Το μεγάλο κέρδος της ανθρωπότητας{CR}

Δεν μπορεί, κάποιος θα αναρωτηθεί όταν όλα θα έχουν περάσει και ο κορωνοϊός δεν θα φαίνεται πια ένας τρομακτικός εχθρός, αλλά μια δυσάρεστη ανάμνηση, η μοίρα της οποίας θα είναι να ξεθωριάσει. Πώς κάναμε έτσι; Τι νόημα είχε αυτή η συλλογική μαζική ψύχωση, όλα αυτά τα μέτρα, ο εγκλεισμός, η απομόνωση, η διακοπή της ίδιας της ζωής; Ποιον εξυπηρετούσαν;

Είναι η στιγμή που ο φόβος δίνει τη θέση του στην καχυποψία. Είναι η καχυποψία που κατέβαλε όχι μόνο εκείνους που ψάχνουν την τρομερή αλήθεια στο βαθύ Ιντερνετ αλλά ακόμη και το πολιτικό σύστημα όταν ο Η1Ν1 έπαψε να μοιάζει πια με έναν τρομακτικό και ανίκητο εχθρό. Μήπως είχαμε πάρει υπερβολικά πολλά εμβόλια; Δεν ήταν πια φανερό πως όλη αυτή η προμήθεια έγινε για να ωφεληθούν οι φαρμακοβιομηχανίες που ξεπούλησαν; Και μπορεί να μην κέρδισε κάτι από αυτό ο υπουργός Υγείας;

Δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς στο βαθύ Ιντερνετ για να βρει την απάντηση. Δεν αποκαλύπτουν την τρομερή αλήθεια μόνο εκείνοι που ξέρουν τα πάντα για τους Νεφελίμ και την Κοίλη Γη, για τους ψεκασμούς και τα εμβόλια που προκαλούν αυτισμό. Δημοσιεύματα με τίτλο «Τα ληγμένα του Αβραμόπουλου» βρίσκει ακόμη και στα παραδοσιακά μέσα. Από εκεί μπορεί να μάθει πως η γρίπη Η1Ν1 «αποδείχθηκε μιας πρώτης τάξεως χρυσοφόρα επιχείρηση για τις φαρμακευτικές εταιρείες». Από εκεί και όχι από τους ψεκασμένους, πως «οι Ελληνες γύρισαν την πλάτη στην μπίζνα». Γιατί; Επειδή «γρήγορα αποδείχθηκε ότι οι Ελληνες με τον φόβο των παρενεργειών γύρισαν την πλάτη στα εμβόλια Αβραμόπουλου παρά τις συνεχείς παραινέσεις των επιστημόνων του ΚΕΕΛΠΝΟ αλλά και του υπουργείου Υγείας». Θανατηφόρος ο ιός; Ναι, αλλά με τα αποσιωπητικά να συνοδεύουν τον χαρακτηρισμό για να τον υπονομεύσουν. Αφού δεν πέθαναν πολλοί. Πέθαναν;

Ηταν Ιούνιος του 2014. Και ήταν μια στιγμή ενοχοποίησης της πρόληψης. Αφού ο φόβος αποδείχθηκε αβάσιμος και τα μέτρα αχρείαστα, τότε κάτι άλλο συνέβαινε. Και αν και τώρα η καραντίνα αποδειχθεί υπερβολική, μια πολιτική πρόληψης για κάτι που τελικά δεν ήταν και τόσο επικίνδυνο, τότε δεν μπορεί, κάτι άλλο θα συμβαίνει. Είναι μια καχυποψία που θα γίνει βεβαιότητα όταν οι δοκιμές που ξεκίνησαν την περασμένη Τρίτη στο Σιάτλ ή σε κάποιο άλλο εργαστήριο του κόσμου οδηγήσουν τελικά το εμβόλιο στο μπράτσο μας. Ωστε γι’ αυτό έγιναν όλα. Για ακόμη ένα εμβόλιο. Για ακόμη μία «μπίζνα», όπως θα έλεγε εκείνη η εφημερίδα τότε και όπως θα επαναλάμβανε πριν από έναν χρόνο στέλεχος της τότε κυβέρνησης: «Στη χώρα μας», έλεγε, «έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί οι εποχές, όπως η εποχή Αβραμόπουλου, που το πολιτικό και ενίοτε και το ιατρικό σύστημα προωθούσε το εμβόλιο της νέας γρίπης, γιατί έπρεπε να “δικαιωθούν” πρακτικά παραγγελίες 12 εκατ. εμβολίων και πάνω».

Η καχυποψία πως κάτι άλλο συμβαίνει είναι ασφαλώς πολύ πιο παλιά. Αυτό που αλλάζει είναι η μήτρα της καχυποψίας. Η δεισιδαιμονία της εποχής της μεσαιωνικής πανούκλας έδωσε τη θέση της στη συνωμοσιολογία την εποχή του κορωνοϊού. Η θεμελιώδης αλλαγή όμως είναι άλλη. Και βρίσκεται στο γεγονός πως η προστασία της ζωής και η μάχη απέναντι στον θάνατο έχει αναχθεί σε μία αξία πρωτεύουσα και αδιαπραγμάτευτη. Μια αξία για την οποία αξίζει να παραλύσουν τα πάντα και απέναντι στην οποία καμία θρησκεία και καμία ιδεολογία δεν έχουν την παραμικρή τύχη. Η οικονομία μπορεί να περιμένει, οι εκκλησίες μπορούν να κλείσουν. Δεν σώζει ο Θεός, ούτε το εμπόριο, σώζουν η καραντίνα και τα εργαστήρια.

Οφείλει να το περιγράψει κανείς κυνικά για να αντιληφθεί το μέγεθος του ουμανισμού. Στη βόρεια Ιταλία όπου αντίθετα από την πολύ πιο ανθεκτική νότια Ιταλία ο ιός σαρώνει, ο μέσος όρος ηλικίας των θυμάτων είναι τα 80 χρόνια. Η συντριπτική πλειονότητα εκείνων που πεθαίνουν σε πιο νέες ηλικίες υπέφεραν ήδη από άλλα νοσήματα. Είναι ασφαλώς πολλά κάθε μέρα τα θύματα στη βόρεια Ιταλία, οι 300 νεκροί την ημέρα τρομάζουν. Αλλά αυτός ο αριθμός δεν είναι παρά μια ελάχιστη υποδιαίρεση σε σχέση με το σύνολο των κρουσμάτων.

Σε αυτόν τον ζόφο λοιπόν μπορεί να αισιοδοξεί κανείς. Μπορεί να αισιοδοξεί επειδή ποτέ άλλοτε στο παρελθόν η ανθρωπότητα δεν είχε κάνει τόσα πολλά, ή μάλλον τα πάντα, για να προστατεύσει τους λίγους και μάλιστα εκείνους τους λίγους που βρίσκονται στη δύση ζωής. Ακόμη και η «ανοσία της αγέλης», αυτή η παραδοξότητα της Βρετανίας, έχει τον ίδιο στόχο. Ας νοσήσουμε οι υγιείς για να προστατεύσουμε τους ευάλωτους. Ας θυσιάσουμε λίγες ημέρες υγείας εμείς για να εξασφαλίσουμε κι άλλη ζωή στους άλλους.

Κι αυτό δεν είναι παρά το μεγάλο κέρδος της ανθρωπότητας. Τίποτε δεν θα είναι το ίδιο την επόμενη μέρα όχι επειδή ο εγκλεισμός θα μας κάνει να ξεχάσουμε να αγκαλιάζουμε, όπως φοβούνται πολλοί, αλλά επειδή όλοι έκαναν τα πάντα ακόμη και για τον έναν. Η καραντίνα από αυτήν την άποψη δεν ήταν μια πράξη υποχρεωτικής αποξένωσης αλλά ένας θρίαμβος της κοινότητας. Εγινε για να επιστρέψει η κανονική ζωή στις συναθροίσεις της, τις αγκαλιές της. Και φυσικά στην υποψία πως, δεν μπορεί, κάτι μας κρύβουν…