Ο κορωνοϊός αποκαλύπτει πόσο ευπαθής είναι η κοινωνία

Σε μια κρίση, μια κοινωνία αποκαλύπτει τόσο τις καλύτερες όσο και τις χειρότερες όψεις της. Αυτό συμβαίνει και με τον COVID-19. Από τη μία πλευρά, υπάρχει ο εγωισμός του να αδειάζεις τα ράφια των σουπερμάρκετ, από την άλλη, η ανιδιοτέλεια των ομάδων αλληλοβοήθειας. Από τη μία πλευρά, υπάρχει η Britannia Hotels, που όχι απλώς απέλυσε προσωπικό αλλά επιπλέον τους έδιωξε από τα καταλύματά τους (μια στάση στην οποία μοιάζει τώρα να υπαναχώρησε υπό τη λαϊκή πίεση), από την άλλη, ο ποδοσφαιριστής-που-έγινε-ξενοδόχος Γκάρι Νέβιλ, ο οποίος υποσχέθηκε να καταβάλλει μισθούς σε όλους τους εργαζομένους καθ’ όλη την πανδημία προσφέροντας παράλληλα στέγη σε προσωπικό του ΕΣΥ.

Σε μια κρίση, επίσης, ζητήματα που οι σχεδιαστές της πολιτικής αγνοούσαν επί μακρόν γίνονται ξαφνικά επείγοντα. Η πανδημία αποκάλυψε την εργασιακή ανασφάλεια, τη σκληρότητα της κοινωνικής πολιτικής, την υποκρισία ενός συστήματος όπου, κάθε φορά που ενσκήπτει μια κρίση, ακούμε πως «θα το περάσουμε όλοι μαζί αυτό» αλλά πριν και μετά την κρίση οι ανάγκες των φτωχότερων και των πλέον ευάλωτων αγνοούνται σε μεγάλο βαθμό.

Το οικονομικό βάρος που επιβάλλει η πολιτική της κοινωνικής απομάκρυνσης (social distancing) έχει πέσει πρωτίστως στους πιο φτωχούς και στους χαμηλότερα αμειβομένους, πολλοί από τους οποίους δεν μπορούν να εργαστούν από το σπίτι και έχουν πενιχρές οικονομίες στις οποίες να βασιστούν. Ως απάντηση, ο βρετανός υπουργός Οικονομικών, Ρίσι Σουνάκ, παρουσίασε την Παρασκευή ένα μείζον πακέτο μέτρων, το οποίο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και ενισχύσεις προς τις επιχειρήσεις, οι οποίες καλύπτουν έως και το 80% των μισθών των εργαζομένων. Παρ’ όλα τα κενά του πακέτου, ειδικά όσον αφορά τους ενοικιαστές και τους αυτοαπασχολουμένους, τα μέτρα είναι σημαντικά και καλοδεχούμενα. Γιατί όμως χρειάζεται μια πανδημία ώστε να ληφθούν σοβαρά υπόψη οι ανάγκες των χαμηλοαμοιβόμενων και ανασφαλών εργαζομένων;