Γενναίος ή δειλός {LF}ο Νέος Κόσμος;

Ούτε να φοβάσαι το θάνατο, ούτε να τον αποζητάς.

Η κατανόηση της αντικειμενικής ροής των πραγμάτων

απαλλάσσει τη σκέψη από ιδεοληπτικές παραφορές

και υποκειμενικές φρικιάσεις

Ν.Γ. Μουρτζούχος, Οδοιπορικό ιδεών

Ολοι έχουμε λίγο – πολύ συνειδητοποιήσει ότι η Επόμενη [μετά τον έλεγχο(;) του κορωνοϊού] Μέρα δεν θα μας επαναφέρει ακριβώς στην προτέρα κατάσταση.

Και βέβαια δεν αναφέρομαι στις ανθρώπινες απώλειες, τις κοινωνικές ανα-δια-τάξεις ή τις οικονομικές καταστροφές. Πιστεύω ότι η urbi et orbi νόσος[;], η οποία έχει προκαλέσει ένα πρωτόγνωρο «ιατρο-βιολογικό (σιδηρούν;) παραπέτασμα», θα συνοδευτεί και από μη-προβλέψιμες συνέπειες σε διάφορα επίπεδα.

– η αυτοανακυκλούμενη αγωνία της ατομικής/συλλογικής επιβίωσης θα υπερβεί τις ιδεαλιστικές και ταξικές προσεγγίσεις και θα εντάξει τον πραγματισμό του φόβου σε μια εθνικού και πολιτικού σωτηρολογικού χαρακτήρα φαντασίωση

– οι κοινωνικοί ειρηνοποιοί θα παραχωρήσουν τη θέση τους σε άγνωστης προέλευσης θεραπευτές

Ο αρχέγονος τρόμος μήπως η Ιστορία καλπάζει προς τα πίσω ή μήπως ο Θεός θύμωσε μαζί μας ή μήπως θα ξαναγυρίσουμε «στις σπηλιές» νεοπρωτόγονων υπερπολιτισμένων ανθρώπων ή μήπως αποτελούμε «παράπλευρες απώλειες» μιας βιασθείσας Φύσης που εκδικείται θα ελλοχεύει σε κάθε μας ενέργεια.

Η κοινωνική ηθική, η προσωπική ευθύνη, η πολιτικοθεσμική αποτελεσματικότητα, η εθνική αξιοπρέπεια θα υπερβούν, ως έννοιες και πρακτικές, τις μέχρι σήμερα κοκκινο-πρασινο-γαλάζιες κάθετες γραμμές. Ο φόβος των πρώην Ημίθεων[;] για ένα κλειστό μέλλον της Ιστορίας που δεν μας περιλαμβάνει θα θέσει δύσκολα ερωτήματα.

Ποιος είναι ο εγγυητής της περαιτέρω επιβίωσής μας [κι όχι απλώς της ασφάλειάς μας]:

– ο, κατά πολλούς, απών Θεός;

– το τρωθέν Εθνικό Πεπρωμένο;

– οι φιλέλληνες οικουμενικοί σύμμαχοι;

– η αριστερή ή η δεξιά εκδοχή του Πολιτεύματος;

Νομίζω ότι η πρώτη απάντηση σε αυτή την ψυχαναγκαστική κατάσταση θα είναι η αναζήτηση του «Καλού Σωτήρα», δηλαδή του Καθαρού Εθνους[;], του Ισχυρού Κράτους, της Σύγχρονης Διοίκησης, του Νέου Κοινωνικού Συμβολαίου στη βάση [του προτεινόμενου μοντέλου] επιβίωσης. Μια Νέα Τάξη Φοβισμένων πολιτών θα υπερβεί τις ιδεολογικές διαχωριστικές γραμμές [ίσως και τα παλαιά κόμματα] και θα γυρέψει το φάρμακο σ’ ένα εθνοβιοτικό σφρίγος αντιμετώπισης κινδύνων. Κακό πράγμα ο ιός, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε χορηγούμενο μέσο είναι και γενικότερα θεραπευτικό.

ΥΓ: Είμαστε άραγε έτοιμοι ν’ αναλάβουμε το βάρος του αυτοπροσδιορισμού των μορφών της ίασης [ακόμα και μέσα από «πολεμικές κινήσεις Κράτους ανάγκης»], ν’ αντιληφθούμε πως το δίλημμα δεν είναι πλέον «βαρβαρότητα ή πολιτισμός;» αλλά «απάθεια ή επιβίωση;», ότι δεν πρέπει μόνο να μη βρεθούμε θετικοί σε [οποιονδήποτε ] ιό αλλά και να μην υποκύψουμε στον κάθε… ισμό που εξαγγέλλει συνταγές άμεσης σωτηρίας; Η Ζωή ξαναποκτάει την πρωταρχική της αυταξία, η συλλογική επιβίωση σχετίζεται με τον προσωπικό βίο, η επιστήμη δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ψυχική μας ηρεμία και τελικά αξίζει να λεγόμαστε «συν-άνθρωποι» γιατί πρωτίστως φοβόμαστε χωρίς να δειλιάζουμε και να κρυβόμαστε από τις ευθύνες μας προς όλους.

ΥΓ2: «Τέλος πάντων τι θέλετε από μένα;

Τι μου ζητάτε;

Ο,τι κι αν σας πω πρέπει να ξέρετε όμως πως το φοβούνται οι λέξεις» [Γ. Ναζλίδης, Ανήλικη Αρχιτεκτονική]

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός