Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Η έντασις που παρουσιάζει προ πάντων κατά τας τελευταίας αυτάς ημέρας ο εμφύλιος πόλεμος, η εκδηλούμενη με εγκλήματα αληθώς πρωτοφανή δια τα Ελληνικά ήθη, δια τον τόσον ευαίσθητον και παλαιόν ανθρωπισμόν της Ελλάδος, κρατεί εις αγωνιώδη συγκίνησιν όλους τους Ελληνας. Ολους τους τίμιους, τους πραγματικούς Ελληνας που ενδιαφέρονται δια το μέλλον αυτού του τόπου και που αποτελούν  αναμφισβητήτως την πλειοψηφίαν του Ελληνικού λαού. Η κατάστασις δια πάντα άνθρωπον, ο οποίος δεν έχει προσβληθή από την παραφροσύνην της βιαιότητος που μετέβαλεν ήδη εις καθημερινόν εφιάλτην ολόκληρον την Ελληνικήν ζωήν, έφθασε πλέον εις το απροχώρητον. Ανησυχητικαί διαβρώσεις συνεχίζονται εις τα ευπαθέστερα κέντρα του Ελληνικού οργανισμού, οι κίνδυνοι γίνονται κάθε μέρα περισσότερον άμεσοι, το αίμα τρέχει. Το δράμα της υπαίθρου δεν περιγράφεται. Χιλιάδες χωρικοί ζουν διαρκώς με τον τρόμον του θανάτου. Αι καλλιέργειαι διεκόπησαν. Το αίσθημα της ασφαλείας χαλαρούται παντού. Εντονος, ομόθυμος, πανελλήνιος εκδηλούται κατόπιν τούτου η αξίωσις όπως αλλάξη το ταχύτερον αυτή η ατμόσφαιρα. Η κυβέρνησις ας το έχη υπ΄όψιν της. Αι ευθύναι της καθίστανται βαρύτεραι οσημέραι. Και ας παύση να πιστεύη, ή καλλίτερα ας μη προσποιήται ότι πιστεύει εις την μαγείαν των φράσεων. Με το να αποδοκιμάζη ωρισμένα πράγματα, όπως τα φοβερά κρούσματα της αυτοδικίας, δεν βγαίνει τίποτα. Απολύτως τίποτα.