Η ελληνική «ασπίδα» του Λούβρου

Είναι χωρίς αμφιβολία η πιο εκθαμβωτική αίθουσα στο Μουσείο του Λούβρου. Γεγονός που δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι είναι ολόκληρη καλυμμένη από τοιχογραφίες – ορισμένες και διά χειρός του Ευγένιου Ντελακρουά. Ούτε στο ότι αποτέλεσε πρότυπο για την αίθουσα των Κατόπτρων στις Βερσαλλίες. Αλλά ότι στην καρδιά της Αίθουσας του Απόλλωνα – όπως είναι το όνομά της – εκτίθενται ορισμένα από τα πλέον πολύτιμα κοσμήματα του βασιλικού παρελθόντος της Γαλλίας με χαρακτηριστικότερο ίσως ένα στέμμα που κοσμούσε το κεφάλι του Λουδοβίκου ΙΕ’, πριν από την καρατόμησή του, με 282 διαμάντια, 237 μαργαριτάρια και 64 ακόμη πολύτιμους λίθους.

Ο «φύλακας άγγελος» αυτών των θησαυρών είναι η μαρμάρινη Νίκη της Σαμοθράκης που υψώνει τα φτερά της μια ανάσα από την είσοδο της εν λόγω αίθουσας. Αλλά η ουσιαστική προστασία τους έχει ανατεθεί σε ελληνικά χέρια. Μια εταιρεία-γέννημα της κρίσης, η Muevo (Museum Evolution), είναι εκείνη που κατάφερε να ανταγωνιστεί κολοσσούς με ιστορία 200 ετών στον χώρο της κατασκευής προθηκών και να κερδίσει την εμπιστοσύνη του μουσείου με τη μεγαλύτερη προσέλευση κοινού παγκοσμίως, αναλαμβάνοντας να σχεδιάσει με την τελευταία λέξη της τεχνολογίας τις βιτρίνες των βασιλικών θησαυρών της Γαλλίας. «Είναι ό,τι πιο σύγχρονο παγκοσμίως σε επίπεδο ασφαλείας» λέει στα «Πρόσωπα» ο διευθύνων σύμβουλος και συνιδρυτής της εταιρείας Μιχάλης Δούκας για τις προθήκες που αντέχουν βάσει των προδιαγραφών, μεταξύ άλλω, σε αλλεπάλληλα χτυπήματα και πολλαπλούς πυροβολισμούς.

Η εταιρεία που δημιουργήθηκε το 2016 λειτουργεί με μια πυρηνική ομάδα 25 ατόμων, υλοποιεί όλα τα στάδια της παραγωγής στην Ελλάδα και μετρά ήδη 25 μουσειακά έργα. Ανάμεσά τους η αίθουσα όπου εκτίθενται μετόπες από τον ναό του Διός στην Ολυμπία και τμήματα από τα Γλυπτά του Παρθενώνα, η προθήκη που «στεγάζει» το αριστούργημα της γλυπτικής από τη Μεσοποταμία – έναν καθιστό αξιωματούχο, ο οποίος χρονολογείται στο 2340 π.Χ. – και η συλλογή ισλαμικής τέχνης στο Μουσείο του Λούβρου, η Salle De Buffets στο ανάκτορο των Βερσαλλιών, η Αίθουσα των Εικόνων στο Πτι Παλέ στο Παρίσι, οι σπάνιες κινεζικές πορσελάνες που χρειάστηκαν μια γυάλινη προθήκη σε σχήμα L και πόρτες διαστάσεων 3×3μ. στον Πύργο του Φοντενεμπλό, όπως και δύο εκθέματα – τον πέρση τοξότη από εφυαλωμένα πλακίδια και ένα μεσαιωνικό βιτρό – που φιλοξενούνται στο Λούβρο Αμπου Ντάμπι.

ΟΙ ΠΑΡΑΓΝΩΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΡΟΘΗΚΕΣ. Οταν ακούς τους ανθρώπους της Μuevo να μιλούν με πάθος για νέα σχέδια, για προθήκες με σχεδόν αόρατα κρύσταλλα, για το κυνήγι του κατάλληλου υλικού σε ένα λατομείο της Πορτογαλίας, για υφάσματα που θέλουν ειδική μεταχείριση καθώς ενδέχεται να «λιώσουν» με ένα άγγιγμα, για αντισεισμική προστασία που μπορεί να διατηρήσει ανέπαφο το έκθεμα ακόμη και σε δόνηση 8 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, δεν μπορεί να μην αναλογιστείς ότι οι προθήκες είναι παραγνωρισμένες μέσα στους εκθεσιακούς χώρους. «Πράγματι, διότι συχνά είναι αντιαισθητικές και βρώμικες, κατασκευασμένες από λάθος υλικό, όπως το κόντρα πλακέ. Δουλειά τους είναι να διατηρήσουν τη μνήμη για τις επόμενες γενιές και η τεχνολογία μας δίνει πλέον τη δυνατότητα να μην δημιουργούμε κουτιά, αλλά προθήκες που να απευθύνονται και σε άλλες αισθήσεις πέραν της όρασης» σχολιάζει ο υπεύθυνος στρατηγικού σχεδιασμού και συνιδρυτής της εταιρείας Λουκάς Σαρίδης. «Για εμάς ιδανική προθήκη είναι η αόρατη. Εκείνη που δίνει έμφαση στην τεχνολογία, αλλά επιτρέπει στον επισκέπτη να φτάσει όσο πιο κοντά γίνεται στο έκθεμα» προσθέτει η νομική σύμβουλος και το τρίτο μέλος της ιδρυτικής ομάδας της Muevo, Αντζελα Κεμανέ.

Η πιο ακραία συνθήκη που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν σε δημιουργικό επίπεδο οι έλληνες επιχειρηματίες ήταν το μουσείο που θέλησε να στήσει η αυστραλιανή κυβέρνηση στο Βιλέρ, ένα γαλλικό χωριό, για να τιμήσει τους αυστραλούς πεσόντες στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς σχεδόν κανένα έκθεμα! «Επιστρατεύσαμε χιλιάδες οθόνες, multimedia αρχεία, λέιζερ, ακόμη και καπνογόνα για να διηγηθούμε την ιστορία και να μπορέσουμε να καλύψουμε τα ίχνη της» εξηγούν και περιγράφουν πώς μεγάλες εγκαταστάσεις εντός του μουσείου κατασκευάστηκαν από ξύλο που ταξίδεψε από την Αυστραλία στη Γαλλία με διπλωματική αποστολή και εν συνεχεία μεταφέρθηκε στην Ελλάδα προς επεξεργασία και πάλι πίσω στη Γαλλία.

Πώς κατάφερε μια νεοσύστατη ελληνική εταιρεία να κερδίσει μια θέση στη διεθνή αγορά; «Το γεγονός ότι μέσα σε τρία χρόνια καταφέραμε να αφήσουμε πίσω μας εταιρείες με παράδοση αιώνων στον χώρο σημαίνει ότι τα μεγάλα ιδρύματα διέκριναν το πείσμα μας και την αγάπη μας για τον πολιτισμό» υποστηρίζει ο Μιχάλης Δούκας.

Κι αν η ελληνική ομάδα έχει καταφέρει να κερδίσει το στοίχημα από το Παρίσι έως το Αμπου Ντάμπι, εντός συνόρων εργάζεται εντατικά για να στήσει τις 186 προθήκες – από 1.400 τ.μ. γυαλί – που προβλέπονται για το νέο Μουσείο Ελληνικής Λαϊκής Τέχνης στο Μοναστηράκι, ενώ έχει αφήσει ήδη τη σφραγίδα της στην αρχαιολογική συλλογή της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά και στον μουσειακό χώρο της παλαιότερης μονής των Μετεώρων, το Μεγάλο Μετέωρο. Παράλληλα ετοιμάζει μια ειδική κατασκευή για τον Πάπυρο του Δερβενίου στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. «Δυστυχώς στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δεν γίνονται διαγωνισμοί για μεγάλα έργα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις οι προδιαγραφές προβλέπουν υλικά που αποφεύγονται διεθνώς για λόγους τεχνικούς και ασφαλείας. Θα πρέπει και η χώρα μας να πιστέψει στις δυνάμεις των παιδιών της και να μην τα αναγκάζει να στρέφονται προς τα έξω» καταλήγει η ομάδα της Muevo.