Ενα ζωντανό ένδυμα… γεννιέται

Προκύπτει από τον βιοσχεδιασμό, από την εξέλιξη της βιολογίας στο να αποκωδικοποιεί κώδικες DNA ζώντων οργανισμών και να κατευθύνει την εξέλιξή τους με βάση συγκεκριμένες δυνατότητες. Οπως ρούχα φτιαγμένα από λειχήνες που μεταβολίζουν το διοξείδιο του αζώτου, ίνες μεταξιού από πρωτεΐνες αράχνης, ζυμομύκητες που η ανάπτυξή τους πάνω σε ένα υλικό διαφοροποιεί τη σύστασή του και αλλάζει το σχήμα του.

Στο μέλλον ένα ρούχο δεν θα είναι ραμμένο, αλλά καλλιεργημένο . Αντί για κλωστές θα είναι κάποιοι αβλαβείς για το ανθρώπινο σώμα μύκητες που θα επενεργούν πάνω στην ύλη. Και σε συνέργεια με τις εκκρίσεις ιδρώτα ή τη θερμοκρασία του σώματος θα δημιουργούν ένα ρούχο φτιαγμένο από εμάς και μόνο για εμάς. Οι ιδέες αυτές έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Βρίσκονται μέσα σε ειδικά εργαστήρια βιοτεχνολογίας, αλλά και ένα βήμα πριν από την περιορισμένη παραγωγή εξαιρετικών και μοναδικών κομματιών. Ηδη στον κατάλογο των υποψηφίων στα φετινά βραβεία LVMH Prize νέων σχεδιαστών που διοργανώνει ο όμιλος πολυτελείας, η έρευνα πίσω από τη συλλογή wet couture του σχεδιαστή Piero D’Angelo αναστατώνει τους ειδικούς της μόδας, οι οποίοι είδαν νέα σχήματα να ντύνουν το σώμα.

Και ο ευρηματικός σχεδιαστής – απόφοιτος της σχολής Royal College of Art του Λονδίνου και συνεργάτης του εργαστηρίου βιοσχεδιασμού Open Cell – δείχνοντας το βιο-ύφασμά του που φιλτράρει τους ρύπους από τον αέρα μιλάει για μία άλλη μόδα. Μία μόδα που δεν αφορά την αισθητική πλευρά των πραγμάτων, την ανάπτυξη του γούστου ή τους συμβολισμούς εννοιών γύρω από τη λειτουργικότητα του ρούχου στη σχέση του με το σώμα. Το βιο-ύφασμα του Piero D’Angelo είναι ένα από τα δείγματα της νέας μόδας που λειτουργεί μέσα στο σύστημα της ίδιας της φύσης και της διατήρησης της ζωτικότητας των στοιχείων της. Το έργο του είναι ένας νέος ορισμός της Couture, όπου οι χρήστες μπορούν να αναπτύξουν το δικό τους ντύσιμο και να φορούν ζωντανούς οργανισμούς. Η εξερεύνηση του υλικού του τον οδήγησε να πειραματιστεί με τα ζωντανά συστήματα, με λειχήνες ακόμη και με μούχλα που αναπτύσσεται πάνω σε λάσπη (slime mould) και που εφαρμόζεται σε υφάσματα μαζί με 3D εκτύπωση και βιο-μιμητική τεχνολογία. Ο σχεδιασμός τέτοιων βιο-υλικών δημιουργεί ρούχα με τα οποία – ισχυρίζεται ο σχεδιαστής – έχουμε μια ισχυρότερη συναισθηματική σύνδεση καθώς σχηματικά εξελίσσονται στην πάροδο του χρόνου σε αντιδιαστολή με τα κομμάτια που δημιουργούνται συνθετικά, όπως υφάσματα από πολυεστέρα.

Βιοϋλικό του σήμερα – ένα δέρμα κατασκευασμένο από μυκήλιο, τις ρίζες ενός μανιταριού – είναι και το Mylo, που το χρησιμοποιεί η Stella McCartney. Tencel λέγεται το πλήρως βιοδιασπώμενο και ανακυκλώσιμο ύφασμα που χειρίζονται οι ελληνίδες σχεδιάστριες Βαλίσια Γκότση και Στέλλα Παναγοπούλου της συλλογής 2W+1NE, το οποίο είναι κατασκευασμένο από πολτό ξύλου. Το cupro που παράγεται από παράγωγα επεξεργασίας βαμβακιού είναι ένα βιοδιασπώμενο ύφασμα που χρησιμοποιείται συχνά ως εναλλακτική λύση μεταξιού. Είναι ένα από τα βασικά υλικά τα οποία κάθε σεζόν παρουσιάζει η συλλογή COS (από τον Απρίλιο σε online και στην Ελλάδα) σε φούστες με μαλακές πτυχές και σε μακριά φορέματα με ρευστή κίνηση γύρω από το σώμα.