Στον Πειραιά ένιωσα τι σημαίνει οικογένεια

Στο (προγραμματισμένο για αύριο) ντέρμπι ΠΑΟΚ – Ολυμπιακού οι θεατές θα είναι απόντες λόγω κορωνοϊού.

Για τον Γιάννη Γούναρη, έναν εμβληματικό παίκτη που άφησε το στίγμα του και στις δύο αυτές μεγάλες ομάδες, κάθε τέτοιο ραντεβού στην Τούμπα τα τελευταία χρόνια είναι σαν να διεξάγεται υπό αυτές τις συνθήκες, καθώς δεν μπορεί να το παρακολουθήσει από κοντά!

Ούτε καν αύριο που έχει τα γενέθλιά του (κλείνει τα 68 του χρόνια) δεν θα του έκαναν δώρο αυτό το παιχνίδι, όπως αποκαλύπτει με παράπονο στα «ΝΕΑ».

«Μου έχει απαγορευτεί η είσοδος στην Τούμπα! Ναι, όπως το ακούτε, δεν έχω δικαίωμα να δω τις δύο αγαπημένες μου ομάδες» λέει με πίκρα ο βετεράνος καταπληκτικός δεξιός μπακ του παρελθόντος, που αγωνίστηκε για μια 12ετία στον ΠΑΟΚ συμβάλλοντας τα μέγιστα στην κατάκτηση των πρώτων τίτλων (Κύπελλα 1972 και 1974) αλλά και του πρώτου ιστορικού πρωταθλήματος του 1976.

«Εχω τις αναμνήσεις»
«Αυτές τις αναμνήσεις δεν θα μου τις πάρει ποτέ κανείς. Οταν για παράδειγμα κατεβαίναμε με την ντακότα στο αεροδρόμιο Μακεδονία και μας περίμεναν από κάτω 45.000 με 50.000 κόσμος σαν να ήταν γήπεδο. Φέρναμε το πρώτο τρόπαιο στην ιστορία της ομάδας, το Κύπελλο του 1972 κόντρα στον μεγάλο Παναθηναϊκό, μία χρονιά μετά το Γουέμπλεϊ, και μάλιστα το είχαμε κατακτήσει στην Αθήνα.

Ή την ατμόσφαιρα στην Τούμπα, όταν σκόραρε ο καλός μου φίλος ο Γκουερίνο και νικήσαμε την ΑΕΚ, παίρνοντας το πρώτο πρωτάθλημα το 1976. Απίστευτες στιγμές» λέει ο Γιάννης Γούναρης που έζησε μεγάλες δόξες και στον Ολυμπιακό, με τον αποκλεισμό του Αγιαξ ή με το τέταρτο συνεχόμενο επαγγελματικό πρωτάθλημα. Και εκεί είναι που ένιωσε «μέλος πραγματικά μιας μεγάλης οικογένειας, όπως με είχαν προϊδεάσει δύο μεγάλοι συνάδελφοί σας όταν πρωτοπήρα τη μεταγραφή στον Πειραιά, ο Κώστας Μυλωνάς και ο Χάρης Παπαγεωργίου. Πρόσφατα είχα κατέβει στην Αθήνα για να παρακολουθήσω τον αγώνα με την Αρσεναλ και με περίμεναν ο Γλύκας και ο Δαρίβας και είχα τη θέση μου στο γήπεδο, όπως πάντα συμβαίνει. Χωρίς να μου ζητήσουν να πω ότι δεν αγαπάω τον ΠΑΟΚ, που δεν θα το έλεγα γιατί είναι επίσης μέσα στην καρδιά μου» τονίζει και συνεχίζει σαν χείμαρρος: «Είμαι βέβαιος ότι αυτή η απαγόρευση εισόδου μου στην Τούμπα δεν είναι εις γνώσιν του Ιβάν Σαββίδη, πιθανολογώ ούτε του γιου του. Προφανώς την έχουν αποφασίσει κάποιοι που έχουν μπει όχι μόνο στον ΠΑΟΚ, αλλά και στο ποδόσφαιρο, μόνο για ίδιον όφελος και δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο».

Πρώτη φορά που δεν επετράπη στον Γούναρη η είσοδος ήταν το 2012, όταν ήθελε να μοιράσει κάποια προεκλογικά φυλλάδια για την υποψηφιότητά του με το ΠΑΣΟΚ στη Θεσσαλονίκη.

«Είχαν αφήσει άλλους, οπότε μου έκανε εντύπωση όταν εμένα μου είπαν “όχι”. Με πλησίασε ένας φύλακας στην Τούμπα και μου είπε: “Γιάννη, είναι ντροπή αυτό που σου κάνουν, δώσε μου τα φυλλάδια να τα μοιράσω εγώ για σένα”. Με συγκίνησε και τον ευχαρίστησα, αλλά δεν ήθελα να βρει τον μπελά του. Από τότε δεν μπορούσα να μπω στην Τούμπα έστω απλά και μόνο για να δω ένα παιχνίδι. Μπήκα πέρυσι όταν η ομάδα τίμησε τις δύο προηγούμενες πρωταθλήτριες και στην αναφορά δεν ακούστηκε το όνομά μου! Το πιστεύετε; Εγώ, που έδωσα την ψυχή μου στον ΠΑΟΚ και είμαι δεύτερος πίσω από τον καλό μου φίλο, τον μεγάλο Γιώργο Κούδα, στις συμμετοχές (376). Ξέρω ότι ενόχλησε και άλλους πρώην συμπαίκτες μου, αλλά δεν μίλησαν» υποστηρίζει ο παίκτης που ανδρώθηκε στη Θεσσαλονίκη [πήρε και πρωτάθλημα ως έφηβος με τη μεικτή ενώσεων της πόλης και προπονητή τον Κλεάνθη Βικελίδη(!)], ζει εκεί, αλλά λατρεύει και την Κρήτη, απ’ όπου είναι και η γυναίκα του.

«Εκεί χάρισα όλες μου τις φανέλες στο αθλητικό μουσείο, γιατί πήρα πολλή αγάπη από τους Κρητικούς» προσθέτει έχοντας πάντα την Εθνική ψηλά στην καρδιά του, με κορυφαία την πρόκριση και τη συμμετοχή στο Euro 1980 της Ιταλίας.

«Δίκαια»
Θεωρεί ότι δίκαια οδεύει προς τον τίτλο ο Ολυμπιακός (όπως λέει και για τον ΠΑΟΚ πέρυσι), αφού «έδειξε ότι είναι η καλύτερη ομάδα, όχι μόνο στο πρόσφατο ντέρμπι, αλλά και με την πορεία του στην Ευρώπη. Με την Αρσεναλ έφυγα από το γήπεδο και είχα ευχαριστηθεί ωραίο ποδόσφαιρο, παρά την ήττα».

Εχοντας θητεύσει και ως πρόεδρος του συνδέσμου των ποδοσφαιριστών, κρατάει ως μεγάλο παράσημο όλα αυτά τα χρόνια «την απλή αγάπη όλων των φιλάθλων, που με είχαν ψηφίσει το 2010 στην κορυφαία ενδεκάδα της δεκαετίας του 1970. Την εισπράττω αυτή την αγάπη από φίλους όλων των ομάδων, είτε έχω αγωνιστεί σε αυτές είτε όχι».

Το όνειρο του Γιάννη Γούναρη; «Να μπορούσα, ακόμα και σήμερα, αφιλοκερδώς, να βοηθήσω με τις γνώσεις μου το ελληνικό ποδόσφαιρο και την Εθνική μας».

Δεν ξεχνάει στην Εθνική τη συμβουλή του μεγάλου Μίμη Παπαϊωάννου έπειτα από ένα παιχνίδι: «Μικρέ, πριν πας να κάνεις μπάνιο, θα καθαρίσεις πρώτα τα παπούτσια σου. Αυτά είναι τα εργαλεία της δουλειάς σου».

Την ώρα που άκουγε τον εθνικό ύμνο, ένιωθε να διαπερνά το σώμα του ένα ρίγος και αυτό θα τον συνοδεύει πάντα.

Οσο για το αυριανό ντέρμπι; «Θα κριθεί στο πάθος και στη θέληση, σε συνδυασμό με τη λογική. Οποιος τα έχει αυτά έχει τον πρώτο λόγο».