«Υποδούλωση θριαμβευτική και κτηνώδης»

Στη Γερμανία όμως αναπνέεις την ατμόσφαιρα μιας τεράστιας πολιτικής και κοινωνικής σκλαβιάς, φιλοσοφικά ερμηνευμένης και αποδεκτής από έναν μεγάλο λαό μοιρολατρικά και ηθελημένα […] Σε όλες τις διεθνείς της σχέσεις, η Γερμανία, από τις απαρχές της κιόλας, αργά και συστηματικά, έπαιζε πάντα τον ρόλο του εισβολέα, του κατακτητή, πάντα πρόθυμη να επεκτείνει στο έδαφος των γειτόνων της τη δική της θεληματική υποδούλωση. Και από τότε που εδραιώθηκε οριστικά σαν ενιαία δύναμη έγινε μια απειλή, ένας κίνδυνος για την ελευθερία ολόκληρης της Ευρώπης. Η σημερινή Γερμανία δεν είναι άλλο παρά υποδούλωση, θριαμβευτική και κτηνώδης.

Μιχαήλ Μπακούνιν, Θεός και κράτος, Γενεύη, 1882

Οπως ήδη σημειώνεται, το προφητικό αυτό κείμενο δεν γράφτηκε στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ούτε στον Πρώτο. Ούτε πρόσφατα στην κρίση χρέους της ευρωζώνης, όταν η Γερμανία συμπεριφέρθηκε ξανά ως σιδηρά ηγεμονία με όπλο της αυτή τη φορά όχι τα τανκς αλλά το ευρώ. Δεν γράφτηκε βέβαια ούτε τώρα, στη φοβερή πανδημία, όπου η στάση της Γερμανίας δίχασε όσο ποτέ την Ευρώπη της περιόδου μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Δεν γράφτηκε τώρα που οι μισοί ηγέτες χωρών της ΕΕ είναι πλέον έξαλλοι με το Βερολίνο και δεν το κρύβουν. Πώς να το κρύψουν; Οι άνθρωποι στην Ιταλία, την Ισπανία και αλλού πεθαίνουν κατά χιλιάδες, όμως η Γερμανία απαγορεύει να εκδοθεί το ομόλογο που όλοι ζητούν προκειμένου να αντιμετωπιστεί όσο είναι δυνατόν η πανδημία τόσο σε ιατρικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.

Την ίδια ώρα, για τη δική της οικονομία, ρίχνει στη μάχη 550 δισ. ευρώ, δηλαδή ποσό τερατώδες και αδιανόητο, προκειμένου να στηρίξει με δωρεάν βοήθεια τις επιχειρήσεις της. Το Βερολίνο που αρνείται στους άλλους το ευρωομόλογο που θα βοηθούσε να περιοριστεί η τραγωδία από τον ιό σπεύδει να ενισχύσει τη δική του ηγεμονία καταστρατηγώντας με τον πιο ακραίο τρόπο τους κανόνες που για όλους τους υπόλοιπους λέει ότι είναι ιεροί.

Η Γερμανία επενδύει και πάλι σε μια κρίση: όπως επένδυσε στην κρίση χρέους και κυριάρχησε καθολικά στην ευρωζώνη, τώρα επενδύει στην πανδημία. Αυτή είναι η αλήθεια χωρίς ωραιοποιήσεις. Η Γερμανία επενδύει στον θάνατο και στην καταστροφή των άλλων. Βλέπει σε αυτά μια μεγάλη ευκαιρία για οικονομική κυριαρχία την επόμενη ημέρα. Αυτό κάνει. Και τίποτα άλλο. Ξερά, ψυχρά, απόλυτα. Γι’ αυτό και για πρώτη φορά σήμερα ακόμα και ο πρόεδρος της Γαλλίας Μακρόν λέει ότι «δεν τη θέλω αυτή την εγωιστική και διχασμένη Ευρώπη». Γι’ αυτό για πρώτη φορά ο ιταλός πρωθυπουργός Κόντε λέει «πάρτε μέτρα τώρα, αλλιώς προχωράμε μόνοι μας». Γι’ αυτό ξεσηκώνονται τόσες χώρες εναντίον της γερμανικής ηγεμονικής πολιτικής που, μην το ξεχνάμε, είναι πολιτική της δήθεν «Ευρωπαίας» Μέρκελ και όχι του Σόιμπλε που αποτελούσε επί πολλά χρόνια το άλλοθι του Βερολίνου στις «αναλύσεις» της ανοησίας, σύμφωνα με τις οποίες ήταν εκείνος ο «σκληρός» και η Μέρκελ η «ήπια» που δήθεν τα χέρια της ήταν δεμένα.

Η Γερμανία είναι σήμερα ξανά αυτό που έγραψε στη Γενεύη το 1882 ο Μιχαήλ Μπακούνιν: «υποδούλωση ηγεμονική και κτηνώδης». Το έγραψε πολύ πριν από τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους. Πολύ πριν από τις σύγχρονες κρίσεις. Το έγραψε όμως μετά την ένωση των γερμανικών ηγεμονιών σε ένα κράτος υπό τον Μπίσμαρκ. Ενωση που από την ώρα που επετεύχθη, η Ευρώπη γνώριζε και συνεχίζει να γνωρίζει εκ νέου μόνο δεινά από αυτήν. Αυτή την ένωση πληρώνουμε και πάλι σήμερα, στη γερμανική Ευρώπη που σχηματίστηκε από την επανένωση του 1990 και τη θέσπιση του ευρώ το 1991 και γέννησε μια δύναμη υποδούλωσης, θριαμβευτική και κτηνώδη.