Κανόνας

Ο κανόνας είναι παλιός, οι κρίσεις είτε καταστρέφουν, είτε φτιάχνουν κυβερνήσεις. Για να ακριβολογούμε, η διαχείριση μιας κρίσης είτε ρίχνει μια κυβέρνηση σε δημοσκοπικά – ενδεχομένως αργότερα και σε εκλογικά – χαμηλά, είτε της δίνει την ευκαιρία να εδραιωθεί στις συνειδήσεις των ψηφοφόρων ως αποτελεσματική. Είναι μια πρόκληση με την οποία βρίσκονται αντιμέτωπες οι περισσότερες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πλέον εξαιτίας της πανδημίας. Μαζί τους και η ελληνική, η οποία έχει συνταχθεί με το στρατόπεδο όσων προτάσσουν το γενικό λοκ ντάουν σαν την πιο ενδεδειγμένη λύση για τη μείωση της διασποράς του ιού – ακόμη κι αν αναγνωρίζουν τους πιθανούς κινδύνους για το δυτικό μοντέλο ζωής, το μοντέλο δηλαδή που βασίζεται στις ατομικές ελευθερίες. Στην αντίπερα όχθη υπάρχει ο Μπόρις Τζόνσον, που επιλέγει να μην επιβάλλει κανέναν περιορισμό, ώστε να διασπείρει τον ιό στην αγγλική κοινότητα προκειμένου – όπως διατείνεται – να της χτίσει γρηγορότερα ένα τείχος ανοσίας. Θα μπορούσε, παρεμπιπτόντως, να υποστηρίξει κανείς ότι έτσι αποποιείται την ευθύνη του να διαφυλάσσει τα δημόσια αγαθά, όπως η υγεία των Βρετανών.

Ρίσκα
Η απόφαση του Τζόνσον – λένε επιστήμονες μέχρι και στη Μεγάλη Βρετανία – ήταν κατεξοχήν πολιτική. Και με αυτή ρισκάρει όχι μόνο τη δημόσια υγεία, τζογάρει και το πολιτικό του μέλλον. Οσον αφορά τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πάλι, παρότι δίνει καθημερινά εντολές για μέτρα περιορισμού διαμετρικά αντίθετα με το μεσογειακό ταμπεραμέντο, όλα δείχνουν πως έχει κατορθώσει να μειώσει τα πολιτικά του ρίσκα στο ελάχιστο. Σύσσωμη η αντιπολίτευση δεν τον αντιπολιτεύεται – ο Αλέξης Τσίπρας ποστάρει φωτογραφίες από το σαλόνι του για να στηρίξει την καμπάνια «μένουμε σπίτι» π.χ. Αλλά και η κοινή γνώμη στην πλειονότητά της αποδέχεται την αναγκαιότητα των μέτρων. Οσοι γνωρίζουν τον Πρωθυπουργό ξέρουν ότι στην αξιωματική αντιπολίτευση μελέτησε πολύ Τσίπρα και το μάθημα που πήρε από την αντίδραση του τελευταίου στο Μάτι υπήρξε καθοριστικό. Εξ ου και οι συσκέψεις είναι αλλεπάλληλες, οι αντιδράσεις γρήγορες, οι ομιλούντες για τον κορωνοϊό κυβερνητικοί μόνο όσοι εκ θέσεως οφείλουν να μιλούν. Και στον πυρήνα της πολιτικής τοποθετήθηκε η βεβαιότητα ότι το δικαίωμα στη ζωή υπερτερεί όλων των υπολοίπων. Ποιος μπορεί να διαφωνήσει με αυτό;