«Μοιάζει με ταινία που παίζουμε όλοι»

Μαίρη Μηνά, ηθοποιός

«Θα ξαναϋπάρξει θέατρο και πώς;»

«Τις πρώτες μέρες του lockdown ήμουν στην Αθήνα και το βίωσα πολύ δραματικά. Επέτρεψα στον εαυτό μου να πανικοβληθεί. Οταν αυτό έφτασε στο απροχώρητο, ήρθα στην Πάρο όπου είναι η οικογένειά μου. Είμαι πλέον στη φύση, δεν ακούω ειδήσεις, αλλά ακόμα δεν μπορώ να συγκεντρωθώ ή να κάνω κάτι δημιουργικό. Ασχολούμαι με τα πολύ απλά που είναι και θεραπευτικά. Ολοι οι ηθοποιοί αναρωτιόμαστε αν θα ξαναϋπάρξει θέατρο και με ποιο τρόπο. Η μόνη διέξοδός μας είναι πλέον αυτό το επίδομα της κυβέρνησης. Αν κάποιος έχει κάνει αποταμιεύσεις, είναι από τους τυχερούς. Αν όχι, τα πράγματα είναι πάρα πολύ δυσοίωνα γιατί δεν υπάρχει για κανέναν σταθερή ημερομηνία επανέναρξης. Εγώ απ’ όταν ήρθα στο νησί δεν έχω χαλάσει ούτε ένα ευρώ γιατί έχουμε τον κήπο και βοηθάνε οι γονείς μου. Πίσω στην Αθήνα όμως τρέχουν οι υποχρεώσεις. Μακάρι, όταν όλο αυτό περάσει, οι άνθρωποι να έχουν ανάγκη να πάνε στο θέατρο. Θέλω να μένω αισιόδοξη. Προσωπικά, όλα τα επαγγελματικά μου σχέδια έμειναν πίσω. Ετρεχε ήδη μία παράσταση η οποία ανακόπηκε, το “Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι” στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, ήμουν σε πρόβες για το “Ετσι πεθαίνουμε” στο ίδιο θέατρο, που είχε χρηματοδοτηθεί από το υπουργείο και σταμάτησε. Σε μια σειρά έκανα κάποια γυρίσματα, τα οποία φυσικά σταμάτησαν. Πήγε πίσω βέβαια και ο επόμενος προγραμματισμός. Είμαι στο Φεστιβάλ Αθηνών, σε μια παραγωγή, και δεν ξέρουμε καν αν θα γίνει».

Διονυσία Μαρίνου

Γιάννης Παπατριανταφύλλου, μπασίστας

«Ηρθε το βουνό και με πλάκωσε»

«Στον Βόλο ήταν η τελευταία φορά που βρεθήκαμε επί σκηνής με τον Σωκράτη Μάλαμα και τα παιδιά. Πάρα πολλά χρόνια μαζί σαν μια σπουδαία παρέα, αρχίζουμε να σκεφτόμαστε το άμεσο μέλλον μας. Ακυρώσεις συναυλιών. Πάει η Πάτρα, ακολουθούν η Λάρισα, τα Ιωάννινα, η Κρήτη και τέλος η Κύπρος. Αμάν, πώς θα αντεπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις μας; Εχουν μείνει κάποιες εμφανίσεις με ένα τζαζ σχήμα εδώ στη Θεσσαλονίκη και ακολουθεί μετά το Πάσχα ένα 20ήμερο σε νησί, σε ξενοδοχείο, κάτι θα γίνει. Είναι και τα μαθήματα. Αλλά τα ξενοδοχεία σταματούν τη λειτουργία τους και τα μαγαζιά κλείνουν και κλείνει και το Ωδείο. Δεν έμεινε τίποτα. Δάνειο, λογαριασμοί, υποχρεώσεις; Ακούω συνέχεια ότι ο ιός χτυπάει τις ευπαθείς ομάδες. Τη μάνα μου σκέφτομαι, μόνη της, 500 χλμ. μακριά. Μπορεί να χτυπάει και νεότερους, τον εαυτό μου, τους φίλους, τους γνωστούς, όλους. Πόσα λεφτά έχω; Μπορώ να πάρω το επίδομα, άραγε; Να πάρω φαγητό για την οικογένεια και τη μάνα μου. Ηρθε το βουνό και με πλάκωσε. Θλίψη, αγωνία, φόβος, άγχος. Σήκω πάνω και δες τι μπορείς και θέλεις να κάνεις. Να παίζω μουσική, να κάνω μαθήματα, να γυμνάζομαι, να διαβάζω, να βλέπω ταινίες, να ακούω μουσική. Και σηκώθηκα και άρχισα. Μαθήματα μέσω Ιντερνετ, παίζω μουσική (μου λείπουν το κοινό και η μπάντα), λίγο γυμναστική, καμιά ταινία, κάνα βιβλίο. Δεν θα ‘ναι για πάντα, ε; Θα μπορέσουμε να ξαναβρεθούμε όλοι πάλι μαζί, έτσι δεν είναι; Να ταξιδέψουμε πάλι σε όλα τα μέρη του κόσμου – και όχι μέσω Ιντερνετ. Θα σταθούμε μια μέρα στα πόδια μας, ε; Σαν ταινία μοιάζει που παίζουμε όλοι μας».

Ζωή Λιάκα

Νάνσυ Σταματοπούλου, χορεύτρια

«Μου λείπουν οι πρόβες»

Προσδιορίζει τη δουλειά της ανάμεσα στον σύγχρονο χορό και στη δημιουργία διαδραστικών τεχνών. Τα περιοριστικά μέτρα εμπόδισαν ήδη ένα πρόγραμμα συνεργασίας της με τη Μαρίνα Αμπράμοβιτς. «Μόλις είχα επιστρέψει στην Αθήνα από Κωνσταντινούπολη όταν συνέβη αυτή η ξαφνική αλλαγή στη ζωή μας. Και πριν από δύο ημέρες έλαβα ειδοποίηση και από το Μιλάνο, όπου θα δίναμε το φθινόπωρο την παράστασή μας, ότι μετατίθεται για τις αρχές του 2021. Χωρίς προσδιορισμένη ημερομηνία. Στην Αθήνα θα έκανα μια σειρά από πρόβες και θα συνέχιζα άλλα πρότζεκτ. Ομως τώρα κάνω σκέψεις για το πώς αυτή η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σε κάτι δημιουργικό. Αυτό που με ξενίζει είναι ότι δεν μπορώ να έρθω σε απτική επαφή. Και ο χορός προϋποθέτει τη φυσική παρουσία των σωμάτων. Επειδή έχω περάσει δύο φορές από τη μέθοδο προετοιμασίας “Cleaning the House” της Αμπράμοβιτς, που έχει να κάνει με την πειθαρχία, την έχω εντάξει στην ψυχική μου διάθεση. Ναι, επικοινωνώ με τον κόσμο, αλλά μου λείπουν οι πρόβες όπου εργαζόμαστε για κάτι κοινό. Ομως προσπαθώ κάθε πρωί να κάνω ασκήσεις ενδυνάμωσης και ασκήσεις γιόγκα και έχω τον χρόνο να ξαναδουλέψω τα έργα μου. Για μένα αυτή η παύση έχει ενέργεια. Δίνουμε χώρο για να σκεφτούμε το άγνωστο που υπάρχει μπροστά μας και μας μαθαίνει να ζούμε τη στιγμή. Σκέφτομαι ότι θα είναι δύσκολο το “μετά”. Ομως οι άνθρωποι μαθαίνουμε όχι μόνο να επιβιώνουμε, αλλά έχουμε ανάγκη και να συγκινούμαστε».

Εφη Φαλίδα

Δάφνη Πολίτη, υπεύθυνη συλλογής Σωτήρη Φέλιου, ανεξάρτητη συνεργάτρια
σε διεθνή projects

«Υπάρχει απόθεμα ελπίδας, αλλά…»

«Η πανδημία του κορωνοϊού προκάλεσε μεγάλη ανασφάλεια στον χώρο μας. Η καθημερινότητά μου έχει αλλάξει αρκετά, διότι ναι μεν εξακολουθώ να πηγαίνω στην εργασία μου, αλλά είμαι μόνη μου καθώς ο εκθεσιακός χώρος 16  Φωκίωνος Νέγρη έκλεισε για το κοινό δύο μόλις ημέρες μετά τα εγκαίνια της αναδρομικής έκθεσης της Μαρίας Φιλοπούλου και έτσι δεν έχουμε επισκέπτες. Ολες οι εκδηλώσεις, οι ξεναγήσεις, τα εκπαιδευτικά προγράμματα που σχεδιάζαμε εδώ και τρεις μήνες έχουν παγώσει, ούτε μπορούμε να προγραμματίσουμε κάποια μελλοντική δράση. Καθώς, λόγω των διεθνών συνεργασιών που έχω, μιλάω  με ανθρώπους που εργάζονται στον χώρο της τέχνης και ζουν στο εξωτερικό, πληροφορούμαι ότι πολλοί είτε έχουν χάσει τη δουλειά τους είτε έχουν υποστεί μείωση μισθού. Αρκετοί χώροι ενδέχεται να μην αντέξουν και να μην ανοίξουν όταν περάσει η κρίση. Ολο το τοπίο θα είναι εντελώς διαφορετικό την επόμενη ημέρα. Μέσα σε αυτή την κατάσταση βεβαίως αναγκαστήκαμε να σκεφτούμε όλοι μας πιο δημιουργικά. Εμείς, επί παραδείγματι, δημιουργήσαμε ένα βίντεο για την έκθεση που δεν πρόλαβε να δει το κοινό και το αναρτήσαμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να μη χαθούν ο ενθουσιασμός και το momentum. Το Διαδίκτυο φαίνεται να συμβάλλει θετικά στη δημιουργία νέων ιδεών και δράσεων που συνδέουν το κοινό με την τέχνη. Γενικά  υπάρχει απόθεμα ελπίδας, αλλά δεν ξέρω ποια θα είναι η διάρκειά του».

Μαίρη Αδαμοπούλου