Εμείς οι γιατροί φοβόμαστε την κρίση του κορωνοϊού

Ενας τρομερός, οξύς, διαπεραστικός φόβος. Καθισμένος στο γραφείο μου, είχα συνδεθεί στο απεικονιστικό μας σύστημα και είχα ανοίξει την τομογραφία του ασθενούς που μου είχαν ζητήσει να εξετάσω. Για πρώτη φορά, δεν μπορούσα πλέον να προσποιηθώ ότι η ασθένεια για την οποία είχα διαβάσει τόσο πολλά βρισκόταν στην Κίνα, ή το Ιράν, ή την Ιταλία. Βρισκόταν εδώ, στη Βρετανία, και εξαπλωνόταν. Στην πόλη μου. Στο νοσοκομείο μου. Στην οθόνη μου.

Κάναμε εντατικά σχέδια εδώ και έναν μήνα, ελπίζοντας κόντρα στις πιθανότητες ότι δεν θα ήταν όλα μία σπατάλη χρόνου. Εκείνο που μας αιφνιδίασε, είναι η ταχύτητα με την οποία το υποθετικό έγινε το πραγματικό και έπειτα το ταχέως παρωχημένο. Η σταθερή ροή κρουσμάτων συνεχίζεται και έχουμε ήδη αναγκαστεί να αλλάξουμε την προσέγγισή μας από τον προκαταρκτικό σχεδιασμό στην απλή αντίδραση στις πιέσεις, την απομόνωση των ασθενών όποτε αυτό είναι δυνατό και στην προσπάθεια να μείνουμε μπροστά από τις εξελίξεις.

Ο ίδιος αυτός τρόμος που ένιωσα τρώει ολόκληρο το νοσοκομείο και το προσωπικό του. Ο κόσμος φοβάται με έναν τρόπο που δεν έχω ξαναδεί. Φοβόμαστε όλοι για τις νεαρές οικογένειές μας, τους ηλικιωμένους γονείς μας. Θα μεταφέρουμε αυτή την ασθένεια σπίτι στους αγαπημένους μας πάνω στα ρούχα μας και μέσα στους πνεύμονές μας. Πώς να μη φοβόμαστε; Ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος που υποφέρει από αϋπνία. Γιατί αυτή είναι μόνο η αρχή. Εχω υπολογίσει πως αν πράγματι νοσήσει το 60% του τοπικού πληθυσμού, ο αριθμός των κρουσμάτων που θα περνούν την πόρτα μας κάθε λίγες ημέρες θα είναι μεγαλύτερος από ολόκληρη τη διαθεσιμότητά μας σε κλίνες. Και αυτό δεν θα γίνει το καλοκαίρι, ή σε μερικές εβδομάδες, αλλά σε μερικές ημέρες. Εντούτοις προσκολλώμαι στην ελπίδα ότι οι υπολογισμοί μου είναι εσφαλμένοι.

– Ανώνυμο άρθρο ενός γιατρού στο βρετανικό ΕΣΥ