Δεν θα ήταν Ολυμπιακοί!

Δύο οι διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων που θυμάμαι καλά: πρώτα, στη Μόσχα. Ωραίες εικόνες, αλλά κάτι έλειπε: οι εκπρόσωποι του δυτικού κόσμου, ένεκα του μποϊκοτάζ. Ηταν το (μακρινό) 1980. Πάλι καλά που η μασκότ των μασκότ, ο Μίσα, έδωσε τη λάμψη του. Τέσσερα χρόνια μετά, η ίδια ιστορία, αλλά από την ανάποδη. Οι Αμερικανοί σχεδόν έπαιζαν μόνοι τους στο Λος Αντζελες, καθόσον το ανατολικό μπλοκ δεν μπήκε καν στη διαδικασία να περάσει τον Ατλαντικό. Το ποιος κατέκτησε εκεί μετάλλια, είναι ιστορία. Σίγουρα, όμως, δεν έγραψε ιστορία, αφού για να συμβεί αυτό πρέπει να το κάνεις με ίσους όρους απέναντι στον ανταγωνισμό.

Εδώ είμαστε, λοιπόν: αν δεν λαθεύω, το είπε φόρα παρτίδα πρόσφατα η Κατερίνα Στεφανίδη. Το ζήτημα δεν είναι μόνο να αναβληθούν και να πάνε πίσω οι Αγώνες. Αυτό, χωρίς αμφιβολία, γίνεται. Παραμένει ένας εφικτός στόχος. Ωστόσο, το μείζον σχετίζεται με την προετοιμασία της συμμετοχής ενός εκάστου. Που πρέπει να είναι απρόσκοπτη. Σκληρή μεν, αλλά μπροστά να υπάρχει ο… φάρος και να γνωρίζει ο αθλητής ή η αθλήτρια το πότε θα μπει στο στάδιο για τη μάχη. Εδώ και κάμποσο διάστημα, ορισμένοι υποψήφιοι έκαναν κανονικά προπονήσεις και άλλοι όχι. Είτε υπήρχαν δυσκολίες, είτε δεν έκαναν καθόλου. Αφήστε που έχουν βγει ολότελα εκτός προγράμματος. Συνεπώς, για ποιες ίσες ευκαιρίες να μιλήσουμε; Πού είναι ο συναγωνισμός με πάνω κάτω τις ίδιες συνθήκες; Εδώ, δεν μπορεί να γίνει κουβέντα για χρήματα, ούτε για τις χορηγίες και τις εταιρείες που σκοπεύουν να κερδίσουν τα μέγιστα από τη διοργάνωση. Ολο αυτό το κομμάτι αφορά στην… ατμομηχανή των Ολυμπιακών Αγώνων γιατί οι πάντες έχουν ως θεό τους το κέρδος. Αν είναι και δυσθεώρητο, ακόμη καλύτερα! Ναι, οι συμμετέχοντες εκκινούν από διαφορετική αφετηρία. Υπάρχουν οι πατρίκιοι και οι πληβείοι. Οσοι έχουν χρήματα για την προετοιμασία και όσοι διαθέτουν λιγότερα και θα πορευτούν με βάση την πίστη τους ότι μπορούν να κάνουν κάτι μεγάλο. ‘Η πάλι πως θέλουν να ζήσουν τη συμμετοχή ως κάτι που θα τους γεμίσει πολλαπλά.

Το ανωτέρω είναι άλλο: γιατί ναι μεν ασφαλώς και υφίσταται, όπως είναι κατανοητό, αλλά μοιάζει ξεχωριστό κάποιοι να μπορούν να γυμναστούν και κάποιοι όχι. Είναι ο ορισμός της ανισότητας. Και κάποιος που ναι μεν έχει όλο το χρήμα στη διάθεσή του αλλά δεν μπορεί να προπονηθεί, απλά δεν θα μοιάζει με αθλητή! Δεν θα είναι αθλητής.

Εστω κι αν όλοι δεν έχουν τα ίδια μέσα, πρέπει να έχουν τις ίδιες ημερομηνίες στη διάθεσή τους για να ετοιμαστούν. Υπό αυτό το πρίσμα, η ΔΟΕ καλά κάνει που ετοιμάζεται να πει «αναβάλλονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες».