Γιατί οι αμυντικοί του Ολυμπιακού κάνουν θραύση

Σύμφωνα με το χθεσινό ρεπορτάζ της Gazzetta dello Sport o Αντόνιο Κόντε βλέπει στο πρόσωπο του Τσιμίκα έναν ιδανικό παίκτη για το 3-5-2 που ακολουθεί. Εναν ακραίο που μπορεί να αναλάβει την ευθύνη σε ολόκληρο τον διάδρομο μοιράζοντας σωστά τον ρόλο του και στις δύο φάσεις του παιχνιδιού. Απολύτως συμβατό με την  πραγματικότητα. Οπως πραγματικό και αυτό που προκύπτει απο την καταμέτρηση που προηγήθηκε. Ο Τοροσίδης, ο Χολέμπας, ο Σιόβας, ο Μανωλάς, ο Ρέτσος: Ολοι παιδιά της άμυνας. Ισως γιατί η Ελλάδα έμαθε να φτιάχνει αμυντικούς και η επιτυχία των προηγούμενων δίνει αξία στους επόμενους; Μπορεί. Κυρίως όμως η συνταγή του Ολυμπιακού. Οι Ερυθρόλευκοι αγωνίζονται συνήθως στο Τσάμπιονς Λιγκ. Εκει βρίσκουν απέναντι ομάδες που έχουν το ίδιο βασικό αγωνιστικό στυλ. Ψάχνουν μεγάλες κατοχές μπάλες, επίθεση σε όλο το πλάτος του γηπέδου κ.λπ. Σε αυτή τη δεκαετία των πολύ καλών προπονητών, ο Ολυμπιακός το έκανε αυτό στο υψηλότερο επίπεδο.

Χωρίς… πούλμαν

Με αυτό το αγωνιστικό στυλ. Δίχως να παρκάρει… πούλμαν έξω από την περιοχή του. Τα στόπερ του ανέβηκαν στα 50-60 μέτρα και ανταποκρίθηκαν μια χαρά έχοντας απέναντί τους, τους κατά καιρούς καλύτερους σέντερ φορ του πλανήτη. Οι ακραίοι μπακ του έγιναν δημιουργοί. Οι αμυντικοί του χαφ μετατράπηκαν σε deep lying midfielders με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τους Σάμαρη και Μπουχαλάκη. Ολο αυτό είχε αποτέλεσμα στην εικόνα των Ερυθρόλευκων. Και αναπόφευκτα στο ενδιαφέρον των υπολοίπων. Στο μεταξύ ο χρόνος έφερε αποδείξεις. Οσοι έφυγαν έκαναν ή κάνουν ακόμη καριέρα. Ο Χολέμπας στα 36 του συμπληρώνει μια πενταετία στην Πρέμιερ Λιγκ. Και με έναν τρόπο οι καριέρες δίνουν το ερέθισμα του Ολυμπιακού για τους επόμενους.