τα λόγια κομμάτια» – Εκείνος και Εκείνος, και «Η καρδιά μου» – OPA… Τέλος, μαζί με τις αναμνήσεις επιτρέψτε μου και κάτι ακόμα. Κάτι που δεν έβγαλα από την κούτα αλλά από το μυαλό μου μόλις τώρα. Ολοι μας οι τότε πιτσιρικάδες είχαμε λίγο-πολύ έναν λογισμό. Πως το μακρινό έτος 2000 (!) τα αυτοκίνητα θα πετάνε εκεί ψηλά πάνω στον γαλάζιο ουρανό. Ανέμελα χρόνια, ανεπανάληπτα. Παίρναμε μηδέν, αλλά ακούγαμε άριστα τον κόσμο όλο. Είπες τίποτα;