Χουνταίων πάθη

Το πιο πρόσφατο βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη (ποτέ δεν χρησιμοποιώ τον όρο «τελευταίο», καθώς φέρει διπλά αρνητικό φορτίο), με τίτλο «Αγάπη μέδουσας», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη, το διάβασα απνευστί, που λένε. Για την ακρίβεια, σε ένα σαββατοκύριακο. Δεν είμαι κριτικός λογοτεχνίας, ούτε και τα Γλωσσίδια είναι στήλη βιβλιοκριτικής. Γράφω από τη σκοπιά ενός απλού αναγνώστη, ο οποίος κάπως γνωρίζει την περίοδο της χουντοκρατίας, βιωματικά αλλά και λόγω προσωπικών αναζητήσεων και προβληματισμών.

Το βιβλίο του Ανδρουλάκη, λοιπόν, είναι εκτός των άλλων και πολύτιμη πηγή πληροφοριών, αν κάποιος θέλει να ενημερωθεί για όσα συνέβαιναν πίσω από την πρόσοψη και από τις κουρτίνες ενός καθεστώτος επιφανειακά αρραγούς. Ακόμα και όσοι έχουν ασχοληθεί κάπως πιο εκτενώς και σε βάθος με την περίοδο εκείνη, έχουν λιγότερο ή περισσότερο την εικόνα μιας σφιχτής ομάδας αποφασισμένων ομοϊδεατών, με δεδομένες κοινές επιδιώξεις και αταλάντευτα κοινούς στόχους. Αμ, δε!

Με επίμονη ερευνητική δουλειά και με το πολιτικό του αισθητήριο, ο Ανδρουλάκης φέρνει στην επιφάνεια «σημεία και τέρατα». Πτυχές της προσωπικότητας του Ιωαννίδη φωτίζονται από εντελώς διαφορετική οπτική γωνία, πέρα από χιλιομασημένα κλισέ και από κοινούς τόπους. Το ίδιο ισχύει για άγνωστα εν πολλοίς μίση και πάθη στο εσωτερικό της «επαναστατικής ομάδας». Χαμός γινόταν: Ρουφογάλλης, Ασλανίδης, Μπαλόπουλος, Λαδάς, ο καθένας για πάρτη του και όλοι εναντίον όλων. Ακόμα και ο Κώστας Παπαδόπουλος συνωμοτούσε να καθαιρέσουν τον αδελφό του και να βάλουν στη θέση του τον Μακαρέζο! Βλέπεις, απ’ τη στιγμή που υπήρχε πίτα εξουσίας (και όχι μόνο εξουσίας) για μοίρασμα, πήγαν περίπατο τα «είμαστε όλοι μια γροθιά» και «η ενότητα της ομάδας είναι αρραγής». Συνοψίζοντας, ένα βιβλίο που θα ‘λεγε κανείς πως παρακολουθεί τη διεθνή τάση για ό,τι οι Γάλλοι αποκαλούν document-fiction, όπου τα πραγματικά περιστατικά εμπλουτίζονται γόνιμα από τα απαραίτητα στοιχεία μυθοπλασίας.

ΥΓ. Το προηγούμενο Σάββατο, στο Γλωσσίδι με τίτλο «Παρασάγγες και λεύγες», ανέφερα ότι ένα εκτάριο είναι 10.000 τ.μ. Σωστό. Στη διευκρίνιση που ακολουθούσε ωστόσο ο δαίμων του υπολογιστή (ή μήπως του μυαλού μου;) μου την έσκασε! Ενα εκτάριο, αφού είναι 10.000 τ.μ., είναι προφανώς δέκα στρέμματα και όχι ένα, όπως έγραφα. Ευχαριστώ τον κύριο Hero Hokwerda, ολλανδό νεοελληνιστή και τακτικό αναγνώστη της στήλης, που μου το επισήμανε.